 |
| Mexico-stad 1976 |
Terwijl David en Frida hun triomfen vieren als internationaal erkende kunstenaars, gaat het met Diego en Julia minder goed. Ze wonen nog steeds in een klein gehuurd appartement in een van de fantasieloze buitenwijken van Mexico-stad waar geen boom of stukje gras is te bekennen. Alles is volgebouwd.
Ze wonen op de bovenste ofwel de derde verdieping. Dat betekent dagelijks meerdere keren drie maal twee trappen lopen van elk zes treden. In de regentijd is het een troosteloze boel. De regen klettert zo hard op het dak dat je elkaar in de woonkamer bijna niet verstaat. Het water gutst langs de ramen en muren op de galerij via de trappen de hal in.
Na een paar dagen regen hangt in het appartement een geur van vocht. Alles is klam, kleren, beddengoed, de bekleding van de meubels. Uit de gaten komt een muffe lucht. Samen met het vocht blijft de kou van de regen hangen. Je loopt de hele dag rond in een trui en een jas.
Er is geen verwarming in huis zodat de toestand pas verandert als de regen ophoudt en de zon begint te schijnen. Langzaam maar zeker trekt het vocht weg. Het appartement begint eindelijk aangenaam te voelen totdat de zon met volle kracht doorbreekt.
Dan maakt de avondkoelte plaats voor benauwde warmte. Het openen van de ramen brengt enige verlichting maar het nadeel is het geluid van de buren. Je zit met ze aan tafel, je doet de afwas samen, je hoort de wc en ja je gaat mee naar bed. Zelfs de geluiden van het verkeer kun je horen de hele nacht door want Mexico-stad slaapt nooit.
Het appartement is een gevangenis waaruit geen ontsnappen mogelijk is. Waar moet je heen? Er is geen park in de buurt om onder de bomen in het koele gras te schuilen. Terrassen waar wel eens een zuchtje wind waait, zijn er ook niet. Het is dat er geen werk is in hun dorp anders zouden ze teruggaan. Het stadsleven kan hun gestolen worden maar er is geen weg terug.
Het stadsleven was vroeger op veel plekken niet aangenaam voor wie weinig te besteden had.
BeantwoordenVerwijderen