DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE 63

 

Briefkaart met reclame voor Philips projector, 1916

Z. koestert zijn commandoverleden net zo fanatiek als zijn droom om naar de toneelschool de gaan. Commando’s zijn sterke mannen, het zijn uitverkorenen die boven het alledaagse legervolk staan. De groene commandobaret is zijn kostbaarste bezit, het ultieme bewijs van wat hij is en kan. Commando’s zijn voor hem het levende bewijs van het gelijk van de Duitse filosoof Nietzsche. De wereld is er voor sterkeren.  Alleen zij zullen de natuurlijke selectie overleven. 

Om zijn “wille zur Macht “ te demonstreren loopt hij met ferme pas, rechtop met zijn borst vooruit. Hij marcheert nog net niet door de lange gangen van Strijp. Als je tegen hem praat, kijkt hij je aan met een dreigende blik alsof hij je wil waarschuwen hem niet tegen te spreken. In de dagelijkse omgang valt het gelukkig allemaal wel mee. We doen wel eens een wedstrijdje achter onze bureau’s wie het langst zijn adem kan inhouden of wie op de telmachine de meeste aanslagen in een minuut kan maken.


Roodharige B. is na de zeevaartschool maar heel even zeeman geweest. Nog voordat zijn zeemansleven goed en wel op gang kwam, werd hij wegens een of ander onschuldig medisch mankement afgekeurd. Hij kwam definitief aan wal waarvoor hij van de verzekering een soort startgeld kreeg.  Hij zit er niet mee dat hij voortaan aan wal zal zitten. Kennelijk was de zeevaart toch niet zijn roeping. Hij kon trouwens meteen terecht bij Philips, op de afdeling TC Informatie bouwdozen. De voormalige zeematroos is er druk mee. Bouwbeschrijvingen voor radio’s zijn nu eenmaal ingewikkeld met veel tekst en stap voor stap tekeningen.


Van ons is hij de enige kamerbewoner met een hospita in een flat in de buurt van ons kantoor. Hij reist net als ik elk weekeinde naar zijn geboortestad W. waar ook zijn verloofde woont, een dame van enige welstand. Ze woont op W. Hoog, een buurt met villa's omringd door royale tuinen. Vrijdagmiddag om een uur of drie beginnen we ons geestelijk voor te bereiden op het weekeinde. Matroos B. begint als eerste het aanstaande weekeinde aan te kondigen. Met glimmende ogen maakt hij verlekkerde geluiden waarbij hij hij zijn duim veelzeggend tussen middelvinger en wijsvinger steekt. 


Hij en zijn verloofde hebben trouwplannen. Er wordt gespaard voor de uitzet: serviesgoed, beddengoed met bijbehorend linnen, handdoeken, washandjes en alles wat een mens mar nodig kan hebben om comfortabel het huwelijk in te stappen. Soms, op avonden in een bar ergens in het centrum van Grootstad Eindhoven sluipen na enkele glazen bier de twijfels bij hem binnen. Is trouwen wel zo een goed idee? Hoe zal het leven daarna zijn? Hij vreest voor een bekrompen burgerlijk bestaan met vrouwtje, huisje, boompje, beestje en dat voor de rest van zijn leven. Hij spoelt zijn verontrustende gedachten met een vers getapt glas bier weg. Op de achtergrond klinkt het energieke liefdeslied River Deep Mountain High van Tina Turner.

(verschijnt elke dinsdag)

DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE 61

 

Brochure voor de radia dealers "A world of entertainment is open to you". Het is dit type brochures dat de TC Infomatie groep maakt maar dan voortaan in kleur.

Voor de eerste keer in mijn leven kom ik in een van de reusachtige gebouw van Philips Strijp. Met een kleine hand bediende lift kom ik op de zesde verdieping. Het is goed om werk te hebben maar de hele dag in een piepklein hokje op en neer zoeven tussen zeven verdiepingen likt me een treurig bestaan. Maar je weet natuurlijk nooit wat zo een man in zijn eigen tijd verzint om het leven te doorstaan. Hij heeft in ieder geval een goed humeur en dat is meer dan je van veel mensen met leukere banen kunt zeggen.

Mijn toekomstige werkkamer ligt vanuit de lift meteen om de hoek, aan de kop van het gebouw. Ik deel de hoge, ruime werkkamer met 3 andere TCI collega’s. De grote ramen opgedeeld in kleine ruiten geven uitzicht op de typekamer in de hoek van het andere gebouw. Het is ook onze typekamer, ik krijg een van de meisjes toegewezen om mijn werk uit te tikken. Langs de witte muren staan aan beide kanten hoge grijze metalen archiefkasten, nu ook een voor mij.

