Posts tonen met het label sprookjesjaren zestig 40. Alle posts tonen
Posts tonen met het label sprookjesjaren zestig 40. Alle posts tonen

vrijdag 3 januari 2020

SPROOKJESJAREN ZESTIG 41, SGT.PEPPER'S LONELY HEARTS CLUB BAND

Het Beatles-album Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band is voorzien van misschien wel het meest herkenbare artwork in de geschiedenis van de popmuziek. De fab four zelf staan achter een basdrum met de albumtitel, met achter zich bijna 70 andere ‘mensen’. De cover is (onder toezicht van Paul McCartney) gemaakt door Jann Haworth en Peter Blake, die in 1967 beiden de Grammy Award for Best Album Cover wonnen. (bijschrift overgenomen van de website undiscovermusic.nl)
Op dezelfde pagina vind je de namen van alle personen die op de hoes staan.

Als je net twintig jaar bent en de toekomst van jou dan leef je intens. Ondertussen moet er wel op tijd gegeten en gedronken worden. We koken om beurten eenvoudige maaltijden. Royco Soep uit een pakje of Unox soep uit blik, (beide gemaakt in mijn geboortestad Oss), aardappels met groenten uit blik of stamppot (zuurkool en boerenkool) met appelmoes uit blik (twee stuks voor 99 cent). Als nagerecht Saroma kloppudding.

Tot verdriet van mijn moeder ben ik zonder stropdas, wit overhemd en mijn lange haar niet meer haar knappe zoon als toen ik ik nog bij Philips werkte. Ik heb mijn Philips uniform, colbert, Terlenka broek met scherpe vouw en zwarte leren veterschoenen, ingeruild voor kleren uit de dump van Nijmeegse Jopie. Ik draag Lee spijkerbroeken, een Levis spijkerjasje, t-shirts, truien, bordeelsluipers afgerond door een groene legerjack die ik het hele jaar door draag. Het uniform van de non-burger, de kleine rebel die op zoek is naar een levensdoel. 


Dan verschijnt Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club van de Beatles. Adembenemend nieuw en mooi. Ik draai hem honderd keer op mijn Philips koffergrammofoon die ik heb aangesloten aan een tweedehandse radio met een extra speaker uit een andere oude radio. Dit is iets heel anders dan de puberale smartlappen, liefdesliedjes en meezingers (Yellow Submarine) waar ze beroemd mee zijn geworden. Dit is eigentijdse kunst, dit is een nieuwe religie.


“Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band is een lp uit 1967 van The Beatles. Het album behoort tot de belangrijkste en invloedrijkste albums aller tijden, omdat dit een van de eerste lp's was die zich (mede door de opvallende hoes, innovatieve opnametechnieken, experimenten met nieuwe invloeden uit verscheidene muziekstijlen en -genres) meer presenteerde als een artistiek werk dan als een verzameling liedjes.
De opnamen duurden van 6 december 1966 tot en met 3 april 1967 (ongeveer 700 uur), het mixen was klaar op 21 april. De lp kwam op 1 juni 1967 officieel uit in het Verenigd Koninkrijk. .. Op Sgt. Pepper staan enkele belangrijke Beatle-nummers, waaronder de titeltrack, A Day in the Life, When I'm Sixty-Four, Lovely Rita, With a Little Help from my Friends en Lucy in the Sky with Diamonds.
Het album zelf laat invloeden horen uit verscheidene hoeken, waaronder muziekinstrumenten uit India, de klassieke muziek, psychedelische muziek en rock-'n-roll. Paul McCartney noemde de albums Pet Sounds van The Beach Boys en Freak Out! van Frank Zappa als de twee grootste inspiratiebronnen voor Sgt. Pepper. Het vermeende drugsgebruik van The Beatles kwam volgens velen tot uiting in het nummer Lucy in the Sky with Diamonds.”
(Wikipedia)

(verschijnt elke vrijdag)

vrijdag 27 december 2019

DE SPROOKJESJAREN ZESTIG 40, TUSSEN HOOP EN VREES

Vier van de vijf bewoners in de zomer van 1967, onze eerste zomer in Jacobslaan 147. Van links naar recht: Bernard N., Frans van D., Jo J. en de schrijver van deze geschiedenis Petrus N.

