 |
| De kamers zijn nog in de oorspronkelijke staat. In het midden het schilderij "Faint blue" van Rein Rodemeier. Rechts het schilderij "De baby" van Sep Verhoeven. |
Ik ben een reguliere bezoeker van het Bonnefanten museum en het Fotomuseum aan het Vrijthof maar van het museum Marres in Maastricht had ik nog nooit gehoord. Pas deze zomer werd ik daar op geattendeerd.
Het gebouw waar het museum is gevestigd, is een klassieke stadsvilla gebouwd in 1680 door de toenmalige burgemeester van Maastricht. Daarna is het drie generaties lang in bezit geweest van de brouwersfamilie Marres. Sinds 1999 is het een Huis voor Hedendaagse cultuur. Het beschikt over 11 kamers, inclusief de trappenhal, die gebruikt worden als expositieruimte.
 |
| Her en der hangen de muren overvol met zodat je door het bos de bomen niet meer ziet. |
Op het moment van ons bezoek wordt in het gebouw de “Limburg Biënnale 2026” gehouden, een tentoonstelling die volgens het begeleidende groene boekje een dwarsdoorsnede biedt van de beeldende kunst in Limburg en omgeving. Het is een echt Limburgs feest voor de kunsten aldus het groene boekje.
De missie van de biënnale is om professionele kunstenaars en amateurs met elkaar te verbinden. Beroepskunstenaars zijn in de minderheid. Het merendeel is amateur en die vormen volgens het groene boekje de humuslaag waarin de de professionele kunsten wortelen en die een brede belangstelling voor de kunst mogelijk maken.
Wat ze daarmee bedoelen is mij niet duidelijk. Een humuslaag bestaat toch voornamelijk uit afgevallen bladeren en vruchten van bomen, een vruchtbare laag waar van alles uit kan groeien. Ik kan me niet voorstellen dat amateurs een soort afvallaag zijn waaruit beroepskunstenaars groeien. Maar dat kan ook mijn gebrek aan verbeelding zijn.
 |
| Deze collage "Boy" van Öznur Özturk komt dankzij de ruimte er omheen meer tot zijn recht. |
Het gevolg van die opvatting is wel te zien. Rijp en groen hangen en staan door elkaar heen zoals in een echte humuslaag waar ook alles door elkaar en bij elkaar komt te liggen. Zoals het er ook aan toe gaat in een humuslaag in het bos hebben jury en curatoren geen enkele selectie gemaakt. Alles wat valt van de boom der kunsten mag meedoen aan de biënnale.
Het gevolg voor de bezoeker is dat hij overweldigd wordt door maar liefst 262 kunstwerken, van schilderijen tot foto’s, van beelden tot installaties. Door het kaf is het koren niet te vinden. Dat maakt moedeloos. Er is teveel amateurisme waartussen de kwaliteit verloren gaat. Of er uit zulk een humuslaag ooit ook grote kunstenaars zullen groeien, is niet vast te stellen. Dat zal de tijd moeten uitwijzen. Ondertussen is het een kwestie van gelaten afwachten.
