CHILI DAGBOEK 33

Interieur van een café langs de weg Ancud-Puente Quilo,
8 dec.2014

Bushokje met protesttekst "Si a al energia limpio
(ja tegen schone energie),
8 dec 2014

Nog 15,4 km. naar Ancud, 8 dec 2014

Diny met onze 2 huurfietsen op de terugweg naar Ancud,
8 dec 2014

Onderweg een moestuin met huisje en hekje, 8 dec 2014

Postkantoor Ancud, 9 dec 2014

Beeldenmaker Cancagua in Ancud, 9 dec 2014

Houten winkeltje in Ancud, 9 dec 2014

Zwervers bij de haven van Ancud, 9 dec 2014

CHILI FOTO DAGBOEK 31

Stilleven in ons appartement, Ancud 8 dec. 2014

Bootje schilderen in de haven van Ancud, 8 dec. 2014

Twee schilders met ladder, Ancud, 8 dec. 2014

Wier vissers in de baai van Ancud, 8 dec. 2014

De haven van wier vissers in de baai van Ancud, 8 dec. 2014

Vissersboot wordt naar het haventje geleid, 8 dec. 2014

Opkoper van opgevist wier in de baai van Ancud, 8 dec. 2014

Wier visser in de baai van Ancud, 8 dec. 2014

CHILI FOTO DAGBOEK 30

Bushokje, 6 dec. 2014

Helden aan de kust, 7 dec. 2014

Zwemmertjes, 7 dec. 2014

Zeeduikertjes, 7 dec. 2014

Peligro, 7 dec. 2014

Open electrakast, 7 dec. 2014

CHILI FOTO DAGBOEK 29: TERUG IN ANCUD

Toiletjuffrouw op het busstation te Ancud, 6 december 2014

De Chileens President Allende, de zanger Victor Jara en de dichter Pablo Neruda
leven voort op de muren van Ancud, dank zij de Juventud Comunista,
7 december 2014

Internet, Ancud 7 dec. 2014

Market met tweedehandse kleren, Ancud 7 dec. 2016

Verkoopsters op de tweedehandse kledingmarkt in Ancud, 7 dec. 2014

Twee verkoopsters op de tweedehandse kledingmarkt in Ancud, 7 dec. 2014

Kerstmeisje in supermarkt, Ancud, 7 dec. 2014

CHILIREIS 25: ANCUD EN CASTRO, DE HOOFDSTAD VAN HET EILAND CHILOE

Hoe klein is de mens, strand bij Pinguïn-eilanden, 5 december 2014

Chiloé is een eiland met een eigen geschiedenis en cultuur. In mijn ANWB reisgids lees ik dat de Chilenen de Chiloten voor koppig en dom houden. Daarom heette een domkop in Chili een 'chilote'. Maar zo vervolgt de reisgids "Chiloten koesteren liever hun tegen rijke cultuur dan zich steeds weer opnieuw te ergeren aan arrogante Chilenen." Dat Argentijnen voor arrogant doorgaan in Latijns Amerika, wist ik wel maar dat de Chilenen arrogant worden gevonden is nieuw voor me.

Zonsondergang in Ancud, 5 december 2014

Chiloé is het op een na grootste eiland van het continent. Vuurland is het grootste. Ik ken Ierland niet maar het eiland zou net zo groen zijn met ook veel regen,  zachte glooiingen, bossen en fjorden. Nu zijn eilandbewoners altijd wat meer op zichzelf, kijk maar naar onze Britse buren. Ze zijn onze buren maar ook weer niet. Het water tussen ons en hen maakt de Engelsen tot andere buren dan de Duitsers of de Belgen. Zelfs de Fransen wonen dichterbij dan de Engelsen. Omgekeerd geld dat ook voor de Engelsen alhoewel er toch veel invloed over en weer is geweest tussen Frankrijk en Engeland.Tussen die twee bestaat een haat-liefde verhouding. Dat zal tussen de Chilenen en Chiploten dus ook wel zo zijn.

Kerstverlichting, Ancud, 5 december 2014

Ancud is de oude hoofdstad van Chiloé. Het is ondanks zijn lange geschiedenis eigenlijk een groot dorp in plaats van een stad. De tegenwoordige hoofdstad Castro ligt op ongeveer een uur rijden ten zuiden van Ancud, midden op het eiland. De verbindingsweg is een provinciale weg. Alle wegen op het eiland zijn provinciewegen. De autoweg naar het zuiden houdt bij de oversteek van het Chileens vasteland naar het eiland op. Chiloé heeft enkele geasfalteerde provinciewegen en voor de rest zand en grindwegen.

