 |
| 'De Dans om de Euro', een digitale bewerking van "De dans om het Gouden Kalf", ets van Pieter van der Borcht (1582/1585), Museum Boijmans van Beuningen |
Als normaal mens denk je toch dat geldontwaarding
(inflatie) geen goede zaak is. Door de geldontwaarding moet je na
verloop van tijd meer uren werken om hetzelfde te verdienen als voor
de geldontwaarding. Moest je eerst bijvoorbeeld een uur werken om een
worst te kunnen kopen, bij voortgaande geldontwaarding moet je na
verloop van tijd bij wijze van spreken 2 uur werken om dezelfde worst
te kunnen komen. Door geldontwaarding wordt je werk steeds minder
waard. Geldontwaarding moet je dus willen voorkomen.
Het gekke is dat buitensporig veel economen daar
heel anders over denken. Zij vinden inflatie wel een goede zaak. De
Europese Centrale Bank heeft als opdracht om de geldontwaarding rond
de 2% te houden. Dat betekent dat na vijf jaar 100 Euro in feite nog
maar 90 Euro waard is. Na dertig jaar zijn die 100 Euro in
werkelijkheid nog maar ongeveer de helft waard.
Zo lang er elk jaar een loonsverhoging wordt
gegeven van 2% en de belastingaanslag gelijk blijft, is er niks aan
de hand. Je blijft even hard werken voor dezelfde hoeveelheid geld.
Je wordt niet rijker maar ook niet armer. Dat geldt ook voor
pensioenen en andere uitkeringen. Zo lang die jaarlijks met 2%
verhoogd worden, is er niks aan de hand. Gebeurt dat niet dan worden
de uitkeringstrekkers armer. Uitkeringen worden vastgesteld door de
politiek, bijgevolg is loonsverhoging voor uitkeringstrekkers en
ambtenaren in dienst van de overheid een politieke zaak. Uitkeringen
werken de politisering van de bevolking in de hand, linksom of
rechtsom.
Als de politiek besluit de uitkeringen niet langer
aan te passen aan de geldontwaarding is sprake van verarming van de
uitkeringstrekkers. Vanwege de economische crisis, waardoor de staat
minder inkomsten heeft, is de politieke druk om de uitkeringen en de
ambtenarenlonen niet meer aan de geldontwaarding aan te passen, sterk
toegenomen. De gevolgen van de economische crisis worden dan
afgewenteld op de uitkeringstrekkers en op al die andere werknemers
waarvan de lonen niet langer aangepast worden aan de geldontwaarding.
 |
| Macron deed ook een oproep aan de Europese Centrale Bank (ECB) om snel met maatregelen te komen om de inflatie richting het nagestreefde niveau van net geen 2 procent te duwen.'Dit is het moment om gas bij te geven', zei hij. De eerstvolgende vergadering van de ECB over het monetaire beleid is op 22 januari. (De Franse Minister van Economische Zaken in de Volkskrant online gisterenavond) |
Maar waarom vinden economen geldontwaarding dan
toch een goeie zaak? De reden daarvoor is dat geldontwaarding op den
duur als het ware de schulden uitholt. Overheden met veel te grote
schulden, kunnen dan die schulden met geld dat veel minder waard is,
aflossen. Het schuldenprobleem gaat dan net als het geld als vanzelf
in rook op. Als je 100 Euro schuld hebt dan is dat na 5 jaar immers
ook maar meer 90 Euro bij een jaarlijkse geldontwaarding van 2 %.
Omdat bij geldontwaarding niemand nog geld wil
uitlenen, wordt dan weer de rente verhoogd. Een mooi voorbeeld was
onlangs de val van de Russische Roebel. Die werd met de dag minder
waard tegenover de dollar. Dat betekende dat je steeds minder
goederen kon kopen in het buitenland en dat in het binnenland de
prijzen stijgen. Om te voorkomen dat de geldontwaarding verder zou
gaan verhoogde de Russische Centrale Bank de rente naar 17% . Dat
hielp wel maar niet veel.
In een dergelijk geval gaat de economie kapot aan
de veel te hoge rente. Zo hoog dat je geen geld kunt lenen. Dat was
bijvoorbeeld het geval met Griekenland en nog wat Europese landen een
paar jaar geleden. Geldontwaarding vernietigt de economie omdat je
niks meer kunt lenen voor investeringen in bedrijven opf een huis te
kopen. Dat leidt dan weer tot armoede.
Ondanks de economische crisis met daarbij nog eens
de perikelen van de schuldenlanden Griekenland, Ierland, Spanje en
Portugal door goedkoop geld verkeerd te investeren of er op te grote
voet mee te leven, heeft Europa een dergelijke neerwaartse spiraal
van geldontwaarding weten te voorkomen. Met name Duitsland en ook
Nederland hebben zich gekeerd tegen een beleid van geldontwaarding om
zo de schulden in rook te doen opgaan.
Maar aan de andere kant komt Europa ook maar
moeizaam uit de economische crisis. Het blijft sukkelen met de
economische groei en vooral de hoge werkloosheid. Om die economie aan
te zwengelen prediken veel economen, tot aan de Europese Centrale
Bank toe, toch de geldontwaarding te bevorderen door goedkoop geld op
de geldmarkt te gooien. Hun gedachtengang is dat met goedkoop geld de
mensen als vanzelf meer gaan consumeren en bedrijven investeren.
Goedkoop geld is de olie die de consumptiemaatschappij weer aan de
praat moet krijgen. Als die motor eenmaal draait, volgen nog meer
investeringen als vanzelf en dan wordt de werkloosheid vanzelf ook
minder.
Geldontwaarding economen (inflatie economen) zijn
dus bij uitstek de profeten van de consumptiemaatschappij en zij
helaas niet alleen. Er zijn meer valse profeten zoals politici en
zelfs vakbonden en ondernemers. Politici hopen door inflatie geen
moeilijke keuzes te hoeven maken bij de noodzakelijke economische
hervormingen. De schuld wordt minder en dus kunnen ze geld blijven
uitdelen. In hun jargon “nieuw beleid maken” dat meer is van
hetzelfde zodat ze straks weer stemmers kunnen trekken. De vakbonden
geloven in het sprookje dat hervormingen niet nodig zijn ondanks dat
de bevolking vergrijsd, technologische vernieuwingen hun weg vinden
in industrie en dienstverlening en de globalisering blijft toenemen.
De werkgevers denken door de geldontwaarding aan goedkoop geld te
komen en toch veel te verdienen zonder zich al teveel aan te passen.
