PUTIN'S OORLOG AAN DE GRENZEN VAN EUROPA EN DE NAVO

Putin is een machtspoliticus van negentiende eeuwse snit.
Geopolitieke machtsvorming is het hart van zijn buitenlandse politiek.
Handel en diplomatie zijn daaraan ondergeschikt.
De vraag is waar Putin zijn Waterloo zal vinden.

Je kunt rustig stellen dat Putin letterlijk de grenzen van Europa en de NAVO aftast. Dat begon in Moldavië (1991, afscheiding van Transnistrië gesteund door Rusland) gevolgd door Georgië (2008, oorlog om Zuid Ossetië met hulp van Rusland), de afscheiding van de Krim met hulp van Russische geheime troepen (2014), de burgeroorlog in Oost Oekraïne met hulp van Rusland (2014-2015) en nu dus deelname aan de burgeroorlog in Syrië aan de zijde van Assad. Met het neerhalen van een Russische jachtvliegtuig aan de grens tussen Turkije en Syrië, hebben de Turken Putin wel meteen duidelijk willen maken dat hij van de Turkse grens af moet blijven. Ondertussen bombardeert Rusland in Syrië ongestoord door zonder zich veel aan te trekken van de humanitaire toestand, net als vorig jaar in Oost Oekraïne.

Putin is dan ook een echte machtspoliticus. Het staatsbelang gaat ten allen tijde boven alles, ook boven het leven van burgers, burger en mensenrechten. Wie bepaalt dat staatsbelang van Rusland? Dat is uiteraard Putin met zijn entourage. Hij vindt net als vroeger de Tsaren dat Rusland en hijzelf een en hetzelfde zijn. Wie aan Rusland komt, komt aan Putin, dat heeft de binnenlandse oppositie ondertussen ook op hardhandige wijze geleerd.

Putin lijdt net als zijn Tsaristische voorgangers, Christelijk Orthodoxe of Communistisch, aan het aloude Russische omsingelingscomplex.  In zijn ogen wordt Rusland omsingeld door de NAVO en Europa. Helemaal onterecht is die analyse niet want in het verleden is Rusland herhaaldelijk door Europese landen aangevallen (o.a. de veldtochten van Napoleon en Hitler). Maar Rusland zelf blies in Europa ook zijn eigen partijtje oorlog mee. Tot voor kort was het eigenlijk vrij normaal om oorlog te voeren ten behoeve van gebiedsuitbreiding, het equivalent voor meer macht en rijkdom.

Het besef dat ondertussen de tijden veranderd zijn, is bij old school KGB'er Putin niet doorgedrongen. Hij is blijven steken in het oude machtsdenken terwijl welvaart en welzijn in de moderne tijd niet het resultaat zijn van meer gebied en macht maar van inventiviteit, creativiteit, productiviteit ,(vrij)handel en samenwerking op basis van gelijkwaardigheid tussen landen. De Sovjet Unie en het Warschau Pact, ooit bedoeld als tegenhanger van de EU, implodeerde zo gemakkelijk o.a. als gevolg van de door Moskou opgelegde samenwerking (tot aan tanks toe zoals in Boedapest en Praag) in plaats van samenwerking op basis van gelijkwaardigheid. 
Vertrouwenwekkende maatregelen tussen Europa, de VS en de NAVO, zoals de wederzijdse ontmanteling van atoomkoppen en de ontmanteling van atoommacht Oekraïne, het wederzijds bijwonen van militaire oefeningen en uitwisseling van (militaire) informatie, politiek overleg enz. hebben het machtsdenken van Putin en zijn militaire staf niet kunnen doorbreken. 

Integendeel, de succesvolle uitbreiding van de Europese Unie naar het Oosten wakkerde opnieuw zijn wantrouwen aan. Elke uitbreiding beschouwt hij daarom als een provocatie. Dat dit succes iets te maken zou kunnen hebben met de verandering van tijden als gevolg van de ontwikkeling van democratie en economie met vrije marktwerking, komt bij hem niet op. 

In de ogen van Putin zijn vrije pers, vrijheid van meningsuiting en andere burger en mensen-rechten echter niet meer dan schijnvertoningen om de werkelijke bedoelingen van de machtscentra in het Westen te verdoezelen en niet de basis van de welvaart en het welzijn van het Westen. Putin is en blijft een negentiende eeuwse denker en het valt te vrezen dat hij niet zal veranderen. Hij is geen democraat en zal dat ook nooit worden. De Russische geschiedenis, zijn aard en KGB opleiding maken dit nu eenmaal onmogelijk. Er zit niets anders op dan andere tijden met andere Russische leiders af te wachten en ondertussen te proberen Putin’s speelruimte voor agressie en oorlogsvoering zo klein mogelijk te houden.