 |
| Van links naar rechts de kandidaten voor het Minister Persidentschap: SP Hoss Roemer altijd gemoedelijk maar op zijn hoede, PvdA Little Joe Samson onbesuisd maar dapper, VVD Pa Rutte bedachtzaam en onverschrokken en D66 Adam Pechtold nooit op zijn mondje gevallen zeker niet bij de vrouwen. (Een digitale fotobewerking van Petrus) |
Nog nooit hebben we tijdens Tweede kamer verkiezingen (12
september aanstaande) zoveel openlijke kandidaten voor het minister presidentschap gehad.
Maar liefst vier die het land wel willen regeren. Het lijkt erop dat we
over net zoveel MP’s beschikken
kunnen als over managers.
Misschien gaan we zo wel naar de verkiezing van de Minister
President toe. Dat zou zo gek nog niet zijn. Waarom zouden wij niet net als
Frankrijk, Duitsland en De VS onze sterke man voor vier jaar kiezen? Dat zou
meer stabiliteit kunnen brengen en tegelijkertijd meer democratie immers zo’n
MP zal hoe dan ook altijd moeten kunnen steunen op een coalitie in de Tweede
Kamer, desnoods wisselende coalities. Rutte weet al hoe dat moet, hij heeft er
ervaring mee opgedaan tijdens het gedoogkabinet.
Maar zo ver is het nog lang niet. We zullen wel ergens in
een tussenvorm blijven hangen. We kiezen een beetje de MP maar blijven ook een
beetje trouw aan het idee dat we op een partij stemmen. Maar diep in ons hart
weten we dat we onze kostbare stem op een persoon uitbrengen en niet op een
partij of een partij programma. Dat is veel te abstract.
