Posts tonen met het label o42. Alle posts tonen
Posts tonen met het label o42. Alle posts tonen

vrijdag 31 januari 2020

DE SPROOKJESJAREN ZESTIG 45, VESPA

petrus nelissen, "Vespa", digitaal bewerkte foto

O42 is te ver om te lopen. Ik stel voor dat we op mijn Vespa scooter gaan. Ik vraag haar niet in amazonezit te gaan zitten, dat is elegant maar verboden. Stel je voor dat de politie ons aanhoudt. Dat zou de romantiek van onze nachtelijke rit door Nijmegen teniet doen. Ik geef haar de extra helm die ik altijd aan het stuur heb hangen. Ze zet hem kordaat over haar rode muts en stapt zonder enige gene schrijlings achterop. Voor houvast slaat ze haar rechterhand om mijn middel. Dat voelt meteen vertrouwd alsof we al jaren samen scooter rijden.

De weg ligt er eenzaam bij met zijn knipperende oranje stoplichten. De rit duurt amper een kwartier, genoeg voor mij om er van te genieten.  Roodkapje en ik samen op de scooter door Nijmegen, wie had dat ooit kunnen bedenken? Ik parkeer mijn fel gele scooter met in rood geverfde lippen en de letters GNOT voor in het villatuintje van het café. Terwijl ik de scooter op slot zet, kijk ik om en zie in het lichtschijnsel hoe onopvallend sierlijk ze loopt. Ik voel me wonderlijk op mijn gemak bij haar. Ik stel voor om aan de bar een pilsje te drinken. Eenmaal binnen gaat ze naast me staan. Als ze het glas heft om te drinken, zie ik pas goed haar slanke handen en vingers. 


Nog voordat ik een gesprek met haar kan beginnen, praat ineens aan mijn andere kant iemand tegen me. Een ouderejaars die zijn naam mompelt en meteen op gebiedende toon vraagt of ik wel eens bij een bijeenkomst van de Kritiese Universiteit ben geweest? Te verbluft om te antwoorden gaat hij op dezelfde toon verder. Ik kan naar boven gaan waar een bijeenkomst aan de gang is.


Ik draai me om naar Roodkapje om te vragen hoe zij over het voorstel denkt. Maar ik zie alleen haar lege bierglas staan. Ik kijk vertwijfeld rond maar ik zie haar nergens. Ze is weg zonder iets te zeggen of een gebaar van vertrek te maken of zoiets.  Het lijkt alsof ze van de aardbodem is verdwenen, in ieder geval uit het café. Ik loop voor alle zekerheid een rondje maar ze is en blijft weg. Ik ben alleen.


Wat nu? Terug naar huis of toch maar naar boven gaan, naar de bijeenkomst van de Kritiese Universiteit? Misschien is ze vooruitlopend op het gesprek al boven en staat ze op mij te wachten? Haastig ren ik de trap op maar ook hier is ze niet. Ik loop de kamer in waar druk vergaderd wordt. Ook daar is ze niet. Ik word overvallen door een hopeloos gevoel van eenzaamheid. De vergadering kan me gestolen worden. Ik hoor niet wat er gezegd wordt. Het is lang geleden dat ik me zo eenzaam heb gevoeld. Het zweet breekt me uit.


(verschijnt elke vrijdag)

vrijdag 24 januari 2020

DE SPROOKJESJAREN ZESTIG 44, ROODKAPJE

petrus nelissen, 'Roodkapje', digitale collage van een met acrylverf bewerkte foto.

Op dit punt aangekomen, het is winter begin1968, zou ik dit verhaal kunnen beëindigen met een “wij leefden nog lang en gelukkig in een twee onder een kap woning met royale tuin, twee kinderen, liefst een jongen en een meisje, een goed betaalde baan van negen tot zes met grote verantwoordelijkheid en een vierdeurs gezinsauto voor de deur.” 

Natuurlijk, ik moet nog wel mijn kandidaats sociologie halen, daarna mijn doctoraal sociologie en vervolgens een baan vinden waarna we kunnen trouwen. Zij wordt moeder en zorgt voor haard en huis terwijl ik het inkomen voor mijn rekening neem. Voor de nodige spanningen in ons leven zorgen kinderziektes, schoolproblemen en kleine financiële zorgen. Voor de ontspanning zorgen autovakanties naar zonnige landen als Italië en Spanje, waarvan we al een voorproefje gehad hebben, voorts gezellige weekeinden met ouders, familie en vrienden.


Zo zou het gegaan kunnen hebben, ware het niet dat in het vroege voorjaar van 1968 aan het voeteneinde van mijn bed tot mijn verbijstering Roodkapje staat. Ik sliep nog maar net. Ik had tot middernacht twee studies uit het handboek voor sociologische methoden en technieken bestudeerd voor het gevreesde tentamen methoden en technieken, de ruggengraat van een wetenschappelijk verantwoorde sociologie.


Ik geloof mijn ogen niet. Voor de zekerheid knip ik mijn leeslampje aan. Er is geen twijfel mogelijk, daar staat Roodkapje. Ik wist niet dat ze echt bestaat. Maar daar staat ze voor mijn neus in de bekende rode cape met rode kap op en rode schoenen. Vanonder haar cape steekt een gebloemde rok met petticoat. Kijkt ze me ernstig en vragend tegelijk aan? Het is moeilijk haar gezichtsuitdrukking in het schaarse licht in te schatten. Het is geen kind zoals in het sprookje, meer een jonge vrouw. Ik schat haar ergens begin twintig, de onschuld is nog niet helemaal verdwenen.


Dan verbaasd over mezelf vraag ik me af waarom nu net Roodkapje en niet Sneeuwwitje of Doornroosje? Misschien omdat Roodkapje van eenvoudige afkomst is net als ikzelf? De andere twee zijn immers van koninklijke bloede. Aan haar linkerarm zie ik het bekende rieten mandje bungelen met daar bovenop een rood-wit geruite doek die het mandje afdekt.


Met een zachte doch heldere stem vraagt ze of ik mee ga naar het studentencafé O42. Nog steeds niet bijgekomen van mijn verbazing, twijfelend of ik dit allemaal niet droom, stap ik schuchter uit bed. Omdat ik in mijn blootje slaap, loop ik met het deken om me heen naar de hoek van mijn wastafel achter de zelf gemaakte boekenkast en kleed me aan. Samen lopen we zachtjes naar buiten de voorjaarsnacht in.

(verschijnt elke vrijdag)