Huis met kerstverlichting, Ancud, 5 december 2014

De busverbinding tussen Ancud en Castro is heel frequent. Je kunt zo wat elk uur van Ancud met de bus naar Castro en andere omliggende stadjes. De reis zelf gaat inderdaad door een groen en dun bevolkt land. Hier en daar verspreid over het land zie je houten huizen staan. Hout is het belangrijkste bouwmateriaal op Chiloé. Een aantal grote kerken zijn dan ook van hout, waaronder ook de kathedraal van Castro. Een aantal van die kerken behoren tot het door de UNESCO erkende wereld erfgoed.

Iglesia Sa Francisco aan de plaza van Castro

Bij de bouw van de houten kerken werd geen spijker gebruikt omdat er geen metaal was op het eiland. Ze dateren uit de 18e en 19e eeuw. Hun architectuur bestaat uit twee getrapte klokkentorens met daarachter het middenschip en het koor. Maar misschien zijn de gebruikte kleuren nog wel opvallender dan dat ze van hout zijn. Ik had nog nooit een helemaal geel geschilderde kerk gezien met in zacht paars geschilderde torens voordat ik in Castro kwam.

Doop in de houten kathedraal van Castro, 6 december 2016

Dat binnen ook alles van hout is spreekt vanzelf. de kerk heeft daardoor meer dan een stenen kerk iets van een huis. Zo'n kerk is warmer aangekleed dan een stenen kerk. Vroeger moeten ook onze kerken meestal van hout geweest zijn. In Zweden heb ik zulke houten kerken gezien. het zijn eigenlijk meer grote huizen, Godshuizen dus, een woord dat we nog steeds gebruiken voor kerken.

Aartsengel met balans en duivel aan zijn voeten inde houten kathedraal van Castro,
6 december 2014

De Plaza met de kerk is zo'n beetje het centrum van het provinciestadje. Rondom is veel drukte en gedoe maar groot is het allemaal niet. Al wandelend ben je al gauw buiten het centrum. De haven heeft een leuke sfeer en de gekleurde huisjes maar dat is voor de volgende aflevering.

Winkelier in Castro, 6 december 2014

CHILIREIS 24 :DE PINGUÏN ROTSEN

Wachten op de bus, Ancud, Chiloé, Chili 5 december 2014

Vandaag 5 december stond op ons programma een bezoek aan de pinguïn kolonies op de eilanden van Punihuil, duidelijk een inheemse naam. In onze reisgids lazen we dat een paar keer per week een bus die kant op ging. Het mag dan een toeristische attractie zijn, het loopt niet storm en dus kun je er alleen maar met het gewone openbare vervoer komen. Op een dun bevolkt eiland als Chiloé betekent dat 3 bussen per week naar het binnenland.

Het strand waar de pinguïn tour begint, Chiloé, Chili 5 december 2014

De bus en het tempo zijn navenant. Het is een oude naar onze begrippen al lang afgeschreven bus die klaar staat. In Nzderland zou je er met geen stok passagiers in krijgen. Op Chiloé is men nog ver verwijderd van onze busstandaard en neemt men met veel minder genoegen. Intussen komen rond het vertrekuur de passagiers aankuieren. Ze nemen met hun tassen vol met gekochte levensmiddelen en ander levensnoodzakelijk spul plaats op de versleten zetels. De chauffeur tevens eigenaar van de bus meldt zich een paar minuten voor vertrek. 

Inschrijving voor de pinguïn toer, Chiloé 5 december 2014

Zoals we al vreesden, begon het zachtjes maar doortastend te regenen. We hoopten er maar het beste van. De bus vertrok zowaar op tijd. Langzaam maar zeker volgden we de bochtige weg naar de kust, hier en daar stoppend hetzij omdat iemand wilde uitstappen, hetzij omdat er iemand langs de weg te kennen gaf mee te willen. Na een klein uur arriveerden we op een splitsing aan de kust vanwaar we moesten lopen. Niet ver maar ver genoeg om kletsnat te worden.

