99. MEXICAANSE VERTELLINGEN. HOOP OP EEN NIEUW BEGIN

 

De wasplaats van San Miguel Regla, Mexico 1978.

Dat ze in het dorp blijft wonen om de erfenis van Diego tegen oplichters te beschermen, is voor Sara een offer. Geen offer uit liefde. Haar liefde is in de loop der jaren overgegaan naar plichtsgevoel. Vanwege de kinderen blijft ze bij Diego. Een nieuw leven opbouwen met de kinderen maar zonder Diego ziet ze niet zitten. De mogelijkheden zijn te beperkt.

Ze woont in het dorp om hun mogelijke nieuwe bezit te beschermen. Want dat zou hun kunnen bevrijden uit de sleur van hun bestaan, vooral van het altijd maar zuinig moeten zijn. Ze kunnen zich weinig permitteren. Dat is op zich geen ramp, ze is niet met geld opgevoed en kan goed sober leven, maar een kleine beetje meer armslag zou fijn zijn.

Sinds hun huwelijksreis naar Acapulco, lang geleden dus, zijn ze nooit meer samen ergens naar toe geweest behalve dan naar het dorp van haar ouders en schoonouders. Terwijl Diego door half Mexico heeft rond gezworven en allerlei mensen heeft ontmoet en veel heeft meegemaakt, zat zij gevangen in haar geboorte dorp en later in haar dienstmeiden bestaan. 

Na haar huwelijk is ze van dienstmeid in de baan van voltijdse huisvrouw gerold, maar dat was net getrouwd zijnde geen probleem. De liefde gaf aan alles de glans van het nieuwe en spannende. Het gevoel alleen al dat ze kon meebeslissen over hun toekomst werkte bevrijdend. Dat ze eerst nog als dienstmeid moest blijven werken, vond ze dan ook geen enkel probleem. Alles zou straks immers anders worden.

In die tijd van grote verwachtingen brachten ze boeiende avonden of weekeinden door met David, diens vriendin Frida en allerlei andere vrienden uit de wereld van de kunsten en de revolutie. Het was precies zoals ze zich haar nieuwe leven had voorgesteld. Haar droom werd werkelijkheid.

Op zulke momenten had ze het gevoel dat ze van top tot teen leefde en misschien nog veel belangrijker, meetelde in wat zij de Grote Wereld noemde. Als dienstmeid had ze die Grote Wereld leren kennen, op gepaste afstand natuurlijk. Dat wat ze toen zag, maakte ze nu zelf mee samen met Diego.

Maar Diego trok zich langzaam maar zeker terug uit de Grote Wereld van de kunsten. Toen hij zijn tekort aan talent begon te ontdekken, gaf hij die wereld meteen en zonder veel spijt op. Als hij talent had gehad, was hij zeker doorgegaan om een bekend of misschien zelfs groot schilder te worden maar nu hij besefte dat het niet mogelijk was bij gebrek aan talent, maakte hij er ook maar meteen een einde aan.

Van de weeromstuit begon hij terug te verlangen naar het dorpsleven als zijnde het enige echte leven waar hij in past. Hij begon steeds vaker herinneringen aan zijn jeugd in het dorp op te halen. Die gesprekken deden Sara pijn omdat ze besefte wat ze voor hem betekenden en zij daar niet in kon meegaan. Daarom probeerde ze dat soort gesprekken te mijden. 

Dat snapte Diego niet en zag haar afkeer van zijn herinneringen als een vorm van verraad aan hun liefde. Diego zag niet dat haar dorpsherinneringen niet waren zoals die van hem, iets waar je met plezier naar terug kunt kijken.

108. DE AARDE IS ROND, IN BAD

 

De wasplaats als bad. Marrakech

De weg naar Marrakech is nog lang. Na verloop van tijd lijkt het alsof we dwars door een zandwoestijn rijden. Links en rechts van de weg zand, zand en nog eens zand. Hier en daar staat een zandkleurig huis alsof iemand het lukraak heeft neergezet. Af en toe zie je tussen de huizen mensen als schaduwen lopen in het zand. Het is te ver van de weg om te zien wat ze aan het doen zijn. 

Links van ons zien we in de verte, in de richting van het Atlasgebergte, de lucht betrekken. Hij komt steeds dichterbij terwijl het donkerder wordt. Lucht en zand smelten samen zodat alle nuances in het landschap worden opgeslokt. Wat voor een verschijnsel het is weten we niet maar het lijkt het beste dat we proberen de dreiging voor te blijven door zo hard mogelijk te rijden. Bernardo meent daarentegen dat ondanks de onheilspellende lucht we ergens moeten stoppen om brood te kopen.We hebben sinds vanmorgen niks meer gegeten.

In het eerstvolgende dorpje op een kleine markt kopen we vlug een groot plat brood. We eten het al rijdend op. We raken zonder verdere problemen op de camping bij Marrakech. Zuidelijker dan dit gaan we niet. Hier begint de weg terug.

Nee, Marokko is geen kampeerland. Er is op de camping geen tent te bekennen. Wij zijn de enigen die onze tenten opzetten op een schraal, droog grasveld met dat dan weer wel schaduw van grote bomen. Er is een bewaker waar we kampeergeld aan betalen voor de minimale voorzieningen. Het meest opvallend op de hele camping is een groot formaat gootsteen voor de was in de schaduw van de bomen.

Het heeft de maat van een badkuip wat me op het idee brengt om het ook als zodanig te gebruiken. Er is immers toch niemand op de camping die zich er aan zou kunnen storen. Het is een prachtige beschaduwde plek onder de bomen. Ik zet mijn draagbare Philips transistorradio naast het bad. Die heb ik geleend van mijn schoonmoeder om 's avonds tussen zes en zeven uur af te stemmen op Radio Nederland Wereldomroep. Na het nieuws van zes uur volgen ANWB noodoproepen en je weet maar nooit of er niet een bij is voor ons. Het is de enige manier om iets te weten te komen over het thuisfront als er wat mis gaat. Ons motto is "geen bericht is goed bericht."

Het is voor het eerst van mijn leven dat ik in een openlucht bad op een camping zit met muziek naast mij, Marokkaanse muziek nog wel. Het is luxueus om zo te kunnen baden. Het is ook voor het eerst dat ik naar Marokkaanse muziek luister en die bevalt me beter dan ik had vermoed. Je zou het Marokkaanse blues kunnen noemen. Het is volkse muziek met een flinke scheut melancholie, weemoedig romantisch met ritmische ondersteuning van trommels. Ik neem me voor om terug in Nijmegen meer naar Marokkaanse muziek te gaan luisteren.

(verschijnt elke vrijdag)