Posts tonen met het label kenitra. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kenitra. Alle posts tonen

vrijdag 28 mei 2021

113. DE AARDE IS ROND, FEESTJE

 

De Atlantische oceaan bij Kenitra, Marokko.

De twee politie agenten tevens onze gastheren trakteren ons op verse garnalen. Het is de eerste keer dat ik garnalen eet. Ze doen ons voor hoe we ze moeten eten. Eerst de kop en de staart eraf trekken en daarna het witte vlees uit het karkas pellen. Na enige oefening zijn we geroutineerde garnalen eters geworden. Het zacht witte vlees smaakt lekker. We eten ze naturel, zonder iets erbij.

Er is meer dan genoeg. Op onze vraag waar die allemaal vandaan komen, vertellen ze dat ze een zak garnalen in beslag genomen hebben bij vissers. Het hoe en waarom van de inbeslagname wordt niet uitgelegd en wij vragen er maar niet naar. De jute zak staat in de hoek van de kamer, nog bijna helemaal vol. Wat wij ervan eten is maar een klein beetje.

Om het feestje compleet te maken, toveren ze een fles witte wijn tevoorschijn. Weliswaar een verboden drank in hun land maar een kniesoor die daar op let. Ze vinden dat je best wel eens een keer plezier mag maken. Wie zijn wij om daar moeilijk over te doen? Dus drinken we gezellig mee. Ook Dora krijgt wijn aangeboden maar niet zonder dat erbij gezegd wordt dat vrouwen wijn noch andere alcoholhoudende dranken behoren te drinken. Vrouwen die dat toch doen zijn sletten of hoeren. Ik vraag me af wat zij dan zijn? Hoerenlopers? Ik zeg mijn gedachten niet hardop, soms is het ongezellig om slim te willen zijn.

Nu we het toch over vrouwen hebben, willen ze daar nog wel wat meer over weten. Hoe zit dat met vrouwen in Nederland? Zijn wij in Nederland ook zo vrijgevochten als bijvoorbeeld in Zweden? Ze hebben gehoord dat in Zweden op het gebied van seks alles mogelijk is wat maar in je hoofd en je broek opkomt. Lustbeleving als vrijetijdsbesteding. In hun ogen is Zweden een seksparadijs voor mannen, met dag en nacht beschikbare lange blonde vrouwen.

Hoe leggen we uit dat Nederland geen Jan Cremer paradijs is van stoere mannen op een motor en gewillige vrouwen op zoek naar mannen? Het boek “Ik Jan Cremer” kennen ze niet dus daar hebben we niks aan. Dan maar benadrukken dat een vrijere seksuele moraal geen rooksignaal is om er maar op los te neuken. Oké er zijn een paar seksuele taboes in ons land gesneuveld maar dat betekent nog niet dat we een soort pornoland zijn geworden. Porno wordt trouwens nog altijd onder de toonbank verkocht dus het valt allemaal nog wel mee. Maar voorhuwelijkse seks betekent niet meteen hel en verdoemenis voor het meisje en de jongen. We zijn een nuchter land en met nuchtere oplossingen. Maar hoe leg je uit dat we een nuchter land zijn, terwijl alcohol bij ons vrij verkrijgbaar is? 

Ik leg uit dat we in Nederland nog altijd geloven in romantische liefde, monogame relaties en huwelijkse trouw.  Het morele overwicht dat de Rooms kerk en andere kerken in Nederland tezamen met confessionele partijen hebben, is aan het afbrokkelen. Zelfs bij de ouderen waar de anticonceptie-pil als een bevrijding wordt ervaren maar de Roomse kerk gebruik ervan verbood. Ik herinner mij de opluchting bij mijn ouders toen de Bossche bisschop Bekkers tot opluchting van mijn ouders in het TV Brandpunt van de katholieke radio omroep openlijk verklaarde dat het gebruik van de pil de verantwoordelijkheid van de gelovigen zelf was. Maar  ja, wie is bisschop Bekkers nou weer? Interculturele gesprekken zijn niet gemakkelijk.

Ik denk dat ze zich ook afvragen hoe dat nu eigenlijk zit tussen Dora en ons,  drie mannen waarmee ze op stap is maar dat niet openlijk durven zeggen. Het fascineert hen waarschijnlijk dat een vrouw deel uitmaakt van een in hun ogen vrijgevochten bende waarin een soort camaraderie heerst tussen drie mannen en een vrouw. Dat zou wel eens een vreemde gewaarwording kunnen zijn, gezien de plaats van de vrouw in de Marokko.  De vrouw is zeker niet de gelijke van de man en ouders zijn zeker niet zo gek om hun dochter met haar vriend en zijn vrienden op vakantie te laten gaan. dan bindt je de kat op het spek, zou mijn moeder zeggen. Vanwege de wijn en de vriendschap laten we het onderwerp varen door het luchtigjes af sluiten met cliché grappen over man en vrouw.

De voorlichtingsavond over zeden en gewoonten in Nederland is hun goed bevallen, zo goed dat ze ons uitnodigen om morgenvroeg met hen te ontbijten.  Dat doen we graag. Het komt ons goed uit dat we op dag van ons vertrek niet zelf voor ons ontbijt hoeven te zorgen. Normaal moet daarvoor iemand even inkopen gaan doen in de stad maar dat hoeft nu niet. Een gratis ontbijt is ook nooit weg en zeker niet zo een als waar ze ons op onthalen. We worden verrast door een koninklijk politieontbijt met koffie, brood, boter, honing en een grote schaal vol witte zoete druiven. Een paradijselijk ontbijt om ons verblijf in Marokko land af te sluiten.

