Posts tonen met het label carnaval maastricht. Alle posts tonen
Posts tonen met het label carnaval maastricht. Alle posts tonen

woensdag 13 januari 2016

MIJN BESTE FOTO VAN 2015 II

'Drie Vermoeide helden', Maastricht 15 februari 2015 (foto:petrus nelissen)

Dat dit een komisch dramatische foto is die de carnavalsleut overstijgt, vergt enig kijk en denkwerk. Om met kijken te beginnen. Je ziet 3 carnavalvierders uitgedost als piloten. Van die uitdossing is veel werk gemaakt. We zien geen goedkope uitrusting uit een carnavalswinkel of met hangen en wurgen bij elkaar gefantaseerde kledingstukken. 

Misschien is het geen authentieke pilotenuitrusting maar de drie hebben zich kosten noch moeite gespaard om er zo authentiek mogelijk uit te zien. Ze zijn  net echt. Hun uitrusting sluit perfect aan bij wat we kennen als een pilotenuitrusting uit het begin van de vorige eeuw. De tijd van de jongensdromen met vliegtuigen en avontuurlijke reizen. De tijd ook van Engelse RAF oorlogshelden als de vliegenier Biggles wiens heldendaden zijn verschenen in de pocketboekjes van de Prismareeks. 

Hun leren jas met bontkraagje en bijbehorende insignes, leren pilotenmutsen met bril, parachutes, koptelefoon en zaklantaarns wijzen allemaal in de richting van een levensgevaarlijke missie. Om het gevoel dat we te maken hebben met echte helden, hebben ze ook nog hun gezichten met vegen zwart gemaakt. Ze zijn net terug van een geslaagde missie.

Echter, in plaats van in een deftige officiersmess hebben ze net hun grootste honger gestild op een gelegenheidsterras op straat waar, aan de schreeuwerige plakkaten te zien, voornamelijk hamburgers worden geserveerd. Met een op gepast achteloze wijze een biertje in de hand zitten ze bij te komen van het Maastrichtse carnaval in plaats van een of andere levensgevaarlijke missie.Dat is het komische.

De gezichten van de drie spreken elk voor zich. de middelste sluit van vermoeidheid even de ogen. Even rust voordat de carnavalsmissie wordt voortgezet. Hun gesprek stokt, er valt even niks te vertellen. De piloot links maakt van de rust gebruik om de omgeving te verkennen. De piloot vooraan ziet mij de foto maken en kijkt recht in de lens.


We zien drie vermoeide helden even verloren geraakt tussen hun jongensdroom en het Maastrichtse carnaval. Misschien is dat ook wel de bedoeling van de carnaval, onszelf even kwijt raken?

woensdag 6 januari 2016

MIJN BESTE FOTO VAN 2015 (I)

Pietje de dood, Maastrichts Carnaval, 15 februari 2015

Waarom vind ik dit mijn beste foto van 2015? Technisch is de foto eigenlijk niet bijzonder behalve dat hij goed gemaakt is maar dat is tegenwoordig niet moeilijk met een digitale compact camera met een goede lens. De camera ingenieurs en programmeurs zorgen ervoor dat je als fotograaf niks bijzonders meer hoeft te weten of te kunnen om een technisch goede foto te maken. Je hebt er in ieder geval niet veel technische training voor nodig al is die wel meegenomen als je goede foto’s wil maken.

Maar het oog van de fotograaf blijft natuurlijk het belangrijkste.  Zo zag ik deze jongen ineens voor me in de Maastrichtse carnavalsdrukte. Een opvallende verschijning, zo jong en dan zo zorgvuldig opgemaakt en verkleed als een “Pietje de dood”  uit een moderne horrorfilm.  Zijn gezicht is professioneel opgemaakt en de totale afwerking verraad een grondige kijk op zijn verschijning. 

De helm met (namaak)bontrand met daarop ook nog eens kleine doodskopjes en botjes maken hem tot een krijger die de dood niet vreest. Zijn verschijning als soldaat van de dood wordt geperfectioneerd door het zwarte doodskleed met daarop heel subtiel ook nog eens twee gifgroene spinnen. Als de jongen dit allemaal zelf bedacht en gemaakt heeft, combineert hij fantasie met ontwerp talent, een eigenschap die in de modewereld goud waard is. 

De achtergrond past ook uitstekend bij zijn uitdossing maar die heb ik voor hem gekozen. Ik heb hem gevraagd voor de muur te poseren die doet denken aan grafstenen. In feite is het de muur van een kerk die daar toevallig staat. Het detail van de fiets heb ik in de foto gelaten als een kanttekening, om de ernst van de foto als het ware tussen haakjes te zetten.  


Ondanks dat ik hem enigszins overviel met mijn vraag om te poseren, is zijn gezichtsuitdrukking van dodelijke ernst. Hij besefte als bij intuïtie dat bij zijn verkleedpartij geen (glim)lach op de foto hoort. De meeste verklede mensen denken daar anders over. Zodra ze poseren of zien dat ik een foto van ze maak, beginnen ze te lachen als bevestiging van hun carnavalsplezier.  Zo niet deze jongen. Hij waakt ervoor dat zijn gezichtsuitdrukking bij zijn kostuum blijft passen. Tot slot kun je vaststellen dat het Maastrichtse carnaval en het voor Nederland nieuwige Halloween dicht bij elkaar liggen.