Ons huis blijft niet onopgemerkt. Sommigen denken dat we een losgeslagen bende jongelui zijn met vrije seks en misschien wel orgieën. Of anders misschien wel een politieke commune die zich volgens de linkse -anarchistische- mode verzetten tegen de bestaande orde en het gezag. VPRO radioverslaggever Jan Haasbroek komt zelf kijken hoe het zit. We ontvangen hem in de kamer van Jo waar hij zich met zijn bandrecorder en microfoon installeert op de rand van het bed. Tot zijn verbazing of is het teleurstelling zijn we samenwonende studenten die vanuit de dagelijkse levenservaring op zoek zijn naar levensdoelen en idealen, tegen de Vietnamoorlog zijn, zeer kritisch zijn over de consumptiemaatschappij, niet voor vrije seks zijn maar het bij een  vaste vriendin houden.

Maar buitenstaanders houden zo hun eigen gedachten. Gedachten die misschien aangewakkerd worden door de buitenissige beschildering van de verwaarloosde witte voorgevel. Wederom belt een journalist aan, deze keer van de krant De Gelderlander, afdeling Nijmeegse nieuwtjes. Hij komt met eigen ogen en pen kijken hoe het nu eigenlijk zit. Het resultaat is een mooi stukje in de krant met foto. De kop luidt “Leven tussen hoop en vrees in oude boerderij”. Het wordt een waarheidsgetrouw verslag van de toestand in St. Jacobslaan 147.


“Nijmegen - In de loop der jaren heeft de St. Jacobslaan in Nijmegen een ingrijpende gedaanteverandering ondergaan. De in die omgeving veelvuldig voorkomende boerderijen moesten plaats maken voor huizenblokken en supermarkten. Hier en daar bleef er nog één staan. Deze producten uit een nog niet zo heel grijs verleden, die tussen de bouwsels van recenter datum bepaald uit de toon vallen, worden eenmaal onder handen genomen door een sloper.
Enkele niet-alledaagse attributen in de tuin vol laat-maar-groeien gewassen voor pand 147 wekken de indruk dat hier een beeldend kunstenaar is neergestreken. Die opvatting krijgt al meer gestalte als in de deur opening een jongeman verschijnt, gewapend met een potje lak en een penseel.
Onze komst verrast hem- en vier andere leeftijdgenoten die met spoed de bezoeker komen bekijken -in niet geringe mate. Als we het doel van onze komst verklaren slaakt het gezelschap een duidelijk hoorbare zucht van verlichting. “Ik was al weer bang dat ze ons de straat op kwamen zetten”, zei de een. “We leven hier tussen hoop en vrees. Vroeg of laat gaat ook deze boerderij tegen de vlakte. Wat ons betreft mag het laat zijn.”
Eigen Sfeer
We worden binnengeloodst, via een halve deur, in een kamer waar alles aanwezig is om een etmaal rond te maken. Zaken die men gewend is bij ene beeldend kunstenaar aan te treffen, ontbreken echter.
De vijf blijde gezichten blijken te behoren bij evenzoveel studenten van de kath. universiteit. Mensen die in de drie of vier jaar die zij reeds in Nijmegen studeren, aanvankelijk hun heil moesten zoeken in ordentelijke kamertjes in de stad. Met vele anderen walgden ze van dat alledaagse gedoe. Ze sleten hun dagen omdat het niet anders kon, tot één hunner een paar maanden geleden de kans kreeg, de oude boerderij te huren.
Vooral sinds vier anderen er eveneens hun intrek namen, herinnert niets meer aan de oorspronkelijke functie van het pand. Althans voor zover het ’t interieur betreft. Wie zich slechts tot de buitenkant bepaalt rekent er op, dra oog-in oog- te staan met de Oude Geurt, omringd door ene toom kippen. Zij het dan dat de beplanting van de tuin niet bestaat uit zonnebloemen, maar uit producten van de onlangs op heyendaal gehouden biologie-tentoonstelling.
Lampeka…chel
Die laatste indruk verdriet de studenten zeer. Het liefst willen ze de buitenkant met even veel enthousiasme bestormen als ze dat hun kamers hebben gedaan. Het is evenwel aan geen twijfel onderhevig dat de schoonheidscommissie dan wel enige bedenkingen zal hebben…
Hoewel: de inrichting is in volkomen harmonie gebracht met de goede studentikoze sfeer die er valt waar te nemen. Alleen dààr kan men op de gedachte komen om als lampenkap in de gang een petroleumkachel te benutten. Die hangt daar levensgroot aan het plafond.
In deze rotzooi-maar-aan-omgeving wordt intens geleefd. En als er eens luidruchtig en lang wordt gefeest willen de buren best eens een oogje (niet) dicht doen.Ze weten dat het er vaak ook anders toe gaat. Daar duiden de rekken studieboeken op, die een belangrijk onderdeel vormen van dat intens leven.”

 
(verschijnt elke vrijdag)