'PICTURES OF ANOTHER WALL' IN MUSEUM DE PONT

Het begin

 Musea zijn plaatsen waar je al wandelend geestelijk voedsel tot je kunt nemen en geïnspireerd kunt raken. Al slenterend langs de tentoongestelde kunst ontstaat er ene wisselwerking tussen mij als fotograaf, de geëxposeerde kunstwerken, het museum en mijn trouwe kunstvriendin voor het leven.

De Corona voorschriften opvolgen.

Zo ontstaat er een serie ogenschijnlijk onsamenhangende foto’s die echter allemaal gemaakt zijn op dezelfde plaats en in hetzelfde tijdvak. Fotografie als een tijdsopname, een van de belangrijkste en oudste functies van de fotografie: de tijd stil zetten.

Yuki Onodera, Muybridge's Twist no.8, Houtskool, krijt en fotocollage op doek, 2017

Dat doe ik ook bij mijn bezoek aan museum De Pont met de jubileum voorstelling “Pictures from Another Wall” van Huis Marseille, Museum voor Fotografie in Amsterdam dat 20 jaar bestaat. Ik weet nooit of ik me nu wel of niet boos moet maken op de Engelse titels die exposities in musea veelal krijgen. Vermoedelijk zit hier het commerciële belang achter om buitenlands publiek te trekken en een internationale image op te bouwen. Misschien komen er straks wel musea met Chinese titels. 

Sebastiao Salgado, Brussels poject

Blijkens de folder zijn De Pont en Huis Marseille zusterinstellingen. Ze hebben dezelfde oprichter. Het lustrum wordt gevierd met een expositie van een honderdtal werken uit de collectie.

Het buitenterras gezien van binnenuit.

Wat valt er te zien? Een heleboel die je kunt samenvatten onder de term “van, alles wat”. Geen wonder want de koers van het museum is dat fotografie zich ontwikkelt heeft tot een autonome kunst (jaja) een positie die tot voor kort werd opgeëist door de schilderkunst. Grootschalige kleurenfoto’s van de nieuwe generatie gaan zelfbewust de dialoog aan met de schilderkunst, aldus de folder.

Eddo Hartman, Dear General, Where Are You, twee-kanaals video installatie 2017 , Noord Korea met zelfportret

Ik heb altijd geweten dat een foto een autonome kunstvorm is maar het heeft al met al lang geduurd dat het besef pas goed tot mij doordrong. Foto’s zijn meer dan een verwijzing naar de werkelijkheid. Een foto is een nieuwe op zichzelf staande werkelijkheid net als schilderijen (Ceci n'est pas une pipe) In een goede foto is de verwijzing naar de werkelijkheid een van de lagen van de foto. 

Daarnaast zijn er verwijzingen o.a. naar de geestelijke wereld, net zoals in schilderijen. Vandaar ook dat fotografie een dialoog voert met de schilderkunst, niet alleen grootschalige kleurenfoto’s doen dat maar elke foto die goed is.

'In the Darkness' Installatie met toeschouwer

Werk van Marleen Dumas

FOTOBLOG: DE PONT MUSEUM 3

Esko Männikkö, Pudasjärvi, Finland 1959
Zonder titel (uit de serie Organized Freedom)

De drie foto's op deze blog zijn alle drie uit de genoemde serie.
De titel van de serie "Organized Freedom" is zonder meer treffend.
Het zijn portretten van vrije mensen maar ook eenzame mensen.

Mijn foto van deze ingelijste foto is niet optimaal omdat er glas voor zit 
maar je kunt er doorheen kijken en daar gaat het om.

Ik hou van de foto's van Esko Männikkö. De man hierboven kijkt gelaten afwachtend in de lens, beseffend dat hij geportretteerd wordt in zijn gebruikelijke omgeving en kleding. Het is een authentiek portret. Hij wil gefotografeerd worden zoals hij is, zonder pretenties of zich te bekommeren om zijn status. Hij geeft zich in vertrouwen over aan de fotograaf. Fotografen die dat vertrouwen krijgen, zijn goede fotografen.

De oude, gebruikte lijst benadrukt het pretentieloze, het gewoon menselijke. Geen protserige lijst maar een die "geleefd" heeft zoals de geportretteerde zelf.

Esko Männikkö, Pudasjärvi, Finland 1959
Zonder titel (uit de serie Organized Freedom)

Voor de foto hierboven geldt hetzelfde als voor de eerste foto. Hoewel de geportretteerde niet in de lens kijkt, spreekt uit zijn gewone doen en laten hetzelfde vertrouwen in de fotograaf als bij de eerste foto. De fotograaf "hoort erbij".  Meer dan uit de eerste foto, spreekt uit deze foto vrijheid én eenzaamheid. De man leeft in zijn eigen wereld en gaat zijn eigen gang zonder zich iets aan te trekken van sociale codes of voorschriften.

Esko Männikkö, Pudasjärvi, Finland 1959
Zonder titel (uit de serie Organized Freedom)

Deze foto drukt eveneens tegelijk vrijheid en eenzaamheid van de geportretteerde uit. In een enkele foto vat de fotograaf het drama van het menselijk bestaan. Hij heeft zich een eigen wereld geschapen waaruit hij zich met koptelefoon uit terugtrekt. Ondanks zijn eenzame bezigheid is hij vrij man. Zonderling maar vrij. De foto is net als de voorgaande foto's intiem omdat de geportretteerde de fotograaf in zijn wereld toelaat, zelfs als hij zich afzondert.

FOTOBLOG MUSEUM DE PONT 1

Anish Kapoor, Vertigo 2008 (alle foto's:13 maart 2018)
Een lachspiegel zoals je die wel op kermissen en in ouderwetse pretparken kunt zien,
als sculptuur in een museum. Je moet er maar opkomen.
De titel verwijst naar de film Vertigovan Alfred Hitchcock 
met daarin een beroemde scène met de acteur James Stewart.
"Hitchcock zoomt in en uit en speelt met de scherpstelling om de kijker 
te desoriënteren angstgevoelens op te roepen."
Van angstgevoelens heb ik geen last,
de beeld-desoriëntatie vind ik hilarisch. 
Ik ben verbaasd dat hij en/of het museum niet verwijzen niet naar de lachspiegel. 
Hoe dan ook, lachspiegels blijven leuk speelgoed om de beeld-desoriëntatie 
met de camera in beeld te brengen. 
Op de kermis kwam het daar nooit van.

Desoriënterend zelfportret nummer 1

 Desoriënterend zelfportret nummer twee

Desoriënterend zelfportret nummer drie

Desoriënterend zelfportret nummer 4
 

Dit is het punt voor de spiegel waar vandaan de kleine wereld
min of meer normaal is.