Posts tonen met het label liefdesbrieven. Alle posts tonen
Posts tonen met het label liefdesbrieven. Alle posts tonen

dinsdag 28 mei 2019

DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE 89


Een heel andere ode aan de liefde, via mijn katholieke opvoeding tot mij gekomen, beschouwde ik niet alleen als een gedicht dat mijn gevoelens over liefde perfect verwoordde maar ook als een handleiding voor een levenshouding die verder reikt dan alleen mijn geliefde.

Ik bewaarde het gedicht dan ook zorgvuldig in mijn Rijam schoolagenda. Misschien was het gedicht te idealistisch maar het gaf mij tenminste houvast in een toch al woelige middelbare school periode. Je kunt er de wereld mee tegemoet treden, al moet je ook weer niet overdrijven want hoe goed je het ook bedoelt er gaat altijd wat mis. Bovendien, te leven als een heilige in liefde is praktisch niet mogelijk. Soms verlies je je geduld in een wereld vol hebberigheid, pronkzucht, ijdelheid, materialisme en al die andere vervelende dingen waar mensen nu eenmaal mee behept zijn. Daar moet je mee leren leven en vooral omgaan zonder meteen van je geloof af te vallen. 
 


De liefde is goedertieren, 


De liefde is geduldig,

De liefde is niet afgunstig,

Niet pronkzuchtig, niet verwaand.



Zij handelt niet onedel,

En zoekt zichzelf niet,

Zij laat zich niet verbitteren,

En rekent het kwade niet aan.



Over onrecht is zij niet blijde,

Maar over de waarheid verheugd,

Alles bedekt zij, alles gelooft zij,

Alles hoopt zij, alles deelt zij.

De liefde vergaat nimmer.



(Brieven van Paulus: 1. Korintiërs 13:4)



Na verloop van tijd maakte het dichterswerk plaats voor schrijfwerk. Ik schreef liefdesbrieven of liever brieven tot herstel van liefde en vertrouwen. De aanleiding was achteraf bezien meestal een onbenullige ruzie die uitliep op een liefdeloze houding en gebrek aan vertrouwen. Ik greep dan in met een brief want de basis van de ruzie waren mijn eigen twijfels over de liefde tussen ons. 

Na de ruzie besefte ik pas weer dat ik haar niet kon missen en dat schreef ik dan op. Zo eerlijk durfde ik gelukkig te zijn. Ik verontschuldigde mij voor de emotionele verwarring en vroeg deemoedig om vergiffenis om er meteen achteraan te voegen dat ik voor eeuwig en altijd van haar zou houden. Heel gewaagd allemaal maar het was nu eenmaal niet anders. Het was meteen een harde leerschool. Liefde is niet gemakkelijk, is niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Het kan ook heel pijnlijk zijn. Liefde brengt lijden met zich mee, geestelijk lijden en dat valt niet mee al moet je ook dat weer niet overdrijven.

(verschijnt elke dinsdag)

dinsdag 3 juli 2018

DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE 46

 
Onze eerste boswandeling, 1963
Het blijft niet bij gedichten. Naarmate we vorderen in de liefde, wordt het ook ingewikkelder of wat ook gebeurt, ik maak het soms zelf onnodig ingewikkeld. Liefde is nu eenmaal verwarrend. Je gevoelsleven wordt flink door elkaar gerammeld terwijl je op onbekend gebied bent. Van sommige gevoelens weet je niet eens dat je die hebt. Dichterlijke romantiek volstaat dan niet meer.

Het wonder van de liefde komt de dichtkunst toe, die van alle dag is het terrein van de proza. Er gebeurt van alles tussen ons dat op de een of andere manier toegelicht of soms zelfs rechtgezet moet worden. Ik schrijf haar liefdesbrieven met allerlei kanttekeningen over wat ik wilde zeggen en eigenlijk bedoel eindigend met de verzekering dat ik van haar hou. Liefde gaat helemaal niet vanzelf. Er moet hard aan gewerkt worden om gevoelens, verstand en verhoudingen met elkaar in evenwicht te houden.

Ook anderen zetten intussen kanttekeningen. Na de eerste kennismaking met haar voelt mijn moeder zich geïmponeerd door haar donkere ogen en stilzwijgen. Aan zwijgen zijn we bij ons thuis zo-wie-zo niet gewend. Ze vindt haar ook te verlegen en verlegen goed deugt niet. Vergeet niet, zo zegt ze mij,  dat stille wateren diepe gronden hebben. Ze wil maar zeggen dat je nooit weet wat je aan haar zult hebben. Ik besluit er niet op in te gaan. Sommige zaken kun je maar beter op zijn beloop laten. Dit is er zo een.

Onze eerste afspraak buiten de dansles is een zondagmiddag wandeling in de bossen. Behoorlijk onwennig en zenuwachtig fiets ik samen met mijn vriend J. naar haar huis. Met hem erbij sta ik er niet alleen voor als het per ongeluk mis gaat. Misschien stelt het haar ouders ook wel gerust als we met twee komen opdagen. Hij is natuurlijk ook nieuwsgierig hoe het allemaal zal uitpakken.

We fietsen eerst een rondje om haar huis. Ondertussen vraag ik me af waar te beginnen, bij de voordeur of achterom?  Dat laatste is een goede Brabantse gewoonte maar of je dat ook kunt maken op zo een eerste afspraak met de dochter is maar vraag? Zo achterom binnenkomen kan als te brutaal of te familiair overkomen. Ik kies de veilige weg en bel bij de voordeur aan.

Ik ben opgelucht als ze zelf in de deuropening verschijnt.Ze loopt de gang in om haar jas aan te doen en de hond te halen. Die gaat ook mee als liefde geleidingshond. Voor haar is het net zo een zenuwtoestand als voor mij. Het wordt een wandeling door romantisch besneeuwde bossen. We maken onze eerste foto’s.
 
(verschijnt elke dinsdag)