Ik
ben een paar keer voor mijn werk naar Bangladesh geweest waar ik toen
ook o.a. verschillende jutebedrijven heb bezocht. Dat waren
staatsbedrijven in verval omdat er steeds minder vraag was naar jute
als gevolg van het groeiende gebruik van bijvoorbeeld plastic
boodschappentassen en plastic aardappelzakken.De
arbeidsomstandigheden waren beroerd, zeker vergeleken met die
gebruikelijk in Europa. De vakbonden deden hun best maar zelfs in
staatsbedrijven konden ze niet veel veranderen. Vrouwen en kinderen
zaten op de door olie vervuilde vloer te werken. Fatsoenlijk sanitair
was er niet zodat er gepoept en geplast werd in de watergoten langs
de muren van de fabrieken. Geen opwekkend gezicht.
Nu
was er dan weer een brand in een textielfabriek waarbij 122 doden
vielen. Dat was zoveel dat het de internationale pers en zelfs het
TV nieuws wereldwijd haalde. Een vakbondscollega in bangladesh
stuurde mij ook wat knipsels per email. Zoals je kunt lezen op de
foto van de voorkant van de Daily Star zijn er sinds 1990 maar liefst
33 grote branden geweest met in totaal 500 doden. De dag na de grote
brand in de Ashulia textielfabriek was er alweer een brand in een
ander fabriek, maar gelukkig vielen daarbij geen slachtoffers.(zie onderste krantenknipsel)
Dat
er zoveel doden vielen in de Ashulia fabriek is het gevolg van het
gebrek aan brandblussers, sproeiers en nooduitgangen op alle
verdiepingen. Natuurlijk is daarvoor het management van het bedrijf
voor verantwoordelijk maar die laten zich weinig tot niks gelegen
liggen aan veiligheidsvoorschriften. Hun doel is zoveel mogelijk
productie tegen zo laag mogelijke kosten, desnoods dus ook
mensenlevens. Uiteraard moet de regering toezicht houden op de
naleving van de voorschriften maar daar komt ook niks van terecht.
Corruptie met omkoping ligt altijd en overal op de loer. Vakbonden
kunnen weinig doen want wie wil zonder werk komen. De enige vakbonden
die zogenaamd functioneren zijn die welke samen werken met de
werkgever. Hun leiders krijgen zoethoudertjes zonder dat de winsten
worden aangetast.
Kunnen
wij er hier wat aan doen? Niet veel. Het is mooi om C&A en andere
grote kledingbedrijven die hun producten daar laten maken achter de
broek te zitten maar uiteindelijk zullen de veranderingen moeten
komen van de overheid en werkgevers daar onder druk van echte
vakbonden en eerlijke politici en ambtenaren. Vandaar dat hulp en
steun aan de vakbonden in dat soort landen zo belangrijk is voor de
mensen. Alleen op die manier kunnen ze vechten voor fatsoenlijk werk
en loon zonder meteen te hoeven vrezen voor ontslag of nog erger hun
leven.
