Posts tonen met het label film. Alle posts tonen
Posts tonen met het label film. Alle posts tonen

vrijdag 17 juni 2022

53. HET BELOOFDE LAND. DE WEG TERUG

 

Zo komen we San Augustin binnen. Voorop het beladen lastpaard met zijn indiaanse begeleiders. Dora volgt op een kleiner paard.

Het is drie uur in de nacht en dus nog donker als we het kamp opbreken. We hebben ongeveer zes uur geslapen. Dat we zo vroeg opstaan is omdat we hebben afgesproken met de indiaanse om rond vier uur de paarden te komen halen. We vertrekken zo vroeg om er zeker van te zijn dat we de bus van half negen in San Augustin halen zodat we op tijd aankomen bij de finca (boerderij) van de neef van Oscar. 

Met de zaklamp van Oscar voorop gaan we op weg. Om stipt vier uur staan we bij de hut en het is nog steeds pikkedonker. Je staat er niet bij stil als je net uit de stilte van de wouden en de bergen komt maar het eerste teken van leven dat we horen is een transistor radio die schreeuwerige reclameboodschappen over het armoedige bestaan van de indigenas uitstort. Er brandt een kaarsje in de deuropening van de hut. Waarschijnlijk bedoeld als signaal voor ons. Dan doemt voor ons een zwaaiende zaklamp op. We zijn opgemerkt.

Ik krijg het gevoel een onbekende, duistere, absurde en ouderwetse zwart-wit film te zijn binnengestapt begeleid door vreemde filmmuziek. Of liever, het is alsof ik in een tijdmachine terecht ben gekomen zonder te weten in welke tijd ik ben beland. Het zou honderd jaar terug geweest kunnen zijn als de transistor radio en zaklamp er niet waren geweest. Het zou ook honderd jaar verder kunnen zijn en dat wat ik hier voor me zie het enige is wat is overgebleven van onze beschaving. 

De zaklampen en het kaarsje in de deuropening van de hut scheppen een sfeer van geheimzinnigheid. We zien een man met een zaklamp en een paard uit de bergen naar beneden lopen. Om de film compleet te maken doemt achter ons uit de duisternis een flakkerende fakkel op gedragen door een van de zoons van de oude indiaanse. Samen met zijn broer komt hij de twee paarden brengen. Ondertussen wordt er geen woord gesproken.

We hebben nu drie paarden. Het grootste paard wordt beladen met al onze bagage zodat we dadelijk lichtvoetiger kunnen lopen dan bij de aankomst. De twee kleinere paarden zijn de rijpaarden voor Cielo en Dora. Ze worden aan de leidsels gehouden door de twee broers. De oude vrouw geeft aan een van de jongens voor onderweg een grote kan zwarte koffie mee. Het lastpaard wordt geleid door de tienjarige zoon van de dochter. 

We lopen nog steeds in het donker de berg terug op naar het zandpad richting San Augustin. De twee broers lopen op hun blote voeten. De andere jongen loopt op afgetrapte schoenen. Hij heeft als enige van de drie een dunne poncho om tegen de koude van de nacht. Die kou blijft hangen tot de zon boven de bergkam komt. Dan verdwijnt de kou nog sneller uit de lucht dan sneeuw voor de zon.

Eenmaal boven op de zandweg gaan onze indigena jongens als vanzelf sneller lopen. Oscar en ik hebben zoveel moeite om ze bij te houden dat we zwijgend doorlopen. De drie jongens daarentegen lopen als kieviten. Alsof ze aan een plezierreisje bezig zijn. Ze kletsen honderd uit en vertellen grappige verhalen. Tenminste dat maak ik op uit hun gelach want ik versta geen woord van wat ze zeggen. Ik denk dat deze trip een buitenkansje voor ze is om wat van de bewoonde wereld te zien.

Humberto die lange tijd manhaftig voorop heeft gelopen, wordt het teveel. Hij zeigt in ademnood neer op een steen langs de weg. Roberto die eerst trouw naast Cielo heeft gelopen, blijft bij hem. Wij lopen met z'n alle stug door. Straks als we zijn aangekomen, kunnen we genoeg uitrusten. Om half zeven, het is ondertussen licht geworden, komen we aan in San Augustin. We hebben er precies twee uur over gedaan. Dat krijg je als je paarden huurt, dan valt zo een tocht best mee.

(wordt vervolgd)
 

maandag 7 januari 2019

DAVID LYNCH IN HET BONNEFANTEN MUSEUM

 
David Lynch, SoMe one is in my house, overzichtstentoonstelling in het Bonnefantenmuseum in Maastricht.
Uitgedaagd door de aankondiging op de website van het Bonnefanten Museum ben ik onlangs naar een overzichtstentoonstelling van David Lynch (1946, een jaargenoot van me) wezen kijken. Hij is een bekend filmer maar daar wist ik niks van. 

David Lynch, 'Bob sees himself walking toward a Formidable Abstraction', 2000 Zoiets moet je wel durven maken.

Op de tentoonstelling draait een  zwart /wit filmpje, letterlijk een tekenfilmpje. Het is grappig en fascinerend om te zien. En dat geldt eigenlijk voor alles wat ik van hem gezien heb en dat is heel wat. Volgens het museum hangen en staan er 500 werken. Alles zien kan natuurlijk niet in een paar uur. 



David Lynch, 'Bobs Anti Gravity Factory', 2000 Dwaas idee maar ik zou de techneuten met dit soor dwaze ideeën niet graag de kost willen geven.


Er langs slenteren is de oplossing en dan kijken naar wat je boeit. Een wand vol tekeningen is teveel. Soms weten musea en kunstenaar geen maat te houden. Tijdens het slenteren kwamen woorden in me op als krankzinnig, buitenissig, onbegrijpelijk, waarom en wat bedoelt hij hiermee in ’s hemelsnaam enz. enz.? Maar zoals gezegd vooral fascinerend. 


In een van de zalen waar werken hangen van Lynch draait dit zwart-wit tekenfilmpje. Een kinderlijk filmpje, grappig maar met een griezelige ondertoon. Je wordt er niet vrolijk van.


Ik denk dat David zelfs op zijn zeventigste nog steeds bezig is te proberen greep te krijgen op zijn leven en de wereld, de USA wereld vooral. Hij doet het met humor en cynisme is mijn indruk, maar zeker weet ik dat ook weer niet. Ik ben geen Amerikaan.

David Lynch, 'My Girl Friend had Red Hair', 2013. Hier bekruipt me een gevoel van dood. Een akelige dood. Is zijn vriendin dood? En wat heeft de zebra er mee te maken? Waarom moet die weten hoe laat het is? Het is wel om te lachen. Haha Zebra, het is half zes geweest of negen uur? Ik bedoel maar, bij Lynch is alles luguber vreemd.

Voor meer kunstzinnig verantwoorde toelichting op het werk van David verwijs ik graag naar de website van het Bonnefanten Museum. De foto’s op deze blog van de tentoonstelling zijn slechts bedoeld om je een idee te geven van zijn werk.


David Lynch, 'This Man was shot 0,9502 seconds ago',  2004. Een merkwaardige fascinatie van Lynch. Is dit de akelige variant van de American Dream?


De overzichtstentoonstelling loopt tot 28 april 2019

Zaal met allemaal doeken met rode lampjes.

donderdag 27 juni 2013

CHARLES BRONSON IN ZWITSERLAND

Charles Bronson in Zwitserland (juni 2013)