(verschijnt elke vrijdag)
 

vrijdag 14 mei 2021

DE AARDE IS ROND, JOHNNY HOES

Ergens aan de kust onderweg naar Kenitra bezoeken we een fort.

 

De wandelstop in Rabat valt tegen. Het is een stad zonder de betovering van Marrakech en Meknès. Na een uurtje hebben we het gezien en vervolgen onze weg in noordelijke richting, langs de kust, de weg naar Kenitra. Daar willen we alvorens huiswaarts te gaan, twee dagen aan de kust kamperen. Hoewel we geen echte strandliggers zijn, willen we wel graag zwemmen in de Grote Oceaan.

We stoppen onderweg bij wat een koffie of theehuis kan zijn maar meer weg heeft van een naoorlogs bruin café tevens snackbar. In de kale ruimte op de kale tegelvloer staan enkele houten tafels en stoelen. Er worden geen alcoholhoudende dranken geschonken dus drinken we coca cola, na muntthee misschien wel de tweede nationale drank van Marokko. Tot onze verbazing staat verder naar achter een jukebox. Dat verwacht je dan weer niet in een drinkgelegenheid ergens langs een provinciale kustweg. Is dit een teken van verwestersing of slechts een kwestie van toeval? Ik ben benieuwd wat voor soort muziek er in zit.

Op het keuzebord zie ik muzikaal gesproken mijn tienertijd terug: Cliff Richard, Elvis Presley, Paul Anka en andere top tien zangers. Maar het allergekste zijn de namen van bekende zangers van het Nederlandse levenslied, de koning en koningin van de smartlappen, de Zuid Nederlandse versie van de blues uit de Missisippi Delta: Johnny Hoes en de Zangeres Zonder Naam. Dat is zo totaal onverwacht dat ik mijn ogen haast niet kan geloven.

Om er zeker van te zijn dat we hier te maken hebben met de echte Johnny Hoes, druk ik de toetsen in die horen bij het super melancholische levens en liefdeslied “Och was ik maar bij moeder thuis gebleven”.  Hoe is hij in 's hemelsnaam hier samen met de Zangeres zonder Naam verzeild geraakt? Heeft een voormalige gastarbeider met heimwee zijn spaargeld gestoken in deze Marokkaanse versie van het Brabantse bruine café? We zullen het nooit weten. 

 

Och was ik maar bij moeder thuisgebleven
Och was ik maar met jou niet meegegaan
Och had ik naar jouw ogen niet gekeken
Dan had m'n hart nu niet zo'n pijn gedaan
Ik kan niet slapen en niet eten want ik kan je niet vergeten
Met je rode mond
Je blauwe ogen
Je haar zo blond
Och was ik maar bij moeder thuisgebleven
Och was ik maar met jou niet meegegaan

Toen ik van verlof kwam trof ik in de trein
'T Allerliefste meisje
Die mooie Madeleine
'K Heb m'n hart verloren
Zij gaf mij haar woord
Maar gist'renavond stond ze met een ander aan de poort

Och was ik maar bij moeder thuisgebleven
Och was ik maar met jou niet meegegaan
Och had ik naar jouw ogen niet gekeken
Dan had m'n hart nu niet zo'n pijn gedaan
Ik kan niet slapen en niet eten want ik kan je niet vergeten
Met je rode mond
Je blauwe ogen
Je haar zo blond
Och was ik maar bij moeder thuisgebleven
Och was ik maar met jou niet meegegaan

Och was ik maar bij moeder thuisgebleven
Och was ik maar met jou niet meegegaan


Zonder enig spoor van heimwee of liefdesverdriet laten we deze droevig stemmende muzikale anomalie in de Marokkaanse binnenlanden achter ons en rijden vol goede moed alweer verder tot ons oog valt op een robuust, oud en vervallen fort. Je kunt het zonder toegangsbewijs en gids in alle vrijheid bezoeken. Dat nodigt uit tot een bezichtiging. We klimmen naar boven waar bovenop de meters dikke muren nog kanonnen staan die richting zee wijzen. Daar in de verte moeten ooit Nederlandse schepen gevaren hebben die misschien ook wel aan deze kust op zoek waren naar handel. De vrijgevochten Nederlandse Republiek was toen immers een natie van zeestropers met een vlag die elke lading dekte. 

We staan niet al te lang stil bij het fort. We willen voor de avond aankomen op onze kampeerplaats in Kenitra. Maar dan krijgen Bernard en Henkius alle symptomen van de zo gevreesde reizigersziekte in den vreemde. Ze hebben ernstige buikkrampen zodat het dun door hun broek dreigt te gaan lopen tenzij we onmiddellijk stoppen zodat ze met de WC rol in de aanslag tussen de rotsen langs de weg gehaast een plek kunnen zoeken om het ergste te voorkomen. Aldus verandert onze tot dan rustige sightseeing trip in een onrustige stop&go rit met Dora permanent aan het stuur, want die heeft nergens last van. Dora is op het hoogtepunt van de nood een betrouwbare bestuurder, een les die ik niet zal vergeten.

(verschijnt elke vrijdag)