IS KLIMAATCRISIS EEN STRAF VAN GOD?

De scheppende God van Michelangelo in de Sixtijnse Kapel kan prima doorgaan voor een boze God. Misschien hoort boos worden wel bij scheppen?

Is de klimaatcrisis een straf van God? Dat zou zo maar eens kunnen. De oorzaak van de klimaatcrisis is immers de grootschalige industrialisatie en die is mogelijk gemaakt door de wetenschap. De ellende lijkt dus begonnen te zijn met de wetenschap. Hadden we die niet gehad, zaten we nu nog in grotten met een berenvel om kou te lijden.

De uitvinding van het vuur betekende alvast warmte in de grotten en uitbreiding van het dieet met geroosterd in plaats van rauw vlees (de bbq herinnert ons deze dagen nog aan die primitieve gewoonte) en rauwe groenten.

Het wiel was tot op zeker hoogte ook nog een onschuldige uitvinding. De kar bracht de mogelijkheid om efficiënt boodschappen te doen of van land te verhuizen. Hele stammen hebben daar gebruik van gemaakt. Het wiel werd minder onschuldig toen het gebruikt werd om kanonnen te vervoeren.

Maar de onschuld der mensheid ging pas goed verloren toen de wetenschap reuzenstappen begon te zetten. Vermaledijde Grieken  als Archimedes, Pythagoras e. a. begonnen onze kennis systematisch  in kaart te brengen en wetten en theorieën te bedenken. Vanaf toen was het einde zoek.

Hoe meer resultaten er geboekt werden hoe hoogmoediger de wetenschappers werden. Ze vonden zich beter dan de goden. De hoogmoedigsten onder hen verklaarden de goden dood want niet wetenschappelijk aan te tonen. 

De wetenschap leerde ons krachten beheersen die tot dan waren voorbehouden aan de goden. Dat begon met mechanica, van stoom en elektriciteit naar atoombom en kernenergie. We waren voorgoed van de goden los gekomen. We hadden onszelf bevrijd. 

En dan komt de klimaatcrisis. De goden pikken het niet langer dat ze opzij gezet worden door de mensen die ze zelf hebben geschapen. Het is afgelopen met de pret. Ze schakelen nieuwe verkondigers in als Greenpeace, Milieudefensie, kranten  als NRC, Trouw en de Volkskrant en zenders als de NOS. Hun boodschap is duidelijk. Ophouden met die flauwekul en terug naar basics waaronder knielen voor de goden. 

MOEDER EN KIND VAN MICHELANGELO

Michelangelo, Madonna met kind, Onze Lieve Vrouwe Kerk te Brugge.

 

Als ik in Brugge ben, ga ik altijd even langs bij “Madonna met kind” van Michelangelo in de Onze Lieve Vrouwe Kerk. Tegenwoordig moet je een kaartje kopen, een paar jaar geleden was de toegang tot de kerk nog gratis. Het massatoerisme jaagt blijkbaar de kosten voor het onderhoud van de kunstschatten op. Zo kon je vroeger ook kosteloos kijken naar het drieluik ‘Het Lam Gods’  van de gebroeders van Eijck in de Sint Baafskathedraal in Gent. Nu moet je een kaartje kopen.

Telkens opnieuw sta ik perplex van de krachtige intimiteit, zachte ingetogenheid en schoonheid van de Madonna en het kind. De Madonna met de ogen geloken, is naar binnen gekeerd. Als een liefdevolle en bezorgde moeder peinst ze waarschijnlijk over de toekomst van haar kind zoals elke moeder (en vader) op een gegeven moment wel doet. Onderwijl leunt haar kind vol vertrouwen tegen haar aan terwijl zijn hand teder wordt vastgehouden door zijn moeder. Het is of heel even de zon door mijn zwarte wolken van modern wantrouwen heen breekt.

Het is geen groot beeld zoals Michelangelo's David.  Dat trekt alleen al door zijn afmetingen de nodige aandacht. Natuurlijk, David is een prachtige verbeelding, een romantische illusie van de perfectie van het mannelijk lichaam. Een illusie waar we graag in geloven zoals we ondanks alles ook blijven geloven in de liefde van de moeder voor haar kind. Michelangelo heeft die liefde met trefzekere hand in marmer weten te beitelen.We zijn 500 jaar verder en ik ken geen beeld dat dit overtreft.

In Wikipedia lees ik dat het beeld het eerste buiten Italië verkochte beeld van Michelangelo was. Het was bedoeld voor het Piccolomini-altaar van de dom van Siena. Het werd gekocht door de Brugse koopman Jan van Moeskroen die het in 1514 aan de kerk schonk. In 1774 werd het beeld door de Franse bezetter weggehaald. In 1944 nam de Duitse bezetter het beeld weg. Beide keren is het beeld teruggekomen naar de kerk.