Posts tonen met het label vancouver. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vancouver. Alle posts tonen

woensdag 21 november 2012

ZEN



Mij valt onmiddellijk het woord ZEN in bij het zien van de wonderbaarlijk balancerende stenen torentjes op kleine rotsen in zee. Even later zie ik een man in opperste concentratie bezig aan een nieuw torentje balancerende stenen. Ik zelf ben bezig aan een eenvoudig zondags fietstochtje rond het schiereiland Stanley Park in Vancouver. De geconcentreerd werkende man trekt veel belangstelling. Ik besluit te stoppen en foto’s te maken.

Voorzichtig lopend van de ene rots naar de andere in het water merk ik dat de stenen torentjes een tegenstrijdige indruk geven. Aan de ene kant die van kwetsbaarheid. Ik krijg het gevoel dat de gestapelde stenen bij het minste zuchtje wind onmiddellijk omvallen. Het licht golvende water verstrekt dat gevoel. Maar tegelijkertijd ervaar ik de torens als stevig. Ze staan onbeweeglijk als zelfbewuste signalen boven het golvende water. Ze trotseren het bewegende water. Het lijkt of een geheimzinnige kracht ze bijeen houdt.


Mijn associatie met ZEN is intuïtief want ik weet er zo goed als niks van. Een vriend van me heeft lang geleden op zijn Friese landgoed samen met een andere vriend een zentuin aangelegd. Ik heb daar wel eens een tijdje in gezeten om te mediteren. Maar ik ben niet getraind in mediteren tenzij je bidden ook mediteren noemt want dat ken ik nog uit mijn jeugd.

Maar bidden lijkt meer op het herhalen van een mantra. Door herhaling je hoofd leeg maken om toegankelijk te worden voor jezelf, God of iets dergelijks. Een soort zoektocht naar het diepste van jezelf of naar die ander in de persoon van God. Een vergeefse zoektocht als ik Swaab en andere rationalisten moet geloven. Volgens hen zijn we niet meer dan een ingewikkeld chemisch netwerk van zenuwen en prikkels opeen gepakt in onze hersenen.


Aan de man kun je zien dat hij uiterst geconcentreerd bezig is. Elke kei tast hij zorgvuldig met zijn handen af. Hij zoekt naar het zwaartepunt van de steen en dat vergt concentratie. Vervolgens moet je dan ook nog het punt vinden waarop de steen kan staan. Een prachtige vorm van samenwerking van lichaam en geest zoals we dat kennen van ambachtslieden. Vervolgens is het resultaat van een verbluffende schoonheid. Op de onderste foto raak ik niet uitgekeken op die schoonheid met die merkwaardige tegenstrijdigheid van fragiel evenwicht, kwetsbaarheid en stevigheid. 

zaterdag 17 november 2012

SANDWICHMAN

Vancouver, 8 september 2012

maandag 5 november 2012

CANADIAN CASUAL PORTRAITS

Waitress in a restaurant somewhere along he road (picture by PETRUS)

Shopkeeper Mr. Van Aarden in Lillooet. He told us that he has Dutch ancestors. (picture by PETRUS)

A resident of Lillooet. (Picture by PETRUS)

Athony is a shoe salesman and a snowboarder in the former Olympic village Whistler. He tries to make a living with snowboarding as long as he will be young. (picture by PETRUS)


The cashier in the shop of the Squamish Lilwat Cultural Centre in Whistler. (picture by PETRUS)


Soldier in a street in Vancouver.

2 Construction workers in Vancouver


Road construction worker in Vancouver

woensdag 17 oktober 2012

STRAATPORTRETTEN CANADA

Bruiloftsgasten in hotellobby.



What do you think of my hair?


I only wear black until they invent something darker.


Zonder woorden



Balkan music


Dodge 1935


Guitar singer in Vernon

Guitar singer in Vancouver


zaterdag 13 oktober 2012

CHINATOWN




Op de bovenstaande toeristenkaart van Vancouver heb ik Chinatown ruwweg aangegeven met een rode cirkel. Het beslaat maar een klein deel van de binnenstad. Boven Chinatown is Gastown, in feite een lange straat met winkels vooral souvernirwinkels. Een toeristenboulevard dus. Yaletown beneden heb ik ook aangegeven met een rode pijl. Dat is het rijkere deel van de stad met pretentieuze eettenten en vooral dure kappers voor de chique chicks. Waarom in zulke wijken de bakker plotseling een boulanger heet en je bij je ontbijt croissants krijgt, moet ik toch eens de Fransen vragen. Vancouver is een uitgestrekte stad maar heeft slechts rond de 600.000 inwoners. Niettemin is het de grootste stad van Brits Columbia. Leuk om te weten is dat de naam Vancouver van Nederlandse oorsprong is. De stad is namelijk vernoemd naar de Engelse kapitein Vancouver een nazaat van het Nederlandse adelijke geslacht Van Coeverden. Hij verkende grote delen van de staat Brits Columbia, de Canadese provincie waarin Vancouver ligt. De stad wordt overal omgeven door zee wat bijdraagt aan de schoonheid van de stad. Het is een goed verzorgde stad die besef heeft van zijn geschiedenis en dan niet alleen de koloniale tijd maar ook de tijd dat de indianen er heer en meester waren. Zij worden dan ook zoveel mogelijk in ere gehouden. 
Midden in Chinatown is het Chinese Culturele Centrum waarvan je hierboven de ingangshal ziet. Er zijn veel Chinezen in Vancouver en in Canada. De eerste Chinezen migreerden al in het begin van de 19e eeuw naar Canada. Op een prominente plaats hangt een foto van de Chinese president Hu. Mao heb ik niet zien hangen. Het centrum is gedateerd maar verzorgd. Chinatown is een armere wijk van Vancouver. Ze heeft niets van de dynamiek en de glamour van het China zoals ons dat door Westerse Chinagangers en vaak onbekommerde bewonderaars wordt voorgesteld.

