87. MEXICAANSE VERTELLINGEN. TEQUILA

 

San José, Costa Rica 1979

Julia sluit zich van hem af. Ze wordt bevangen door smetvrees. Is dat een reactie op de zwangerschap of op de dronkenschap van haar man? Ze weet het niet en de arts ook niet. Het wordt zo erg dat ze handschoenen in bed draagt en uiteindelijk Diego niet meer in haar bed wil, ook niet als hij nuchter is.

Juist nu ze net een kind van hun beiden verwachten, lijkt het einde van hun liefde nabij. Diego is ten einde raad. Hij had zo gehoopt dat na zijn mislukte avontuur als revolutionair, zijn liefde voor Julia en de schilderkunst alsnog verlossing zouden brengen. Zijn leven zin zouden geven.

Nu moet hij vaststellen dat het mislukt is. De schilderkunst levert te weinig op om van te leven en zijn liefde voor Julia loopt vast op haar teveel aan ambities of zijn gebrek aan ambities. Het is maar hoe je het bekijkt. Is er nog iets om voor te leven? Hij ziet zijn toekomst nog slechts als een zwart gat.

Tequila brengt redding in de avond. Zijn hoofd wordt er lichter van, zijn ziel minder bedrukt en zijn lijf voelt alsof er nog liefde en geluk in zit. Wie had gedacht dat zoveel geluk in zo een klein glaasje heldere doorzichtige drank kan zitten? Het is bronwater dat leven schenkt.

Maar niet langer dan voor de avond. De volgende dag begint het weer van voren af aan. Dan moet het zwarte gat van de toekomst opnieuw gedempt worden met tequila. Het is een dwingend medicijn geworden waarmee hij elke avond zijn zielesmart, de pijn van zijn verloren leven wegspoelt.

Gelukkig weet hij zich overdag, zij het met veel moeite overeind te houden. Wat helpt is zijn bezoek rond het middaguur aan een armoedige eettent om de hoek. Daar wordt hij elke dag opnieuw bediend door dezelfde vrouw, Maria-Carmen heet ze. 

Tot zijn verbazing komt zijn ziel zodra hij haar ziet tot rust. Het is alsof alles in de wereld weer even op zijn plaats valt. Ze bekijkt hem met een blik die hij vergeten was, een zekere warmte maar vooral ook rust zonder berusting. Ze herinnert hem aan de liefde die hij ooit voor Frida had en daarna voor Julia. 

Ze zegt hem dat hij goed moet opletten op wat hij eet. Goed en gezond eten, is goed voor lichaam en geest. Die bezorgdheid van haar verrast hem opnieuw. Ook dat is lang geleden. Hij vraagt zich af wat hij moet doen? 

Een gesprek aanknopen maar waarom zou ze met hem praten? Hij is nog minder waard dan het stof waar ze op loopt of het vuil dat ze van de tafeltjes poetst. Hij is niks en nul. Dat ze zich druk maakt over zijn eten, is haar werk.

Tegelijk dringt bij Diego pas goed het besef door dat zijn liefde is vastgelopen en dat daar waar de liefde vastloopt, ook het leven strandt en tequila niet de oplossing is. Gek genoeg ziet hij bijna gelijktijding, het universum staat even stil, in haar ogen de kans op liefde en dat daar waar liefde weer mogelijk is, het leven zin kan krijgen.