DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE 38

Sommige dingen zijn onuitsprekelijk.
Galerie Utrecht 2009.
©petrus nelissen

Zo nemen we een beetje onbeholpen afscheid van elkaar in de donkere achtertuin. Ik heb geen idee hoe het nu verder moet. Zijn we nog vrienden of zal de liefde voor ons buurmeisje voorgoed tussen ons staan? Er me druk over maken kan ik ook weer niet, daarvoor ben ik te blij dat ons buurmeisje voortaan mijn buurmeisje is. Dat is andere koek dan afgewezen te worden door een geliefde die je geen blik of woord waardig keurt. J. mag nog van geluk spreken. Hij heeft tenminste zelf gehoord van haar hoe het zit, ik kreeg nooit wat te horen. 

Voor J. is mijn zwijgen genoeg. Hij begrijpt mij ook wel. Gelukkig is hij ook nog eens nuchter aangelegd. Dankzij het gesprek dat hijzelf met haar heeft gehad weet hij precies hoe de zaken er voor staan. Hij maakt geen schijn van kans bij haar. Hij is er ’s avonds dan ook niet meer bij. Hij trekt zich terug, zonder scènes of pathetiek. Op school en bij de verkenners blijft alles bij het oude. Dat is wat je noemt echte vriendschap.

Mijn buurmeisje en ik zetten onze avondlijke ontmoetingen onder de straatlamp voort. We raken nog meer vertrouwd met elkaar.  Op een avond stel ik voor om samen naar een optreden te gaan van de populaire zanggroep de Fouryo’s in het stadspark, ter gelegenheid van de jaarlijkse bloemententoonstelling van de plaatselijke Dahliavereniging. 

Hand in hand lopen we er heen zoals je ziet op plaatjes. We zijn verliefde tieners. De avond is in alle opzichten van zeldzame schoonheid. We lopen door een wolk van liefde, lentewarmte en frisse geuren onder een heldere sterrenhemel. Een avond om een liefdesgedicht over te schrijven. Wat de Fouryo’s dan ook doen met hun lied ‘Dans nog een keer met mij’. De romantisch sentimentele tekst is voor ons geschreven. 

“Iedere dans 

is een kans, 

dat ik vraag zeg, 

wil je niet graag altijd bij me zijn? 

Want je weet 

ik vergeet nooit de dag 

waarop ik je zag 

in de maneschijn. 

Maar ik denk altijd weer 

aan wat jij die avond zachtjes tot mij zei 

Oh darling, dans nog eenmaal met mij.” 

(verschijnt elke dinsdag)

DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE 37

Art Corner op Brussels Art 2014
©petrus nelissen

Nu ons buurmeisje bij ons komt staan, valt me pas op hoe veranderd ze is. Ze is een openbaring zo maar naast de deur. Haar aanwezigheid verandert onze plek rond de straatlantaarn meteen in een kleine huiskamer. Is dit nu wat meisjes doen, van de straat een huiskamer maken? Mijn vriend en buurjongen J. en ik zijn er blij mee. Onze gesprekken veranderen van toon en onderwerp. Het is weer eens wat anders dan alleen jongenspraat.

Bij het vallen van de lente avond wordt de intussen verlichte lantaarnpaal een schemerlamp. In de schaarse verlichting zien we alleen nog elkaars gezichten en dan vooral de ogen. Ons gevoel voor tijd en plaats maakt plaats voor een intens heden. Er is niets of niemand wat ons geluk daar onder die lantaarnpaal in de weg kan staan. We zijn een volmaakt gezelschap in een wereld zonder bijklanken en vervelende ruis. Zo zou het altijd moeten zijn. Geen wonder dat ik al bij het avondeten verlang naar onze ontmoeting onder de schemerlamp op straat.

Ik zie en hoor vooral ons buurmeisje. J. is er ook altijd bij maar naar hem gaat weinig aandacht van mij uit en dat is wederkerig. Hij is een figurant bij mijn optreden met het buurmeisje. De avond draait wat mij betreft om haar. Totdat J. aan het einde van de zoveelste opvoering van ons toneelstuk van geluk en liefde mij ineens vraagt om met hem mee naar huis te lopen. Ik ben verbaasd maar loop mee.

Gedrieën lopen we nu dezelfde kant op. Aan het tuinpoortje van J. nemen we zacht fluisterend afscheid van ons buurmeisje. Samen blijven we staan in de donkere achtertuin. J. overvalt mij direct met zijn bekentenis dat hij verliefd is op ons buurmeisje. Ik ben tegelijk wel en niet verbaasd. Dat hij verliefd is op haar moet haast wel, wie zou niet verliefd worden op zo een mooi en lief buurmeisje? Iedere jongen toch? Dat ik dat niet eerder heb bedacht. Ik stel meteen vast dat we twee vrienden zijn verliefd op hetzelfde buurmeisje. 

Maar helaas voor hem heeft ze meteen verteld dat de liefde niet wederkerig is. Ze bekende hem daarop dat ze verliefd is op mij. Ik zou liegen als ik niet zou schrijven dat ik daar in die donkere tuin paf sta. Verliefd op mij? Je hoopt het, maar durft het niet te denken. Wat nu? Mijn vriend troosten dat het nog wel goed zal komen met zijn liefde kan niet meer. dat zou een leugen zijn en dus verraad aan onze vriendschap. Ik zou ook liegen als ik nu zou doen alsof ik niet verliefd ben op haar net als hij en daarmee zou ik ook verraad plegen aan onze vriendschap. 

(verschijnt elke dinsdag)