Ik denk niet dat iemand van jullie lezers wel eens in Ürzig aan de Moezel is geweest. Wij wel, met zijn tweetjes op bezoek bij onze voormalige Belgische buren die er al jaren komen. Het is een dorpje met een enkele hoofdstraat. Overdag kun je er een kanon afschieten, zo rustig is het er.
Als je een tijdje weg wil uit de herrie van zomerfeesten, verkeersdrukte, straatlawaai en er nog wat Duitse romantiek wil beleven dan kan ik je een Gästehaus tevens Weingut in Ürzig aanbevelen. Rust, een degelijk ontbijt, goede wijnen en schnitzels die tot over de rand van je bord komen voor een vooroorlogse prijs. Ik bedoel de oorlog Amerika-Iran.
Fietsers kunnen er prachtige tochten maken langs de Moezel. Je rijdt van dorpje tot dorpje of stadje, her en der gezellige terrassen aan de Moezel waar je even kunt aanleggen. De Moezel is een van de romantische rivieren in Europa.
De Moezelwijnen zijn al net zo lieflijk als de wijnheuvels die zich langs de Moezel uitstrekken. Het is een groot wijngebied waar de wijnboeren de aloude verbouw van wijn combineren met horeca en hotelwezen. Eenvoudig maar voedzaam om met de bekendste Heer der Nederlanden, Olivier B.Bommel, te spreken.
Allemaal goed en wel dus totdat we tegen het ochtendgloren gewekt werden door luidruchtig gekwek van een eend. Opgegroeid in een semi-landelijk gebied bezuiden de Maas, ook een romantische rivier, zijn we gewend aan dierengeluiden in de ochtend.
Het bekendste voorbeeld is de haan. Die kraait een paar keer, meestal meer dan de bijbelse drie keer van het verraad van Petrus, maar dan houdt het ook op. Duiven die koeren kunnen ook even rumoerig zijn maar ook dat is te doen net als overvliegen krassende kraaien.
Maar deze eend wist van geen ophouden en dan ook nog precies op de punt van het dak waar we van onze slaapkamer op uit keken. Zijn gekwaak kwam zodoende vanaf het ochtendgloren rechtstreeks onze kamer binnen. We moesten wel wakker worden. Misschien was dat ook zijn of haar bedoeling?
Daar stond hij dan, met zijn poten stevig op de dakrand en zijn kop omhoog alsof hij elke kwaak nog eens extra wilde aanzetten. Verbeeldde hij zich dat hij op het toneel stond van een of andere opera? Hij draaide zijn kop van de ene naar de andere kant alsof hij publiek aan weerszijden van het dak wilde bedienen. Het ergste was dat hij er geen genoeg van kreeg en ook geen spoor van vermoeidheid toonde.
Ik probeerde de slaap weer te vatten maar dat lukte niet. Integendeel, ik lag te wachten tot hij moe zou worden van zijn eigen gekwaak. Maar voordat het zover was, viel ik zelf weer in slaap of was hij weggevlogen? Ik hoop nooit meer zo een maffe eend voor mijn slaapkamerraam te horen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten