Posts tonen met het label classic cars op cuba. Alle posts tonen
Posts tonen met het label classic cars op cuba. Alle posts tonen

donderdag 19 september 2013

MEER CLASSIC CARS OP CUBA

Havana 2008 (foto Petrus)
Bovenstaande foto is symbolisch voor het soms grimmige bestaan op Cuba, grimmiger dan de gemiddelde Westerse toerist zich aan het strand onder de palmen of bij de vrolijke Cubaanse dansmuziek kan voorstellen. Vooral voor degenen die een andere mening hebben dan de Gebroeders Castro en hun aanhang kan het bestaan heel grimmig zijn tot in de gevangenis toe.


Havana 2008 (foto Petrus)
Als de bovenstaande foto iets duidelijk maakt, is het dat de 'classic car' deelt in de armoede van het eiland.


Havana 2008 (foto Petrus)

Bij de schaarse verlichting worden de smalle straten in het historisch centrum van de stad 's avonds spookachtig onwerkelijk. Een 'classic car' in vervallen staat versterkt dat beeld. Zouden er daarom 's avonds geen toeristen door de straten zwerven?


Havana 2008 (foto Petrus)


Trinidad 2008 (foto Petrus)
Voor de hoeveelste keer zal deze auto gespoten worden? Wat je er ook van vindt, de kleur is hartveroverend Cubaans. 

Trinidad 2008 (foto Petrus)

Bij bovenstaande foto hoort een anekdote. Terwijl ik aan het fotograferen ben, begint een jonge vrouw -onmiskenbaar een Westerse toerist- ook foto's  te maken. Het blijkt dat ze met een delegatie van een Engelse vakbond ter gelegenheid van 1 mei op Cuba is. Ze had meegedaan aan de 1 mei viering als gast van de officiële Cubaanse vakbond. Ik vraag haar wat een vrijheidslievende, democratische Engelse vakbond bezielt om een vakbond te steunen die tegen vakbondsvrijheid en democratie is. Ze verontschuldigt zich dat ze dat allemaal niet zo goed weet waarop ik dan weer verbaasd ben over zoveel politieke naïviteit.


Havana 20087 (foto Petrus)

Vinales 2008 (foto Petrus)
De foto hierboven heeft ook iets komisch. Het is alsof de auto tegen de boom is gereden en de inzittenden vol spanning afwachten of hij weer op gang komt. Inderdaad was de motor afgeslagen bij het beklimmen van de helling. De vraag was of hij weer wilde starten en alsnog de helling zou kunnen nemen.  


Cienfuegos 2008 (foto Petrus)


Havana 2008 (foto Petrus)

In de straten van Havana en de andere steden hangt vaak een soort gezellige landerigheid. Het is een stijl van leven die geaccentueerd wordt door gebrek aan werk. In theorie heeft in Cuba iedereen werk, in de praktijk stelt veel van dat werk niets voor bij gebrek aan productiemiddelen zowel op het platteland als in de bedrijven in de stad. Men improviseert daarom maar wat aan. Net als met de 'classic cars' probeert men het er beste van te maken.



Havana 2008 (foto Petrus)



Havana 2008 (foto Petrus)

Net als in voormalig Communistisch Europa zag ik ook in Havana veel gebouwen die ondanks hun vervallen staat nog steeds hun oorspronkelijke pracht en praal hebben. Waarom verwaarlozen Communistische regimes dergelijke gebouwen op bijna kwaadaardige wijze? Is het onmacht of afgunst dat onder hun bewind nooit zulke mooie gebouwen gemaakt kunnen worden of denken ze dat zij het beter doen? Ik denk dat Communistische regimes de arrogantie hebben dat pas met hen de geschiedenis is begonnen en dat het verleden en dus ook de oude gebouwen hun tijd gehad hebben en niet anders verdienen dan te vervallen.

