Khaddaffi is dood. Wat nu? Ik heb al heel wat speculaties
gelezen. Net als de andere Arabische dictators laat hij een
sociaal-maatschappelijke woestijn achter. In de loop van zijn heerschappij is
elk sociaal en politiek verband vernietigd. Er is niks wat de Libiërs bindt
behalve hun haat tegen de dictator
en hun geloof. Geloof en kerk was ook het enige wat nog was toegestaan onder
Khadaffi. Dat zal dus zeker op de een of andere manier terugkeren in de Libische
politiek net als in Tunis en Egypte.
Zou er een verband bestaan tussen islam en politieke
dictatuur? Als je de Arabische wereld overziet dan zou je haast denken van wel.
Of is het puur toeval dat democratie en mensenrechten
in het Christelijke westen zijn ontstaan en niet in de Moslimwereld? Dat zou onderwerp kunnen
zijn van studie. Wie weet wat dat oplevert. In ieder geval is de val van de
Egyptische, Tunesische en Libische dictatuur mede het gevolg van Westerse
invloeden waaronder ook nog technische ontwikkelingen als die van internet,
mobiele telefoons en Facebook. In Libië dan ook nog met hulp van de NATO.
Maar hoe je het ook bekijkt de Arabische wereld is er tot nu
toe niet in geslaagd om zich te moderniseren waaronder dus ook niet democratiseren
met als gevolg dat het geen rol speelt op het wereldtoneel. Behalve met olie en dan hebben we het
vooral over het Saudische schiereiland en uiteraard met internationale terreur.
Voor de rest is het Arabische volk er een van verliezers.
De ergste verliezers onder hen zijn dan de Palestijnen.
Sinds ik de krant kan lezen, lees ik over terreur door en voor Palestijnen
tegen Israël en de rest van de wereld. Maar wat heeft dat hen pakweg de laatste
vijftig jaar opgeleverd? Niks, helemaal niks behalve dat ze nog steeds in
kommervolle en ellendige omstandigheden leven. Natuurlijk, zij geven daar
Israël en de rest van de wereld de schuld van maar kun je dat na 50 jaar nog volhouden?
In die tijd is er immers heel wat in de wereld gebeurt: het Communisme ingestort, China een mogendheid geworden, India en Brazilië op weg
om uit de armoede te geraken en de ETA en de IRA houden het geweld en de
terreur voor gezien. Maar de
Palestijnen met Hamas of Hezbollah staan nog steeds nergens. Het ziet er ook
niet naar uit dat ze in de toekomst met hun politieke radicalisme, hun
onvermogen om internationaal hun gelijk met compromissen te halen, hun onkunde
om ook maar enige welvaart te scheppen voor hun eigen mensen, wel ergens zullen
staan.
Maar laat ik niet wanhopen en er vanuit gaan dat het op een
dag toch allemaal goed zal komen. Dat de bevrijde landen Libië, Tunesië en
Egypte niet opnieuw geknecht zullen worden, dat Jemen en Syrië zich ook zullen
bevrijden en dat de rest van de Arabische wereld, de Palestijnen incluis ook
het licht zal zien.
