6. HET KAN VRIEZEN, HET KAN DOOIEN. DE HEILIGE GRAAL

 

Deze grafiek is bijzonder verontrustend vanwege het enorme verschil tussen de gemiddelde opwarming volgens 102 IPCC (VN Klimaatpanel)  computer gesimuleerde voorspellingen en de daadwerkelijk gemeten temperaturen door weerballonnen en satellieten over de periode 1979-2015.

De klimatoloog Roy Spencer noemt klimaatgevoeligheid de “Heilige Graal” onder klimatologen. Hoe gevoelig is ons klimaat voor de hoeveelheid CO2 die in onze atmosfeer wordt gepompt door massale verbranding van fossiele brandstoffen voor de opwekking van energie? 

Aangezien de vraag naar energie zal blijven toenemen naarmate meer mensen deelnemen aan de moderne geïndustrialiseerde samenleving, is de inzet bij het antwoord heel erg hoog. Zonder energie -fossiel of niet - is een moderne samenleving niet mogelijk. We zouden terugvallen naar het tijdperk van paard en wagen, zeilschepen, kleinschalige landbouw enz., de wereld van voor de uitvinding van de stoommachine (rond 1750). Onze welvaart zou ineen schrompelen met waarschijnlijk armoede, hongersnoden, ziektes enz. tot gevolg.

Het mooiste zou zijn als men in een laboratorium het klimaatsysteem zou kunnen testen op zijn gevoeligheid door meer of minder CO2 toe te voegen. Helaas is dat onmogelijk dus is men aangewezen op bestudering en interpretatie van het klimaatverleden en computermodellen die het klimaatsysteem zo goed mogelijk nabootsen. 

De klimaattheorie is gebouwd op 3 veronderstellingen.
 

1. Het klimaat is een systeem, een complex systeem weliswaar maar hoe dan ook een systeem. 

2. In zijn “oorspronkelijke toestand” of “natuurlijke toestand” is het klimaatsysteem in evenwicht. Wanneer was sprake van een oorspronkelijke of natuurlijke toestand? Daar is geen eenduidig antwoord op. Het is een kwestie van afspraak.

3. Over het algemeen wordt de industrialisering met zijn CO2 uitstoot als een verstoring van de klimaatbalans -de natuurlijke toestand - gezien.

“Een van de eerste schattingen van klimaatgevoeligheid - gedaan in 1979 door het National Academy of Sciences - was 3 °C, met een onzekerheid van 1,5 °C. Sindsdien is deze schatting niet veel veranderd: in het IPCC-rapport van 2013 wordt de evenwichtsklimaatgevoeligheid tussen de 1,5 °C en de 4,5 °C geschat, een verandering ten opzichte van het vorige rapport, waar ze schatten dat de klimaatgevoeligheid tussen de 2 °C en de 4,5 °C lag. De waarde van de transitieklimaatgevoeligheid werd in het laatste rapport tussen de 1,2 en de 2,4 °C geschat.
Intussen is onzekerheid ontstaan over de invloed van feedback-mechanismen op de klimaatgevoeligheid. Hierin spelen onder meer de afname van de albedo van de Aarde (door smelting van het poolijs), de toenemende waterdamp en vooral de dynamiek van wolken bij opwarming. Verschillende onderzoekers pleiten voor het naar boven bijstellen van de marges, tot 5-6°C of zelfs meer.” (Wikipedia: klimaatgevoeligheid)

Let op de enorm grote onzekerheid, een verschil van 3°C is niet niks. Die onzekerheid wordt nog groter als de feed-back mechanismen in aanmerking worden genomen. Je kunt van het ergste uitgaan, bijvoorbeeld 4, 5°C, maar je kunt ook uitgaan van 1, 5° C. Dit heet in klimaatspraak "het kan vriezen, het kan dooien principe." 

We hebben in de vorige blog gelezen dat Roy Spencer als man van de satellietmetingen van de aardtemperatuur, van mening is dat zijn meetresultaten aantonen dat de klimaatgevoeligheid laag of zelfs nul is.

Op de Nederlandse webpagina ‘climategate.nl'  worden gelijksoortige opvattingen geventileerd.

