56. HET BELOOFDE LAND. VERVELING

 

Roberto zit op z'n dooie gemak een sigaretje te roken.

De volgende dag staan we weer met de zon op. Dat moet wel want zodra de zon boven de horizon klimt, wordt het te warm in de tent. Ook nu wassen we ons in natuurwater, in dezelfde beek als waar Oscar en ik gisteren water uit hebben gehaald. Het snel stromende water is fris en helder genoeg om je erin te wassen en je tanden mee te poetsen maar meer ook niet. Je weet niet wat er in dit natuurwater zit. Stroomafwaarts staan er wat koeien in te dabberen. Misschien is dat stroomopwaarts ook wel het geval. Je moet het water eerst koken voor je het kunt drinken.

Vandaag hebben we de luxe dat we binnen aan tafel kunnen ontbijten met  brood en beleg. In plaats van de hele morgen bezig te zijn met hout zoeken en vuur maken wat zijn charme heeft, hoeven we nu niet veel te doen behalve de afwas. Dat is wel het minste waar we onze gastvrouw mee van dienst kunnen zijn. Verder hebben we geen plannen. Rond de boerderij valt weinig te beleven bovendien is het daar te heet voor. Het huis ligt midden in de zon te branden. Geen boom om in zijn schaduw te gaan zitten.

Helena en Carlos hebben zo hun eigen besognes. We zien ze de hele dag niet. Zijn ze met de koeien bezig, het land op? Wij rommelen maar wat aan in huis of op de veranda die gelukkig met horgaas is afgesloten anders zou je het begeven onder de zancudos. Er is tijd om bij te praten maar veel is het niet. Daar is het nog teveel dag voor. Oscar en Roberto wisselen elkaar af met tokkelen op de gitaar. 

We hangen de hele tijd maar wat rond in huis. We zijn tijd aan het doden met niks doen. De teamgeest wordt ingeruild voor verveling en dat verandert ons groepje. Cielo praat minder met Dora en keert in zichzelf. De verveling werkt Oscar op z'n zenuwen. Ik hoor hem Cielo bevelend en bazig toespreken. Is dit de oude Latijnse macho in Oscar, iets waarvan ik dacht dat hij daar niet aan leed.

Tot overmaat van ramp begint Humberto, die meestal ligt te dutten in een schommelstoel op de veranda, opdringerig flauwe moppen te tappen. Misschien vindt hij dat dit zijn kans is om ook eens van zich te laten horen. Roberto blijft de kalme zichzelf, hij hangt op een stoel of niets hem nog tot bewegen kan brengen behalve een sigaret opsteken, zo af en toe. Niettemin kan ik met hem nog wel een praatje maken over Colombia, zijn studie of zo. Roberto waagt zich niet aan een gesprek dat ergens over gaat. Alles is hem gelijk, niets verstoort de trage loop van zijn tijd, nu ook onze tijd.

(wordt vervolgd)
 

DAGBOEK MEXICO 4

Bijeenkomst op het vakbondskantoor van de vakcentrale FAT (Frente Autentico de Trabajo)
in een van de flats bij de Plaza Tlatelolco dichtbij de Plaza de las Tres Culturas,
Mexico stad, september 1979
De FAT was een kleine dissidente vakcentrale die ons hielp bij de productie van de film
"Een rebel in de vakbeweging" zoals het leggen van contacten met vakbondsleden
in verschillende bedrijven en er ook voor zorgde dat we in die bedrijven
opnames konden maken.
Over het algemeen was de Mexicaanse vakbeweging in die tijd corrupt tot op het bot. De vakbondsbonzen sloten vaak buiten de vakbondsleden om collectieve arbeidsovereenkomsten af die soms zelfs lagere lonen voorzagen dan het wettelijk minimumloon. De grootste vakcentrale was de CTM die gelieerd was aan de toen al bijna 50 jaar regerende PRI. Deze officiële bonden speelden in de kaart van corrupte regeringen. Voor de werknemers zat er weinig anders op dan dit te ondergaan. Verzet betekende ontslag en dat risico durft bijna niemand te nemen in een land met zoveel werklozen. In de film kwamen deze thema's aan de hand van gesprekken met ondersteunende beelden aan de orde.

Straatverkoopster van geroosterde maïskolven. Rechts zie je een zelfgemaakt karretje
waarop ze haar hele handel kan vervoeren van haar woning naar haar staanplaats
in het centrum van de stad. Links zie je een eenvoudig zelf gemaakt bbq
waarop de maïskolven geroosterd worden, Mexicostad september 1979

Deze campesino (landarbeider) was bereid te poseren
voor mijn camera, Plaza Santo Domingo, Mexicostad,
september 1979

Een beetje buiten Mexicostad trof ik deze oudere schapenhouder aan met zijn honden,
Mexico, september 1979

Irma, onze Mexicaanse productieassistente op het Plaza Santo Domingo,
Mexicostad, september 1979

De filmploeg aan het werk in een aardewerkfabriek. Links Bernard Neuhaus,
naast hem cameraman Ad Braamhorst en dan onze geluidsman Wil Kregting.
Op de achtergrond onze Mexicaanse productieassistenten Irma en Carlos.
Mexicostad, September 1979

Jonge vrouw die de bekers in de aardewerkfabriek schoon wast,
Mexicostad, september 1979

Pottenbakker in de aardewerkfabriek aan het werk,
Mexicostad, september 1979

Nog een pottenbakker aan het werk, Mexicostad, september 1979

De man van de over waar het aardewerk gebakken wordt,
Mexicostad, september 1979