FILM DAGBOEK MEXICO 11

Dona Hilaria is moeder van 3 zonen en 3 dochters. Ze heeft haar leven
lang in het dorpje San Miguel Regla gewoond en gewerkt. Als vrouw van
een campesino heeft ze nooit veel luxe gekend. Ze was gastvrij
en zorgde dat je genoeg te eten en te drinken had.

Dona Hilaria zorgde voor de dieren rond het huis. Een enkele koe, het kalf, wat kippen en
geiten. Ze dienden allemaal ter aanvulling van het eten met melk, eieren en als
het zo uitkwam vlees.

Deze tante van mijn vriend - tia Maria- woonde in bij zijn ouders. Ze had een eigen kamer in het
eenvoudige huis. Overdag scharrelde ze wat rond het huis en at mee van de pot.

Een oude man op zoek naar wat etenswaren tussen de overblijfselen van de markt
in Mexico stad

Kappers geven ook altijd een mooi beeld van het leven in het land.
In een kapperszaak voor de gewone man kun je min of meer de
staat van de buurt, de wijk, de stad of soms het hele land afmeten.

Onze hoofdrolspeler in de film "Een rebel inde vakbeweging" was Fidel Campero. Hij woonde
met zijn gezin in een van de uitgestrekte volkswijken van Mexico stad.
Het hele gezin moest het doen met een kamer.
Een kamer om te eten, te slapen en te spelen.

Hier zien we Fidel met zijn 7 kinderen aan tafel zitten.
Links en rechts staan de bedden waarin iedereen slaapt.
De vrouw ontbreekt, zoals vaak in Mexico.
Ze is bezig in de keuken met het eten. Meestal eet ze later
ams iedereen klaar is.

Fidel helpt een van zijn kinderen bij het eten.

Onze geluidsman Wil Kregting kon enkele deuntjes op de piano spelen, zoals Blue Suede Shoes.

Gebroederlijk naast elkaar. Cameraman Ad Braamhorst en geluidsman Wil Kregting.
Ad was zo'n beetje vaste cameraman bij KRO's Brandpunt.

DAGBOEK MEXICO 4

Bijeenkomst op het vakbondskantoor van de vakcentrale FAT (Frente Autentico de Trabajo)
in een van de flats bij de Plaza Tlatelolco dichtbij de Plaza de las Tres Culturas,
Mexico stad, september 1979
De FAT was een kleine dissidente vakcentrale die ons hielp bij de productie van de film
"Een rebel in de vakbeweging" zoals het leggen van contacten met vakbondsleden
in verschillende bedrijven en er ook voor zorgde dat we in die bedrijven
opnames konden maken.
Over het algemeen was de Mexicaanse vakbeweging in die tijd corrupt tot op het bot. De vakbondsbonzen sloten vaak buiten de vakbondsleden om collectieve arbeidsovereenkomsten af die soms zelfs lagere lonen voorzagen dan het wettelijk minimumloon. De grootste vakcentrale was de CTM die gelieerd was aan de toen al bijna 50 jaar regerende PRI. Deze officiële bonden speelden in de kaart van corrupte regeringen. Voor de werknemers zat er weinig anders op dan dit te ondergaan. Verzet betekende ontslag en dat risico durft bijna niemand te nemen in een land met zoveel werklozen. In de film kwamen deze thema's aan de hand van gesprekken met ondersteunende beelden aan de orde.

Straatverkoopster van geroosterde maïskolven. Rechts zie je een zelfgemaakt karretje
waarop ze haar hele handel kan vervoeren van haar woning naar haar staanplaats
in het centrum van de stad. Links zie je een eenvoudig zelf gemaakt bbq
waarop de maïskolven geroosterd worden, Mexicostad september 1979

Deze campesino (landarbeider) was bereid te poseren
voor mijn camera, Plaza Santo Domingo, Mexicostad,
september 1979

Een beetje buiten Mexicostad trof ik deze oudere schapenhouder aan met zijn honden,
Mexico, september 1979

Irma, onze Mexicaanse productieassistente op het Plaza Santo Domingo,
Mexicostad, september 1979

De filmploeg aan het werk in een aardewerkfabriek. Links Bernard Neuhaus,
naast hem cameraman Ad Braamhorst en dan onze geluidsman Wil Kregting.
Op de achtergrond onze Mexicaanse productieassistenten Irma en Carlos.
Mexicostad, September 1979

Jonge vrouw die de bekers in de aardewerkfabriek schoon wast,
Mexicostad, september 1979

Pottenbakker in de aardewerkfabriek aan het werk,
Mexicostad, september 1979

Nog een pottenbakker aan het werk, Mexicostad, september 1979

De man van de over waar het aardewerk gebakken wordt,
Mexicostad, september 1979

FOTO DAGBOEK VAN EEN VAKBONDSFILM IN MEXICO 2

Een portret van Fidel Campero die samen met zijn gezin de hoofdfiguur werd
in onze documentaire over vakbeweging, krottenwijken en arbeidsomstandigheden
in Mexico-stad, in die jaren al een reusachtige Metropool met ongeveer 8 miljoen inwoners
(groter dan New York).
In de periode dat we de film maakten, was de expansie van de stad nog volop bezig
met als belangrijkste gevolg uitgestrekte armoede- en krottenwijken aan de randen van de stad.
Fidel woonde in zo'n wijk, niet eens de slechtste.
Fidel en zijn gezin waren al oudere migranten.
Ze hadden in de loop van de tijd een iets beter woonplekje weten te veroveren.
September 1973.

In mijn vorige blog "Documentaire over Sociale Strijd in Mexico "Een rebel in de Vakbeweging" heb ik verteld over de totstandkoming van de documentaire  Als "Mexico kenner" deed ik het lokale productiewerk van auto huren tot afspraken maken met de hoofdpersoon Fidel, de vakbonden en de fabrieken waar we wilden filmen. Ondertussen maakte ik van de gelegenheid om foto's te maken. Dat was niet nieuw voor me. Tijdens de twee jaar dat ik in Mexico woonde, was ik een actief straatfotograaf geworden, geïnspireerd door beroemde en minder beroemde voorbeelden uit de VS en uiteraard ook Europa.

Deze foto is gemaakt in "het straatje" waarin ook de woning was van het gezin Campero.
We zien een buurvrouw en kinderen van de straat. (september 1973)

Nog een groepje kinderen in het straatje van het gezin Campero.
De bevolking van Mexico was toen en is nog steeds jong.
De groep jongeren tot 14 jaar omvat ruim 30% van de bevolking.
In Nederland is de groep tot 20 jaar ruim 20%. (september 1973)

Meisje voor de deuropening van haar huis of eerder appartement.
Sommige huizen zijn opgedeeld in een kamer appartementen
waar gezinnen met 3 of meer kinderen in wonen, eten en slapen.
(september 1973)

Blinde gitarist voor een gesloten ijzeren rolluik van een winkel. (september 1973)

Blinde bedelaar met een paar muziekinstrumenten om zijn nek
in een winkelstraat. (september 1973)

Portret van vrouw bij busstation in Mexico-stad.
Aan haar kleding kun je zien dat ze van het platteland komt.
Vooral de sjaal is kenmerkend. (september 1973)

Het filmteam aan het werk. Links de geluidsman Wil Kregting,
in het midden cameraman Ad Braamhorst en
rechts regisseur Bernard Neuhaus.