Onze bureau’s staan tegenover elkaar. Gelukkig brengt het werk met zich mee dat we door heel Strijp en soms buiten de fabriekspoorten zwerven om technisch-commerciële informatie te verzamelen om er informatiebrochures van te maken voor Philips dealers all over the world. Als je elkaar de hele dag zit aan te staren vanachter je bureau zou je op den duur ruzie kunnen krijgen net als echtparen die te lang op elkaars lip zitten. Op de vensterbank staat het karkas van een onafgewerkte transistorradio. De luidspreker bungelt er los aan alsof de middelgrote draagbare radio een optater heeft gekregen van  een boze luisteraar. Collega E. heeft de radio ergens in de catacomben van Strijp, een proefband of radiolaboratorium, versierd.

Mijn baas is een kleine man die lichtgebogen pijp rokend door de gangen sloft. Zo te zien heeft het leven hem niet altijd goed behandeld, toch is hij steeds vriendelijk, belangstellend en geduldig. Hij weidt af en toe graag uit over zijn tijd bij Philips en zijn vakanties in Normandië en Bretagne, mij onbekende gebieden. Hij gaat nooit ergens anders heen op vakantie. Ik verwacht ooit in mijn verdere leven deze landstreken  aan te doen. Voorlopig ben ik nog niet verder geweest dan België en Luxemburg.

Hij is radio ingenieur en voor zover ik dat kan beoordelen niet de eerste de beste. Ik krijg van hem twee door hemzelf geschreven boeken. Een over de beginselen van de radio en een over geluid en luidsprekers. Het radioboek heb ik bijna helemaal uitgelezen. Ik weet hoe een radio werkt maar het blijft een wonder van techniek. Hoe is het mogelijk dat geluid kan worden omgezet in radiogolven die vanaf een antenne op een willekeurige zwerftocht door de ruimte worden gestuurd om ergens ver weg te worden opgepikt door de antenne van een willekeurige radio die de radiogolven perfect terugzet in hetzelfde geluid? Technisch is het allemaal verantwoord, de weg van microfoon naar radiogolven naar de luisteraar via een radiokastje, maar het blijft een wonder.

(verschijnt elke dinsdag)

DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE 60

De tijd begint te dringen. De zomer loopt ten einde. Ik moet aan de slag.  Lanterfanten is nooit een doel in mijn leven geweest.  Maar voor ik kan wanhopen, komt mijn vader, de immer vasthoudend vakbondsman, met een krantenadvertentie. Deze keer geen baan bij de overheid maar bij een grote fabriek in het zuiden des lands en dan weet je het wel. Ze kunnen daar jonge mensen gebruiken voor van alles en nog wat.

Ik zie Philips wel zitten. Ik heb altijd veel plezier gehad van mijn Philips Pionier radio bouwdoos. Het gemakkelijk in elkaar te knutselen radiootje met zijn zelf te wikkelen spoel, transistors en diodes geeft via een kristalletje verbonden aan een oortelefoontje, prima ontvangst van Hilversum 1 en 2. Dank zij de Pionier ben ik ’s avonds in bed verbonden met radioland. De enige zwakke plek van de Pionier is zijn lange antenne. Ik gebruik de waslijn beneden in de achtertuin. Helaas maakt mijn moeder de verbinding regelmatig stuk met haar zwabber en poetsdoek tijdens de poetsbeurt van mijn slaapkamer. Maar gelukkig is het ook weer gemakkelijk te maken.

De twee keer dat ik vakantiewerk heb gedaan bij Philips zijn me ook goed bevallen. Het was er goed werken voor een schooljongen van 14 jaar. Ik verdiende 18 gulden per week en kreeg met een het eind een bonus. Een eigentijds kunststoffen schemerlampje voor op de TV. Het heeft nog jaren ons gezinsleven bijgelicht tijden het TV kijken.

Ik ga dan ook vol vertrouwen naar Philips personeelszaken in de Emmastraat in Eindhoven. De psychologische tests lopen goed af en ik word aangenomen. Ik kom te werken bij de Technisch-Commerciële Informatie Groep van de Hoofd Industrie Groep Radio Grammofoon en Televisie in een van de grote gebouwen van Philips Strijp aan de rand van het Philipsdorp.

(verschijnt elke dinsdag)