Posts tonen met het label moslimwereld. Alle posts tonen
Posts tonen met het label moslimwereld. Alle posts tonen
donderdag 15 januari 2015
MY WAR TOOLS. WHICH ARE YOURS?
Bovenstaande graffiti op een muur in het centrum van Faro, Portugal is als gevolg van de moord op de redactieleden van Charlie Hebdo, actueler dan ooit. De maker van de bovenstaande graffiti was zijn tijd vooruit maar hij zal nog niet beseft hebben hoe waar zijn woorden zouden worden.
Pas nu, met de moord op de redactieleden van Charlie Hebdo, is het besef goed doorgedrongen dat fundamentalisten er zelfs machinegeweren gebruiken om bij schrijvers en tekenaars hun zogenaamde goddelijke gelijk te halen. De moord op Theo van Gogh (4 november 2004) was natuurlijk al een waarschuwing, maar die drong onvoldoende tot het brede publiek. Er waren zelfs woordmakers die Theo van Gogh schuldig wilden verklaren aan zijn eigen dood vanwege zijn meningen. Dat zij voortaan zwijgen in schaamte. Zij die gemakzuchtig dachten dat met de arrestatie en de veroordeling van de moorddadige dwaas het gewone leven weer opgepakt kon worden, hadden het ook mis.
Er is een gemakkelijke uitweg uit de confrontatie tussen potloden en mitrailleurs, dat heeft de laffe en genadeloze aanslag op de redactie van Charlie Hebdo onomstotelijk aangetoond. Vanaf nu is men er voortaan goed van doordrongen dat men moet kiezen, voor het vrije woord of de overheersing van het fundamentalisme over onze geesten. Die strijd kan men niet meer ontlopen. Daar kan men niet meer met de rug naar toe gaan staan. Wat dat betreft is het gedaan met gemoedsrust en gemakzucht.
Tegelijkertijd laten de overweldigende massale publieke reacties binnen en buiten Frankrijk op de laffe moordaanslagen op de redactie van Charlie Hebdo en op de 4 joodse burgers in een supermarkt in Parijs, duidelijk zien dat het moslimfundamentalisme over zijn hoogtepunt heen is. De afwijzende reacties in de Moslimwereld op deze moordaanslagen in naam van het Moslimgeloof spreken wat dat betreft voor zich. De Europese moslims en niet alleen zij zijn door de aanslagen ook wakker geworden. Voortaan zal er een debat gevoerd worden in de Moslimwereld zelf.
Een ongemakkelijk en moeilijk debat omdat veel van hun kinderen achter de rattenvangers van de Islamitische Staat en andere terreurgroepen aanlopen. Hoe komt dat? Wat maakt dat Moslimjongeren die hier in vrijheid, met burgerzin en in betrekkelijke welvaart zijn opgegroeid, tot koppensnellers en moordenaars worden uit naam van de god van hun ouders? Op die vraag zal de Moslimgemeenschap zelf het antwoord moeten geven. En niet alleen daarop. Ze zullen ook met en vanuit hun geloofsovertuiging moeten kiezen tussen de universele waarden en mensenrechten of het gelijk van de fundamentalisten die menen dat zij uit naam van hun god en profeet onschuldige en weerloze mensen mogen afslachten.
Maar op de achtergrond speelt nog veel meer. Het gaat immers ook om de scheiding van machten, die tussen wereldlijke en geestelijke macht. Uit die hoek, de hoek met de geestelijken die wereldlijke macht hebben, zal de meeste weerstand komen. Moslim geestelijken zullen hun wereldlijke macht niet willen afstaan omdat ze daardoor hun greep op de Moslimgelovigen als burgers zullen verliezen. Eenmaal die greep kwijt zal de Moslimgelovigen zijn burgerlijke vrijheden ervaren als een bevrijding en dat gevoel van bevrijding zal niet meer te stoppen zijn. Pas dan ook wordt het Moslimgeloof wat het behoort te zijn, een geestelijk rijk dat in vrijheid gekozen en aanvaard wordt en niet afgedwongen door zwaarden, terechtstellingen en wetten.
Het zal duidelijk zijn dat hier een van de moeilijkste problemen voor de Moslimwereld ligt. Hoe de geestelijken er toe te brengen hun wereldlijke macht op te geven? Kijk maar eens naar Saoudi Arabië en Iran waar de geestelijke macht tevens ook de wereldlijke macht is of er in ieder geval mee verstrengeld is. Het blijkt telkens opnieuw heel moeilijk, bijna ondoenlijk om die machten te scheiden. Pas als de geestelijke machten gescheiden worden van de wereldlijke macht zal de Moslimwereld de nieuwe tijd instappen, de tijd waarin het Westen al geruime tijd met vallen en opstaan in verkeert.
Kunsten en (Internationale)Politiek
charlie hebdo,
moslim geestelijken,
moslimfundamentalisme,
moslimwereld,
parijse moordaanslagen,
theo van gogh,
war tools
Autodidact in de fotografie, de schilderkunst en de kunst van het schrijven. Gewerkt in landen verspreid over de hele aardbol. Opgeleid tot socioloog/politicoloog.
maandag 13 januari 2014
MARRAKECH
![]() |
| Dit is een van mijn fotografische herinneringen uit de zoemer van 1968 aan het grote plein Jemaa El Fna in Marrakech. Een folkloristisch muziekgezelschap en wat toeschouwers,voornamelijk kinderen. |
Reizen om herinneringen op te halen
zijn gevaarlijk. Je herinneringen blijken onbetrouwbaar en het valt
tegen. Het nieuwe en de verrassing zijn er al af. Toen maakte
Marrakech deel uit van een avontuurlijke reis met de auto, nu was het
een stedentrip met Ryanair. Die verdient zijn geld trouwens door van
vliegen letterlijk een hogere vorm van busreizen te maken. Je drijft
de passagiers zo vlug mogelijk het vliegtuig in en uit, plakt het vol
met reclame en laat je personeel ondertussen zoveel mogelijk aan het
reisvee verkopen.