“Immers, is de klimaatgevoeligheid hoog dan zou de opwarming van de atmosfeer (niet de aarde!) in de toekomst ernstige problemen kunnen opleveren. Is deze daarentegen laag, dan hoeft niet te worden gevreesd voor een climate emergency, zoals vele extreme klimaatalarmisten – vooral in de VS – tegenwoordig luidkeels verkondigen.
Het VN-klimaatpanel heeft een bandbreedte van 1,5 – 4,5 graden Celsius gepubliceerd voor de klimaatgevoeligheid. Climategate.nl heeft in het verleden bijdragen gepubliceerd van auteurs die uitkomen zo rond de ondergrens van deze bandbreedte. Geen reden voor paniek dus!” (zie Klimaatgevoeligheid: 0,21 ° C., climategate.nl, 12 juli 2019)

In een opvallende bijdrage wordt op grond van complexe berekeningen vastgesteld dat bij een verdubbeling van de hoeveelheid CO2 ( van 300 parts per million naar 600 ppm) geen noemenswaardige opwarming plaatsvindt. Een bevestiging van wat Spencer op zijn webpagina dus ook beweert.

“Het gebruikte model van de huidige aarde inclusief wolken (maar zonder hogere orde complexiteiten) toont dat bij een CO2 concentratieverdubbeling van 300 ppm (parts per million) naar 600 ppm de gemiddelde oppervlaktetemperatuur niet meer stijgt dan 0,21 oC en dat zelfs bij een waarde van 1000 ppm de bovengrens van de opwarming onder 0,4 oC blijft. De eerdere studie kwam bij verdubbeling van CO2 tot 600 ppm uit op een bovengrens van 0,16 oC opwarming. Voegen wij aan het model de gehele atmosfeer met waterdamp en wolken toe, dan blijken in theorie convectieprocessen en wolken in staat om de oppervlaktetemperatuur in het geheel niet te laten stijgen bij een verdubbeling van de CO2 concentratie.” (0,21°C, climategate.nl, 12 juli 2021)

wordt vervolgd.
 

5. HET KAN VRIEZEN, HET KAN DOOIEN. KLIMAATGEVOELIGHEID

 

Een update tot april van de satelliet metingen die Roy Spencer met zijn groep van de Alabama University in Hunt maandelijks publiceert op zijn website. In april is de temperatuur van de lagere atmosfeer met -0,05°C gedaald. De lineaire opwarmingstrend sinds januari 1979 blijft +0,14 C/decennium (+0,12 C/decennium over de wereldgemiddelde oceanen en +0,18 C/decennium over het wereldgemiddelde land). Als deze trend zich handhaaft zal de aarde in een eeuw 1,4 °C opwarmen, wat aanmerkelijk minder is dan wat de vele computermodellen aangeven van de leden van het VN klimaatpanel. 

De klimatoloog Roy Spencer, de man achter de satellietmeting van de temperatuur van de aarde (eigenlijk de lagere atmosfeer) staat sceptisch tegenover de theorie van de opwarming door CO2 uitstoot als gevolg van het menselijk handelen. Volgens hem is “de opwarming van de aarde grotendeels natuurlijk en is het klimaatsysteem vrij ongevoelig voor de uitstoot van broeikasgassen en aerosolvervuiling door de mensheid.”  ( www.drroyspencer.com, paragraaf over global warming). 

Die opvatting heeft bijvoorbeeld ook Patrick Moore, de voormalige medeoprichter van Greenpeace . ‘De opwarming begon al in 1700, maar pas vanaf 1850 speelt CO2 uit fossiele brandstoffen een rol. Dat CO2 de belangrijkste oorzaak is van de opwarming, beschouw ik als een onbewezen stelling.’ (citaat uit interview met 'Patrick Moore: te weinig CO2-dat is pas slecht' in EW 30 maart 2021)

Een opvatting die lijnrecht ingaat tegen de theorie die door het VN panel wordt verkondigd en intussen door VN klimaatconferenties,  Al Gore en Greta Thunberg politiek wereldwijd wordt gesteund. Maar wetenschap is geen politiek, wetenschap heeft zijn eigen wetmatigheden. Niettemin zullen weinig mensen het wagen tegen het VN panel in te gaan. Het kan je baan kosten, je wetenschappelijke carrière of je subsidies. Spencer met zijn door de overheid gesubsidieerde onderzoeksgroep is ondanks deze politieke kwetsbaarheid niet mals met zijn kritiek.
 

Hij verwijt het VN klimaatpanel en andere wetenschappers met hun CO2 verklaring van de opwarming van de aarde, voor de gemakkelijkste weg te kiezen.