Havana 2008 (foto Petrus)

Deze foto illustreert de krachtmeting tussen Cuba en de VS, hier gesymboliseerd door Ford. Henry Ford heeft met zijn T Ford de basis gelegd voor de massaproductie en daarmee voor de gedemocratiseerde consumptiemaatschappij. Het Cubaanse socialisme blijkt juist op dit punt te falen. Er is aan van alles tekort, zelfs dagelijkse dingen als zeep en tandpasta. Hoe komt het toch dat socialistische landen niet in staat zijn om hun bevolking van dergelijke eenvoudige producten te voorzien?



dinsdag 17 september 2013

CLASSIC CARS OP CUBA

Havana, 2008 (foto Petrus)

De klassieke Amerikaanse auto's die op Cuba rond rijden zijn een toeristische attractie. Auto's die je anders alleen maar in een film kunt zien en op oude foto's, rijden op Cuba en dan vooral in Havana, nog rond alsaf we nog in de jaren vijftig zijn. Zo wordt een nadeel alsnog omgebogen in een voordeel. Immers dat er nog zoveel klassieke Amerikaanse auto's rond rijden is pure noodzaak voor hun eigenaars.

Havanna, 2008 (Petrus)


In Cuba is het namelijk zo goed als onmogelijk om een nieuwe auto te kopen. Ze zijn onbetaalbaar en er zijn ook nauwelijks nieuwe auto's. Terwijl in de rest van de wereld, zelfs in Afrika, veel mensen een auto kunnen kopen, al is het dan vaak een tweedehandse uit het Westen geïmporteerde auto, is Cuba een nog zo goed als autoloos land.

Havana 2008 (foto Petrus)


Dat er nog zoveel klassieke Amerikanen rond rijden mag een wonder heten want ook onderdelen zijn al heel lang niet meer te koop in Cuba. De Cubaanse regering had en heeft altijd andere prioriteiten gehad en daar hoorden auto onderdelen voor Amerikaanse auto's niet bij ook al zal het regime beweren dat het de schuld is van de economische blokkade van Cuba door Noord Amerika.

Havana 2008 (foto Petrus)


Ondertussen hebben de Cubanen laten zien dat ze ook met auto onderdelen kunnen improviseren. Of ze maken zelf met de hand de benodigde onderdelen of ze slopen ze uit Russiche auto's om ze vervolgens op maat te maken voor hun Amerikaanse klassieker. Zo ontmoeten Amerikaanse en Russische auto's alsnog elkaar maar dan wel met het verschil dat de Amerikaanse auto kwalitatief een stuk beter is dan de Russische auto, althans zo verzekerde mij een Cubaan die bezig was onderdelen uit een Russische auto in een Amerikaanse klassieker te monteren.

Havana 2008 (foto Petrus)


Voor toeristen een attractie voor de bewoners pure noodzaak. Ik heb als fotograaf meer oog voor het laatste dan het eerste. Op Cuba is de klassieke auto tevens ook het symbool voor de onmacht van de Cubaanse regering om de economie te vernieuwen en aan te passen aan de nieuwe tijd. Op Cuba staat de tijd stil. Het eiland ligt als een klassiek zeilschip met gestreken zeilen bewegingsloos in zee. Er is geen wind of golfslag te bespeuren. Het gevolg is dat ondanks de improvisatie talenten van de Cubanen het hele eiland getekend wordt door verval. 

Malecon, Havana 2008 (foto Petrus)


Voor toeristen is ook dat aantrekkelijk. Ze lopen rond in een romantisch decor tussen mensen van vlees en bloed, maar dan wel met dit erschil dat de toerist straks terug gaat naar zijn eigen land dat glimt van moderniteit terwijl de Cubaan noodgedwongen achterblijft. Voor hem zit er niks anders op dan de tijd met zijn verval te trotseren en er het beste van te maken in de hoop dat hij ooit weer deel zal uitmaken van het heden in plaats van het verleden.