Het wantrouwen onder de Groningers werd gevoed door het gebrek aan daadkracht, besluitvaardigheid en initiatieven om de gevolgen van de “aardbevingen” (volgens deskundigen gaat het om trillingen) op te vangen. Uiteindelijk wist men niet beter dan in te zetten op sluiting van de gaswinning.
Het lijkt op een paniek besluit dat meteen goed uitkwam want volgens de klimaatdoelen moet we toch van het gas af om opwarming van de aarde te voorkomen. De schadeafhandeling werd er ook daarna niet beter op. Het wantrouwen suddert door.
Met de sluiting verloor Nederland een vaste bron van inkomen van jaarlijks tussen de 6 en 10 miljard euro. De totale opbrengst voor de staatskas tot de sluiting was 363 miljard Euro (sinds 1963). Er zit nu nog voor ongeveer 450 tot 550 kubieke meter winbaar gas in de grond, wat voldoende zou zijn voor 15 jaar.
In 2019 kwam de stikstof crisis tot uitbarsting. Het stikstofprobleem is het gevolg van de eis dat natuur “hersteld” moet worden, wat dat ook mag zijn. Het Programma Aanpak Stikstof PAS uit 2015 (Rutte II), vergunningsverlening op basis van veronderstelde toekomstige stikstof maatregelen, werd door de Raad van State afgekeurd.
Daarmee kwamen boeren met PAS vergunningen in de problemen en de vergunningverlening in het algemeen zo goed als stil te staan. Pasklare oplossingen waren er niet. De maximum snelheid op snelwegen werd verlaagd tot 100 km en de varkenshouderij zou gesaneerd worden. Het probleem zeurde door, het wantrouwen onder boeren ook.
In hetzelfde jaar 2019 kwam ook de crisis rond de kinderopvangtoeslag tot uitbarsting. De crisis is het gevolg van een uit de hand gelopen antifraude beleid uitgevoerd door de belastingdienst. Het beleid bracht honderden gezinnen in financiële problemen.
Eerst bleef het bij het aftreden van een enkele staatssecretaris. Er volgde een parlementair onderzoek. Na de harde conclusies van een parlementair onderzoek zat er niet anders op dan dat het hele kabinet Rutte III in 2021 opstapte.
Maar voordat het zover was, moest Rutte III nog het hoofd bieden aan een totaal onverwachte crisis, door gee van de planbureau's voorzien! Begin 2020 begon in Nederland de Corona epidemie. Die zou uiteindelijk twee jaar duren.
Er waren lockdowns, een avondklok en vaccinatie. De (ouderen)zorg en medische sector bleken kwetsbaar en nauwelijks bestand tegen de gevolgen van de epidemie. Er vielen ongeveer 50.000 doden te betreuren met daarnaast ook nog langdurig zieken. De maatregelen wekten wantrouwen onder grote groepen kiezers (wappies) als gevolg van de debatten over de effectiviteit van de maatregelen.
Dat leidde tot overgevoeligheid in het kabinet. Het motto de rijen gesloten te houden werd niet opgevolgd door CDA staatssecretaris Mona Keijzer van Economische Zaken en Klimaat. Ze was het niet eens met de toepassing van de Coronapas aldus een interview in de Telegraaf.
Het CDA o.l.v. vice-premier de Jonge liet haar vallen als een baksteen met als gevolg dat ze uit het kabinet werd gezet. Het wantrouwen in de politiek werd er niet minder om. Ook de Corona crisis werd onderwerp van onderzoek van een parlementaire commissie.
De ondergang van de Westerse militaire coalitie onder leiding van Amerika in Afghanistan leidde tot chaos bij de evacuaties. De evacuatie van Nederlanders bleek onvoldoende voorbereid. Er volgde een motie van afkeuring van de Tweede Kamer met als gevolg het aftreden van de Ministers van Buitenlandse zaken (Kaag van D66) en Defensie (Bijleveld van CDA).
Van het voornemen van het kabinet Rutte III om het vertrouwen in de politiek te herstellen kwam helemaal niets terecht. Het bestuurlijke onvermogen leidde tot meer wantrouwen.