De Chinese verkoopster nodigt me met een vriendelijk handgebaar uit een kijkje te komen nemen in haar speelgoedwinkel uiteraard in de hoop dat ik ook wat zal kopen. Geen idee waar de neontekst 'flight training' achter in de winkel op slaat. Ik zag het pas toen ik de foto uitvergroot op mijn computerscherm zag.
Tijdens mijn wandeltocht door Chinatown heb ik regelmatig Chinese restaurants gezien. Bijna allemaal maakten ze een goedkope of zelfs armoedige indruk wat overigens helemaal niet wil zeggen dat je er niet lekker kunt eten.
Er is veel te zien op deze foto van het interieur van deze Chinese kapper wat ik niet kan uitleggen omdat ik geen Chinees ken en de Chinese cultuur een grote onbekende voor mij is. Grappig was dat de kapper en zijn klant helemaal niets merkten van mijn gefotografeer. Alleen de klant achter mij op een bankje, hij is net niet te zien in de spiegel, zag me aan het werk maar hij vond het niet de moeite er iets van te zeggen.
De titel van deze foto zou kunnen zijn "2 vrolijke mannen en een serieuze man". Zoals je kunt zien poseerden ze met verve. De twee rechts vrolijk aangeschoten, de man links aandachtig en met een zekere waardigheid.
Een groepje zwervers die net aan hun lunch bezig zijn. Het was voor het eerst dat ik een invalidenkarretje in gebruik zag als voorraadkar van een zwerver. Je ziet ook nog net 2 krukken staan naast de zittende man links. Misschien is de invalidenkar van degene van wie ook de krukken zijn?

Tot slot een foto die het verval toont dat je in Chinatown ziet. 


donderdag 11 oktober 2012

CRAZY JONHN EN BRIAN


Crazy John, zo stelde hij zichzelf voor, ontmoette ik in de buurt van False Creek in Vancouver. Ik zag hem lopen met zijn winkelkarretje en wist dat ik met een zwerver en dakloze te doen had. Ik vroeg hem of ik een foto van hem mocht maken. Een brede lach met de woorden 'why not?' was zijn antwoord.  Het ijs was gebroken. John wilde zijn verhaal over zijn ontsporing kwijt. Een triest verhaal zoals altijd. 

Hij had een goede baan in de hotelsector, een gezin, een huis en een auto tot hij op een dag vijf jaar gelden er zo maar plotseling vandoor ging. Waarom wist hij zelf niet maar hij raakte aan het zwerven totdat hij als per toeval bij een arts terecht kwam die hem hielp. Hij kreeg medicijnen waardoor hij na verloop van tijd weer een normaal mens werd. Hij besloot op te houden met medicijnen niet beseffend dat hij nog altijd ziek was. De story begon opnieuw tot hij besloot een ziekenhuis binnen te stappen en om medische hulp te vragen. Aldus geschiedde. Hij beseft nu dat hij zijn leven lang ziek zal zijn en medicijnen moet slikken. Hij krijgt een pensioentje sinds hij 60 is geworden en een uitkering. Niet genoeg om van te leven dus winkelt hij in de stad nog wat flessen en ander spul bij elkaar om zijn inkomen wat aan te vullen.
Brian kwam ik tegen in het openbare toilet in de buurt van Stanley Park aan de kant van False Creek. Terwijl ik er mijn handen waste, stond hij zijn gezicht met water op te frissen. Ik vermoedde meteen dat hij de eigenaar was van de winkelwagen die ik buiten had zien staan. Op mijn vraag om een foto te mogen maken, lachte hij instemmend.  Of hij in een onderkomen voor daklozen sliep?Hij reageerde verontwaardigd met de woorden dat "ze daar altijd alles van je stelen". Dank zij een goedwillende bewaker had hij een prima slaapplek in Granville. Hij wilde ook zijn verhaal kwijt. Hij woonde vroeger bij een ouder echtpaar. Voor 300 dollar per maand, dat hij met werken verdiende, sliep hij in hun huis en kreeg er te eten. Na 13 jaar kwam plotseling een einde aan zijn rustige bestaan. De oudjes verkochten het huis om in een bejaardentehuis te gaan leven. Plotseling stond hij op straat zonder familie of vrienden. Hij verdiende te weinig om een huis te huren. Hij mocht van de dominee niet in de kerk slapen waar hij zijn toevlucht had gezocht. Het was winter en koud. De dominee was zo vriendelijk een hotelkamer voor een nacht te betalen. Maar wat heb je aan een kamer van 120 Dollar voor een nacht? Om een lang verhaal kort te maken. Amper 50 jaar werd hij zwerver. 
De winkelwagen van Brian in volle glorie. Zoals je ziet, verzamelt hij van alles en nog wat dat geld oplevert. Een kompleet andere manier van winkelen dan wij brave burgers met een inkomen, een huis, een gezin en meestal ook nog een auto gewend zijn. Ons winkelkarretje is om er geld mee uit te geven. Hun karretje is om er geld mee te verdienen en hun hebben en houen in mee te nemen.