DE JIHAD VAN DE REVOLUTIONAIRE GARDE

De Revolutionaire Garde, Hamas en Hezbollah staan op de EU lijst van terroristische organisaties. Stel je voor dat een van die organisaties een atoombom in handen krijgt.

 

Voelde president Trump zich door het succes van de Amerikaanse interventie in Venezuela aangemoedigd om een oorlog met Iran te beginnen? Dat lijkt me onwaarschijnlijk. Trump beslist sowieso niet alleen. 

Aan de militaire acties in Venezuela zijn maanden van voorbereiding vooraf gegaan tot aan een nauwkeurig nabootsing van de verblijfplaats van president Maduro en zijn vrouw toe.

Vergeleken met Iran is Venezuela met zijn leger van ongeveer 200.000 militairen met weinig of geen oorlogservaring en verouderde wapens een militaire dwerg. Latijns-Amerikaanse legers staan over het algemeen niet bekend om hun grote discipline en hun organisatievermogen. Venezuela is daar geen uitzondering op. Het enige goed georganiseerde leger in Latijns Amerika is dat van Chili. 

Iran is bijna twee keer zo groot als Venezuela ofwel bijna 50 keer groter dan Nederland. Het Iraanse leger telt naar schatting 800.000 militairen waarvan ongeveer 350.000 manschappen behoren tot de Revolutionaire Garde. Het reguliere leger en de Garde zijn modern en goed uitgerust.

Ze beschikken over veel oorlogservaring. De legers zijn ten nauwste betrokken bij alle oorlogen van Iran’s bondgenoten Hamas, Hezbollah en Houthie’s tegen Israel. Het zijn goed georganiseerde legers met een sterke interne discipline en commandostructuur.

Maar wat het Iraanse leger en de Revolutionaire Garde tot geharde tegenstanders maakt, is hun religieus fanatisme of jihadisme, een fanatisme dat we ook terugzien bij bondgenoten Hamas, Hezbollah en Houthie’s. Een fanatisme dat geen rekening houdt met het lijden van de eigen burgerbevolking. Integendeel de burgerbevolking wanneer nodig als schild gebruikt.

Zo heeft Hamas een groot deel van zijn bevolking en de infrastructuur van Gaza opgeofferd aan zijn strijd tegen Israel. Pas toen Gaza zo goed als plat was gebombardeerd en naar schatting 70.000 strijders en burgers waren omgekomen, waaronder 20.000 kinderen, wilde Hamas praten over een wapenstilstand en de ruil van Palestijnse gevangenen voor de laatste gijzelaars.

Hezbollah is al net zo fanatiek. Ook Hezbollah schuwt de ongelijke strijd met Israel ten koste van de eigen bevolking niet. Vergelijk dat eens met het Duitse bombardement op Rotterdam aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. Daarbij vielen ongeveer duizend doden en werd de binnenstad weggevaagd. Voor Nederland was dit en de dreiging van een tweede bombardement genoeg om te capituleren.

In de ogen van het Iran van de Ayatolla’s is de oorlog met Amerika en Israel een jihad die deel uitmaakt van een cultuur oorlog tussen de Sjiitische Islam en het westen. Israel is daarbij de spil waar alles om draait. Dat land is een immers een product van het westen van na de Tweede Wereldoorlog en vormt vanwege zijn Joodse en westerse karakter een bedreiging voor de Ayatollah’s.