Ondanks het toerisme is Marrakech ons na
46 jaar toch meegevallen. De stad met het grote plein Jemaa el Fna
blijft een beleving. Je moet je dan natuurlijk niet vastklampen aan
je herinneringen. Toen dachten we geen seconde na
of het veilig zou zijn om er rond te reizen. Nu, met de halve moslim
wereld in vuur en vlam komt de vraag als vanzelf op. Het is haast een
wonder dat het nog zo rustig is in Marokko. De jonge koning Mohammed VI (opvolger van zijn vader Hassan II) geeft zijn landgenoten blijkbaar nog vertrouwen in de toekomst, maar
je weet het natuurlijk nooit. De vlam kan zo maar in de pan slaan. Misschien zijn monarchieën wel stabieler dan republieken? Jordanië is tot nu toe ook ontsnapt aan het geweld in de Arabische regio.
![]() |
| Natuurlijk moest ik toen een slangenbezweerder fotograferen. Dat was alsof je in een verhaal van Ali Baba of Duizend en een Nacht terecht kwam. |
Tijdens onze vorige reis was de
leefwereld geen punt van kritische aandacht. Je zag dat vrouwen ver
van je bleven. Aan het strand waren ze erg preuts gekleed zoals bij
ons in de jaren 20 van de vorige eeuw. Hier en daar zag je een zwaar
gesluierde vrouw. Maar we werden ook door een jonge Marokkaan
uitgenodigd bij hem thuis te komen eten wat heel gezellig was. Voor
ons was het een extra warme maaltijd want geld om fatsoenlijk te eten hadden we niet. Ik heb onze jonge gastheer later vanuit Nederland
nog een kaart gestuurd en hij mij weer een terug. We werden ook door 2 jonge
politiemannen aan de kust genodigd om 's avonds garnalen met ze te eten en wijn te
drinken. Ze namen het verbod op alcohol niet al te ernstig. 's
Morgens aten we een heerlijk ontbijt met druiven en honing bij ze.
Is die leefwereld nu veel veranderd? Ik
denk het niet. In de steegjes zie je af en toe zwaar gesluierde
vrouwen lopen maar er zijn ook jonge meiden die op de brommer door de
smalle straatjes sjezen. De meerderheid van de vrouwen zal wel
ergens daar tussenin zitten, in een overgangsfase die tijd nodig
heeft. Je hoopt maar dat ze die tijd ook krijgen. Conservatief of
fanatiek religieuzen kunnen heftig in verzet komen en dan kan veel
fout gaan. Een klein beetje geweld en het is gedaan met het toerisme
als inkomstenbron en dat betekent armoe voor veel mensen.
![]() |
| Jemaa El Fna nu bij het vallen van de avond. Een gezellige drukte van plaatselijke bwoners en toeristen. |
We dachten toen, ruim veertig jaar
geleden ook niet aan de verschillen tussen de moslim en de
christelijke wereld. We waren wereldburgers en spoedig zou iedereen
dat zijn, dachten we. Een non-stop revolutie die met onze generatie
was begonnen. Intussen weten we beter, ook al willen sommige would-be
wereldburgers dat liever niet weten. Nu we zelf onze religieuze achtergrond hebben afgezworen, willen we ook niet nadenken over die
van een ander. Onverschilligheid als schild tegen moeilijk te
verteren geestelijke kost.
Het zal niet helpen, vrees ik. Ik ben
in het voormalige katholieke zuiden opgegroeid met het luiden van
kerkklokken. Gelukkig s'morgens niet al te vroeg. Ze begonnen
altijd aarzelend alsof ze nog niet wilden storen, maar dan
gingen ze voluit om na verloop van tijd met enkele naklanken weg te
sterven. Dat is wat anders dan 's morgens in alle vroegte vanaf de
minaret gewekt te worden met een hard, soms opzwepend nasaal stemgeluid. Muzikaal is het niet. Dat was het gebeier van de klokken wel.
Ze klonken mij ook niet in de oren als een bevel om naar de
kerkdienst te gaan. De stem van de minaret klinkt wel zo en ik hou
niet van bevelen.
![]() |
| 's Avonds wordt bij een enkel lampje nog steeds met veel plezier muziek gemaakt. |
Wat me ook opvalt is dat je alleen de
moskee in mag als je gelovig moslim bent, behalve dan in de grote
moskee in Casablanca. Waarom is dat? Bang dat de moskee ontheiligd
wordt? Maar laat God zich ontheiligen? Ik denk van niet, die kan best
voor zichzelf zorgen. Het zullen de gelovigen zijn die zich
ontheiligd voelen. Een zwaktebod van de gelovigen. Je zou eerder het
omgekeerde denken, een bezoek aan de moskee kan de ongelovige bekeren. Een kwestie van vertrouwen in je eigen geloof en de God die
je eert. Het buitensluiten van anderen, maakt een vijandige indruk.
Is dat omdat geloof en stam, geloof en natie samenvallen? Als dat zo
is dan kunnen nog moeilijke tijden aanbreken.
Kunsten en (Internationale)Politiek
jemaa el fna,
marokko,
marrakech,
moslimwereld,
ryanair
Autodidact in de fotografie, de schilderkunst en de kunst van het schrijven. Gewerkt in landen verspreid over de hele aardbol. Opgeleid tot socioloog/politicoloog.
Abonneren op:
Posts (Atom)