De kar waarmee we naar de boot in zee worden getrokken, Chiloé 5 december 2014

Eenmaal aan de kust aangekomen, konden we ondanks de regen en de strakke wind toch inschrijven voor een boottocht naar de rotsen met pinguïn kolonies. Het ging om 2 rotsen op een kwartier varen afstand van de kust. We mochten alleen vanaf de boten naar de pinguïns kijken. Volgens de gids hadden we geluk dat het regende want bij zonnig en warm weer schuilen de pinguïns in grotten.Aan land gaan was geen alternatief. Dat is verboden omdat de rotsen met pinguïns sinds enkele jaren beschermd natuurgebied zijn. Helaas, konden we vanwege de golfslag ook niet te dicht bij de rotsen komen. Het werd door de regen heen op afstand naar de pinguïns kijken. 

De pinguins op een van de eilandjes voor de kust, Chiloé 5 december 2014

Geen probleem. Zo’n dag is al mooi met al die grote en kleine belevenissen met de bus, de langzame tocht over de bochtige weg met uitzichten op stranden en zee en wat al niet meer. Teveel om op te noemen. Na de boottocht zijn we een glas lekkere pisco gaan drinken in het nabijgelegen restaurant met uitzicht op zee. Daar word je warm van. De jassen droogden we voor de kachel. Na een uurtje zijn we terug gewandeld naar het kruispunt. Terwijl we stonden te wachten op de bus passeerde een pick-up met dubbele cabine. We maakten het internationale liftgebaar. Zo kwam het dat we al keuvelend terug reden naar ons appartementje in Ancud. Gezelligheid kent gene tijd. We waren er nog eerder dan we dachten.

De pinguïns ingezoomd op het eilandje, Chiloé 5 december 2014

Pinguïns op het andere eilandje, Chiloé 5 december 2014

CHILIREIS 21 (KENNISMAKING MET ANCUD)

Uitzicht over de baai van Ancud vanaf een van de kleinere standjes
die aan de voet van het stadje liggen, Ancud, december 2014

We hadden besloten af te reizen naar Ancud, gelegen op het noordelijke eiland Chiloé. Samen met de oversteek duurt de reis met de bus van Puerto Montt naar Ancud ongeveer 2 1/2 uur. De oversteek is in de busprijs inbegrepen en duurt een goed half uur. We hadden met hulp van onze iPad en de telefoon een appartement gereserveerd op loopafstand van het centrum van het stadje (ongeveer 30.000 inwoners) met uitzicht op de baai. 

Na schooltijd verzamelt de plaatselijke jeugd zich op het strand, Ancud, december 2014

In deze tijd van het jaar, begin december vlak voor de zomervakantie, was het ruime appartement (een living en keuken beneden, twee slaapkamers en een badkamer boven) erg goedkoop.

Het begin van de vissershaven met uitzicht op Ancud.
Ons appartement ligt meer naar rechts op de boulevard.
Ancud, december 2014

Op de dag van onze aankomst, in de loop van de middag hebben we het stadje op on gemak verkend. We zijn begonnen langs de kust te wandelen en de kleine stranden die aan de baai onderaan het stadje liggen. 

Dat het niet zo goed gaat met de vissers en hun haven,
daarvan getuigt dit gemotoriseerde sloepje met de naam Moises,
Ancud, december 2014

Het centrum was voor zo een kleine plaats levendig en druk. Waarschijnlijk komen uit de omliggende dorpen mensen hun inkopen doen in de supermarkten en de winkelstraat van het stadje.

Een zomers hek bij de gekleurde huisjes van Ancud, december 2014

We hadden het stadje uitgekozen omdat je volgens onze reisgids vanuit het stadje op je gemak het eiland Chiloé per bus kunt verkennen en er rond Ancud ook nog wel het een en ander te zien is. 

Op zondagmiddag lag het centrum met zijn gekleurde gevels er verlaten bij.
Ancud, december 2014

Het stadje zelf heeft ook nog een kleine vissershaven en een regionaal museum. Zoals bijna overal in Chili waren we ook van de heldere en frisse lucht gaan houden, waardoor de kleuren helderder zijn en je ’s nachts veel heldere sterren ziet dan thuis.

Bushalte bij een parkje vlakbij het centrum van Ancud, december 2014

Jongeren van Ancud schuilen voor de regen in een portiek,
Ancud december 2014

Ancud is geen stadje dat rijkdom uitstraalt maar ook geen armoede.
Net als overal in Chili gaat het vergeleken met veel andere Latijns Amerikaanse landen
goed maar is het nog ver verwijderd van de rijkdom waar wij aan gewend zijn.