 |
| Clint Eastwood als 'the Good' bijgenaamd 'blondie' in de spaghetti Western 'The Good, The Bad and The Ugly. |
Toen ik las dat filmacteur en regisseur Clint Eastwood zijn
steun geeft aan de Republikeinse presidentskandidaat Mitt Romney moest ik even
slikken. Ik mag Clint graag als acteur en regisseur. Dat is begonnen met de
spaghetti westerns die pocketboek titels hebben als ‘For a few dollars more’ ,
‘A fist full of dolars’ en de beste van allemaal ‘The good, the bad, the ugly’.
Een echte Amerikaanse Western waarin Eastwood als de
eenzame, weinig woorden sprekende goede het uiteindelijk op spectaculaire wijze
wint van de slechterik. Opmerkelijk is dat de lelijkerd van Mexicaanse afkomst uiteindelijk
niet zo’n slechte bandelero is. Het einde van deze Westerns doet mij altijd
denken aan de strips van de Belg Morris waar de held Lucky Luke, nadat hij de
strijd tegen de slechteriken heeft gewonnen, eenzaam op zijn trouwe paard Jolly
Jumper de ondergaande zon tegemoet rijdt.
Ook in de serie ‘Dirty Harry’ films neemt de keiharde
politieman Harry Calahan gespeeld door Eastwood het op tegen slechteriken waaronder
zelfs corrupte politiemannen. Ik was geschokt door het geweld en dat
politiemannen corrupt kunnen zijn. Dat was voordien niet bij me opgekomen.
Ik denk dat het geweld in Dirty Harry schokkender is dan in
de Westerns omdat het als het ware dichterbij komt. Westerns zijn dan toch een
soort sprookjes waarin de boze wolf het uiteindelijk verliest van de goede
jager. Dat is geruststellend. Dirty Harry films zijn ondanks hun goede afloop
nooit geruststellend. Er zullen altijd corrupte politie en politici zijn net
als misdadigers. Een nooit aflatende strijd hoe hard die ook gevoerd wordt.
Echte waardering voor Eastwood heb ik gekregen vanwege zijn
rol in films als bijvoorbeeld ‘The bridges in Madison county’ met
tegenspeelster Meryl Streep en ‘Gran Torino’. Enfin, uiteindelijk wordt
Eastwood ondanks veel kritiek op vooral zijn Dirty Harry rol een gewaardeerde
acteur en regisseur in Hollywood. Sommige van zijn films, rollen en zelfs
uitspraken zijn klassiekers geworden.
Met het verschijnen van de film ‘The Bird’, een eerbetoon
aan de saxofonist Charlie ‘Bird’ Parker, ontdekte ik dat Eastwood een jazz
liefhebber was. Hij steeg opnieuw in mijn achting. Toen ik hem vervolgens zag
in de documentaire ‘The Blues’ van Martin Scorsese waarvoor Eastwood het deel ‘the pianoblues’ regisseerde
en zelf pianisten als Dave Brubeck, Ray Charles en Fats Domino op sympathieke
wijze interviewt, kon hij niet meer stuk bij mij.
Wat bezielt zo iemand openlijk zijn steun te geven aan de
Republikeinse Presidentskandidaat Mitt Romney notabene ook nog met een
toespraak op het Republikeinse Congres? Ik lees zijn toespraak erop na in ‘theweekly Standard’ op internet. Hij begint met een sneer naar het
linkse Hollywood (links van Lenin) maar er zijn daar volgens hem ook
conservatieve mensen en gematigde Republikeinen en Democraten. Vervolgens
beweert hij op spottende wijze blij te zijn geweest met de verkiezing van Obama
tot president.
Daarna begint hij Obama te verwijten zijn beloften niet te
hebben gehouden om banen te scheppen ( er zijn 23 miljoen werklozen), de jongens niet snel genoeg uit Irak en
Afghanistan gehaald te hebben enz. Hij acteert daarbij alsof Obama in een stoel
naast hem op het podium zit. Ik word er niet zoveel wijzer van.
Ik denk dat Eastwood een Republikein in hart en nieren is.
Een Amerikaan die vooral gelooft in de individuele vrijheid (en normaal
gesproken) goedheid van de mens, diens
recht op (gewapende) zelfverdediging en dat de overheid vooral zich
nergens mee moet bemoeien. (Dit is
jullie land zegt hij tegen de congresgangers en niet van de politici).
Hij houdt van het Amerika van het Wilde Westen, van de
eenling die voor zichzelf zorgt en die zelf uitmaakt wat goed of slecht is.
Zulke denkbeelden gaan voor ons Nederlanders te ver. Wij zijn gewend om ons
gezamenlijk tegen het water te beschermen en dat laat heel andere sporen na in
onze politieke cultuur.
