MAKE LOVE NOT WAR (WERKTITEL) 23 , SEKSUEEL SADISME

 

"Juliette - ou les prosperités du vice/Justine - ou les malheurs de la vertu" (44)
Collection of 44 engravings by unknown artist, after illustrations for the novels by Marquis de Sade, possibly first half of the 19th century. P. circa 11 x 7 cm.

“- Dit is de plek waar je sterven zult, Thérèse, zei Roland, als je ooit op de noodlottige gedachte komt mijn kasteel te verlaten; ja, hier zal ik je zelf ter dood brengen, zal ik je zelf de doodsangsten doen voelen met alle middelen die ik maar zal kunnen bedenken.
En terwijl hij het dreigement uitsprak, raakte Roland in vuur en vlam; zijn opwinding en zijn verwarring deden hem eruit zien als een roofdier, dat op het punt staat zijn prooi te verscheuren; op dat moment haalde hij het ontzaglijk lid tevoorschijn waarmee hij was uitgerust; hij liet het mij aanraken en vroeg me, of ik er ooit zo een gezien had.
- Zoals het nu is, slet, zei hij in zijn razernij, zal het toch naar binnen moeten in de nauwste opening van je lichaam, al moet ik je ervoor opensplijten; mijn zuster die veel jonger is dan jij, kan het daar ook verdragen; het is de enige manier waarop ik van vrouwen geniet: ook jij zult erdoor verscheurt worden.” (uit: “Justine, of de tegenspoed der deugdzaamheid” van Markies de Sade, uitgeverij Bert Bakker, Amsterdam, blz. 257 ) 

Gewelddadige verkrachting en incest in een enkele dialoog, voor zoiets moet je bij Markies de Sade zijn, een tijdgenoot van Casanova maar van een heel ander kaliber, zeg maar buiten categorie. Beiden zijn aristocratische, erotische avonturiers, ontrouw aan de vrouw en voor zoveel mogelijk (mannelijke) seksuele vrijheid, maar daar is het wel mee gezegd. Het grote verschil tussen de twee is dat voor Casanova seksualiteit vooral een spel is, weliswaar een spel met vrouwelijke gevoelens, maar een spel. Voor de Sade is seksualiteit een brute daad van onderwerping aan de eigen wellust, genot, driften en behoeften, allemaal heel natuurlijk volgens de Markies.

Vergeleken met de Markies is Casanova een brave man, een bijna deugdzaam verleider die vrouwen op een voetstuk zet voordat hij ze in bed neemt. Bij de Markies komt geen bed kijken. In zijn boeken komen zoveel meedogenloze penetraties voor, seksuele bloeddorstigheden en wreedheden dat je er al gauw genoeg van krijgt. Geen litteratuur om opgewonden van te raken. Integendeel, als homo eroticus ga je naarstig op zoek naar passages die minder gewelddadig zijn, als het ware meer liefdevol maar hij blijft steken in seksuele horror.

De Markies heeft namelijk iets te bewijzen. Met zijn boeken wil hij ons duidelijk maken dat we onze natuurlijke seksuele behoeften en driften in volle vrijheid moeten kunnen uitleven, vrij van elke maatschappelijke belemmering. De mensen moeten hun wat heet natuurlijke seksuele geaardheid in alle vrijheid kunnen vieren, desnoods ten koste van anderen.

Hoe hij zo zeker weet wat de natuurlijke seksuele geaardheid van de mens is, is een kwestie van vooral projectie van zijn eigen seksuele geaardheid op de rest van de mens. Alsof iedereen zit te springen om seksueel zo tekeer te gaan met zijn medemens. Zelfs beesten doen het rustiger aan, enkele uitzonderingen daargelaten. (‘7 feiten: zo bizar is seks in het dierenrijk’)

Maar seksuele bezetenheid is wel datgene wat ons mensen van de dieren onderscheidt. Dieren hebben geen seksuele fantasieën of verbeelding waarmee ze op hol kunnen slaan. Ze houden zich aan de voorschriften van hun “natuurlijke” instincten. Ze kunnen niet anders. Wij mensen daarentegen kunnen wel anders. Dankzij de gave van de fantasie en de verbeelding kunnen we van alles en nog wat verzinnen om onze seksuele behoeftes en driften uit te leven.

Vandaar de eindeloze reeks erotische litteratuur en pornografie in beeld en geschrift. Sinds kort beschikken we zelfs over een nieuwe dimensie om onze fantasieën en verbeelding uit te leven, die van de virtuele werkelijkheid. Internet is een groot succes omdat het een vrijplaats is voor porno. Op dit punt heeft de Markies groot gelijk. De mens krijgt er nooit genoeg van om zijn seksuele instincten uit te leven met fantasie en verbeelding. Daarin zijn wij mensen onverzadigbaar.

