PAPUA: RAFELRAND VAN DE NEDERLANDSE KOLONIALE GESCHIEDENIS

 

Strijders van de West Papua Nationale Bevrijdingsbweging poseren met hun in gijzeling genomen Nieuw Zeelandse piloot Philip Mertens. (CNN 15 februari 2023)

Soms loop je totaal onverwacht op tegen een stukje koloniale erfenis. Mijn oog viel op de website van CNN op een onscherpe foto van merkwaardig uitgedoste figuren met in hun midden een lange blanke man. Het bleek een foto te zijn van enkele strijders van de West Papua Nationale Bevrijdingsbeweging  die een Nieuw Zeelandse piloot in gijzeling hebben genomen.

West Papua heette in mijn tienertijd Papua Nieuw Guinea en was tot 1962 een kolonie van Nederland. In die tijd stuurde Indonesië onverwacht militairen naar het afgelegen eiland om het alsnog te veroveren op Nederland. Het behoorde volgens hen al sinds de onafhankelijkheid tot Indonesië maar om allerlei redenen vond Nederland van niet.

Was de internationale gemeenschap onder leiding van de Kennedy’s niet tussenbeide gekomen dan was het misschien opnieuw tot een oorlog gekomen tussen Nederland en zijn voormalige kolonie Nederlands Indië. Nu moest Nederland alsnog zijn koloniale keutel intrekken. De Nederlandse soldaten die tussen de soep en de patatten door naar  het eiland waren gestuurd, konden weer naar huis.

Net zo min als Nederland was ook Indonesië niet geïnteresseerd in het zelfbeschikkingsrecht van de inwoners van Papua. Papua werd een soort tweede Molukken, ook zo een rafelrand van onze Nederlandse koloniale geschiedenis. We onderwierpen hele eilanden zonder de bevolking ook maar ooit iets te vragen. Dat was nu eenmaal de gebruikelijke koloniale gang van zaken.

Vandaar dat er nu vrijheidsstrijders zijn op West Papua. Of zij ooit hun doel van een vrij Papua zullen bereiken, waag ik te betwijfelen maar je weet maar nooit. Het verlangen naar vrijheid kan lange tijd niet meer dan een waakvlam zijn die na vele jaren alsnog een uitslaande brand wordt.

 

MAKE LOVE NOT WAR (WERKTITEL): 2. STUDENT

De aanstaande student als wereldverbeteraar

Nu ik een levensdoel heb, kan ik met de voorbereidingen beginnen. Ik kan niet zo maar in de wilde weg en op goed geluk naar een land ginder ver weg gaan om de boel te verbeteren. Ik zou niet weten waaraan te beginnen: armoede, ziektes, onderwijs, woningbouw teveel om op te noemen. Een schop voor de armen in Nieuw Guinea zoals de missionaris had bedacht is misschien wel een mooi begin maar geldt dat ook voor alle arme landen in de wereld?

Voordat ik zelf ergens aan begin, wil ik eerst te weten zien te komen hoe de vork in de steel zit. Misschien hebben arme mensen wel meer aan goed kunnen lezen of schrijven, of drinkwater, ziekenhuizen, betere woningen en nog een heleboel andere dingen meer dan aan kasgeld. Dat vereist enige studie vooraf. Ik denk dat een studie van en over mensen het beste daarvoor geschikt is. Ik besluit sociologie te gaan studeren aan de katholieke universiteit van Nijmegen. Het heet dat sociologie de studie van de toekomst is. Dat zal ook de reden zijn dat ik samen met ongeveer driehonderd eerstejaars studenten in de collegezalen zit.

Al ben ik op de leeftijd gekomen dat mijn katholieke geloof begint te wankelen,  ik heb geen moeite met de katholieke universiteit. Die behoort tot mijn wereld, het blijft de basis van mijn opvoeding ook al wordt er intussen veel om gelachen. Ik ken Nijmegen al een tijdje als een aangename overzichtelijke stad met een lange geschiedenis. De stad ligt niet ver van mijn geboortestad. Je bent er binnen het half uur met de trein en er vertrekt elk uur een trein en voorlopig totdat ik een studentenkamer heb gevonden, zal het wel met de trein reizen worden tussen thuis en Nijmegen

Vadertje staat zorgt goed voor zijn studenten. Aan de ene kant is er een ruime kinderbijslagregeling voor studerende kinderen zodat mijn vader als kostwinner voor het hele gezin, mijn reiskosten en later mijn studentenkamer zonder problemen kan betalen. Aan de andere kant krijg ik van het Ministerie van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen een renteloos voorschot waarmee ik in mijn eerste levensbehoeften kan voorzien. Geen rente over de hele studietijd en terugbetaling hoeft pas als ik mijn studie af heb en een baan. Ik mag er ook nog eens tien jaar over doen om af te betalen.

(verschijnt elke vrijdag)