“Geloof het of niet, maar er is nog maar heel weinig onderzoek gefinancierd om te zoeken naar natuurlijke opwarmingsmechanismen… er is simpelweg aangenomen dat de opwarming van de aarde door de mens veroorzaakt wordt. Deze aanname is vrij eenvoudig voor wetenschappers, aangezien we niet lang genoeg over voldoende nauwkeurige globale gegevens beschikken om te zien of er natuurlijke opwarmingsmechanismen aan het werk zijn.
Het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) van de Verenigde Naties beweert dat de enige manier waarop ze hun geautomatiseerde klimaatmodellen de waargenomen opwarming kunnen laten produceren, is door antropogene (door de mens veroorzaakte) vervuiling. Maar ze zullen niets vinden als ze er niet naar zoeken. Meer dan één wetenschapper heeft me gevraagd: "Wat KAN het anders zijn?" Nou, het antwoord daarop vergt wat graafwerk... en zoals ik laat zien, hoef je niet ver te graven. “

Hij stelt zich de vraag hoe het mogelijk is dat een broeikasgas dat in zo geringe mate aanwezig is in onze atmosfeer, een broodnodige aanwezigheid overigens want zonder CO2 simpelweg geen leven, voor opwarming kan zorgen.

“Vanaf 2008 was de concentratie van kooldioxide in de atmosfeer ongeveer 40% tot 45% hoger dan vóór het begin van de industriële revolutie in de jaren 1800. Het is interessant om op te merken dat, hoewel kooldioxide nodig is voor het bestaan van leven op aarde, er maar heel weinig van in de atmosfeer van de aarde aanwezig is. Vanaf 2008 waren slechts 39 van elke 100.000 luchtmoleculen CO2, en het zal de CO2-uitstoot van de mensheid nog 5 jaar kosten om dat aantal met 1 te verhogen tot 40."

Dit vertaalt zich in de vraag hoe gevoelig het klimaat eigenlijk is voor de toevoeging van een paar moleculen CO2? De zoektocht naar het antwoord op die vraag noemt Spencer de "Heilige Graal” van de klimatologie.

“Om erachter te komen hoeveel opwarming in het verleden te wijten is aan de mensheid, en hoeveel meer we in de toekomst kunnen verwachten, hangt af van iets dat "klimaatgevoeligheid" wordt genoemd. Dit is de temperatuurresponsie van de aarde op een bepaalde hoeveelheid ‘stralingsforcering’, waarvan er twee soorten zijn: een verandering in de hoeveelheid zonlicht die door de aarde wordt geabsorbeerd, of in de infraroodenergie die de aarde naar de ruimte uitstraalt.”
 

Het VN klimaatpanel meent dat ons klimaat uiterst gevoelig zou zijn voor CO2 uitstoot waardoor aarde elke tien jaar zou opwarmen met  0,25°C tot 0,5°C  zo lang de mensheid fossiele brandstof blijft gebruiken als primaire energiebron. Maar zo eenvoudig is het niet. Kortom, er is nog veel onderzoek nodig.

“Je zou denken dat we de ‘klimaatgevoeligheid’ van de aarde inmiddels kennen, maar het is verrassend moeilijk te bepalen. Hoe atmosferische processen zoals wolken en neerslagsystemen reageren op opwarming is van cruciaal belang, omdat ze de opwarming ofwel versterken, ofwel verminderen. Deze website concentreert zich momenteel op de reactie van wolken op opwarming, een kwestie waarvan ik er nu van overtuigd ben dat de wetenschappelijke gemeenschap deze volledig verkeerd heeft geïnterpreteerd wanneer ze natuurlijke schommelingen van jaar tot jaar in het klimaatsysteem hebben gemeten.

Als gevolg van die verwarring hebben ze de verkeerde overtuiging dat de klimaatgevoeligheid hoog is, terwijl het satellietbewijs in feite suggereert dat de klimaatgevoeligheid laag is. Ik presenteer ook een analyse van de Pacific Decadal Oscillation waaruit blijkt dat de meeste klimaatverandering wel eens het resultaat zou kunnen zijn van….het klimaatsysteem zelf! Omdat kleine, chaotische fluctuaties in atmosferische en oceanische circulatiesystemen kleine veranderingen in de gemiddelde wereldwijde bewolking kunnen veroorzaken, is dit alles wat nodig is om klimaatverandering te veroorzaken. Je hebt geen zon nodig, of enige andere ‘externe’ invloeden (hoewel deze ook mogelijk zijn…maar voorlopig laat ik anderen daar aan werken). Het is gewoon wat het klimaatsysteem doet. Dit is eigenlijk vrij gemakkelijk voor meteorologen om te geloven, aangezien we begrijpen hoe complex weerprocessen zijn. Uw plaatselijke tv-meteoroloog is waarschijnlijk een ‘scepticus’ in de kast over de invloed van de mensheid op het klimaat. Klimaatverandering — het gebeurt, met of zonder onze hulp." (https://www.drroyspencer.com/global-warming-natural-or-manmade/)

(wordt vervolgd)