70. MEXICAANSE VERTELLINGEN. DOÑA MARIA

 

Platteland Mexico 1976

Doña Maria kijkt Frida zwijgend aan. Tussen de beide vrouwen, de een jong de ander oud en ervaren, groeit een  brug van wederzijds begrip. Tussen hen in hangt een wolk van lijden, leven en liefde. Doña Maria doorbreekt het zwijgen met de eenvoudige mededeling dat ze in een ver verleden een miskraam heeft gehad. 

Haar eerste kind was een misgeboorte. Gelukkig heeft ze daarna nog kinderen gekregen maar het gat van de misgeboorte blijft. De pijn van het verlies van een mogelijk leven is weliswaar in de loop der tijd gesleten maar is nooit helemaal weg.

Frida knikt en beseft dat de ervaring van een miskraam hun beiden tot lotgenoten maakt, een lot dat tot diep in hun ziel doordringt en daar voor altijd genesteld zal zijn. Frida maakt zich met een beweging los uit het verleden. 

Ze loopt de keuken uit en steekt de patio over naar buiten. Ze hoopt dat David ondertussen onderweg is.Ze gaat op het bankje tegen de muur zitten, wachtend op zijn komst.

In gedachten zoekt ze naar gelukkige momenten in haar leven. De miskraam legt over alles een waas. Hoe kan ze zich daarvan bevrijden? Wat kan helpen? Alsnog kinderen krijgen zoals doña Maria, zal niet kunnen. Ze wil zich niks wijs maken. De kans dat ze ooit nog een kind op de wereld zal zetten, is zo klein dat ze het beter kan vergeten.

Misschien moet ze daar maar eens met David over praten of moet ze het voor zich houden, er mee leven? Is er een kans dat haar liefde voor David het geluk in haar leven kan terug brengen? Ze wordt bevangen door twijfel en angst dat het nooit meer goed zal komen.

Tegelijk vraagt ze zich af of ze wel bestemd is voor David. Vandaag voelt ze zich de vrouw van David maar zal dat morgen ook nog zo zijn. Ze voelt nog steeds liefde voor Diego. Wat is liefde eigenlijk? Is het lichamelijke aantrekkingskracht, is het tederheid met lust, is het verlangen naar eenwording, een vlucht uit eenzaamheid?

Gelukkig haalt David haar uit haar verwarde gepeins. Hij komt met stevige pas en een brede grijns op zijn gezicht naar haar toe. Nog voordat ze hem kan begroeten, zegt hij dat ze mooi is en gracieus zoals ze daar op het primitieve houten bankje zit. Hij noemt zich een geluksvogel haar naast zich te hebben. Zij kijkt verbaasd op. Zoveel enthousiasme voor hun liefde had ze niet verwacht. 

Ze ziet aan zijn ogen dat hij het meent. Zo blij heeft ze hem nog nooit gezien. Hij is zwaar verliefd op haar geworden, meer dan hij ooit geweest is. Zou zijn liefde haar kunnen helpen om haar leven weer op te pakken? Zou hij het antwoord zijn op wat liefde is?

Hij steekt zijn hand uitnodigend naar haar uit om op te staan. Hij kust haar heel even teder op haar wang. Zoveel tederheid is nieuw voor haar. Ze geeft een kus terug. Dan ziet ze doña Maria staan. Die kijkt ogenschijnlijk onbewogen toe maar Frida ziet in haar ogen dat het goed is. Frida voelt zich vrij en verliefd, een gevoel dat ze lang niet gehad heeft.