(verschijnt elke vrijdag)

MAKE LOVE NOT WAR (WERKTITEL) 22, DE EROTIEK VAN DE VERLEIDING

 

De Grote Verleider, Erotisch Avonturier en Aristocratische Schelm Giacomo Casanova door Anton Raphael Mengs 1760

Aristocratische erotiek kennen we, zover ik weet in het burgerlijke Nederland niet. Daarvoor moet je in landen zijn als Frankrijk en Italië. Een mooi voorbeeld van Italiaanse erotiek kwam ik tegen in de geromantiseerde memoires van de Venetiaan Giacomo Casanova (1725-1798). Naar eigen zeggen was hij boven alles een vrouwenversierder, die de verleiding van vrouwen tot vleselijke wellust tot een ware kunst verhief.

Verleidingskunst tussen het serviesgoed in de aristocratische salons. Hij maakt handig gebruik van ouderwetse hoffelijkheid, overdreven sierlijke omgangsvormen en niet te vergeten de eeuwige verveling van de rijke en mooie dames. Verleiding was de kunst, het bed de slotscène waar hij als elegante minnaar triomfantelijk zijn vlag van de overwinning plant. Daarna volgt een nieuwe nieuwe verovering.
 
Casanova is de eeuwige jager die bij het besluipen van zijn buit dankbaar gebruik maakt van de romantische gevoelens bij vrouwen, hun verlangen naar eeuwige en altijd durende liefde. Alleen, bij Casanova kunnen ze naar die eeuwigheid of wat daar voor moet doorgaan fluiten. Trouw is niet zijn handelsmerk. Trouw zou de beoefening van de hogere kunst van de verleiding in de weg staan. Bij Casanova is verleiding tevens misleiding. Vrouwen die rekenen op meer dan een een eennachtsvlinder komen bedrogen uit.
 
Casanova waakt er ondertussen over dat hij met zijn erotische avonturen binnen het maatschappelijk betamelijke blijft. Zijn liefdesspel zonder liefde is een tijdverdrijf, een manier om spannend te leven zonder de maatschappelijke orde te verstoren. Casanova is geen opstandig avonturier. Hij heeft niets tegen de heersende moraal, de bestaande maatschappelijke orde en het gezag. Integendeel, hij laat zich de voordelen van het aristocratisch leven gretig aanleunen.

“Casanova reisde in zijn leven door een groot deel van Europa, waaronder in ieder geval Spanje, Londen, de Nederlanden, Frankrijk, Pruisen, Rusland, Zwitserland en Napels. Hij nam daarbij een zelf verzonnen achternaam aan. Zoals veel beroemde mannen in die tijd, inbegrepen Mozart en George Washington, was Casanova een vrijmetselaar. Niet alleen werd hij geboeid door de geheime rituelen, maar de vrijmetselarij was voor hem ook een goede manier om belangrijke contacten te leggen. Hij werd eveneens aangetrokken door de Rozenkruisersbeweging.
Hij vergaarde en verloor fortuinen en ontmoette veel beroemde persoonlijkheden, zoals paus Clemens XIII (1760), Voltaire (1760), Rousseau en Mozart (1787). De ontmoeting met de laatstgenoemde wordt niet in de herinneringen beschreven, maar is wel gedocumenteerd. Casanova zou in Praag volgens J. Rives Childs mogelijk aan Lorenzo da Ponte suggesties hebben gegeven voor zijn libretto van Don Giovanni voor Mozarts opera.
Paus Clemens XIII was zo gecharmeerd van de jonge avonturier dat hij Casanova in 1760 tot Ridder in de Orde van de Gulden Spoor verhief. Sindsdien bediende deze zich vaak van de titel 'chevalier.' “ (Wikipedia: Casanova)
 
Zo is Casanova het voorbeeld geworden van de succesvolle minnaar, van de geobsedeerd erotische schelm die de vrije liefde tussen de mazen van de bestaande maatschappelijke orde in praktijk bracht. Dan moet je natuurlijk niet op een stuiver hoeven letten. Gelukkig voor Casanova was hij ook handig in de wereld van het geld. Niettemin eindigde hij arm en berooid als bibliothecaris bij de hertog van Waldstein in het kasteel van Dux in Bohemen (nu Duchcov in Tsjechië).  Daar schreef hij omringd door achttiende eeuwse kasteelromantiek zijn memoires en overleed er aan een blaasaandoening. 
 
(verschijnt elke vrijdag)