VLAANDEREN GAAT VOOR ONAFHANKELIJKHEID

Halverwege dit jaar, om precies te zijn op zondag 9 juni worden in buurland België tegelijkertijd Europese, federale en regionale verkiezingen gehouden. De belangrijkste zijn de federale verkiezingen.

De meeste Nederlanders zullen niet wakker liggen van verkiezingen in België. Ook al is het ons buurland, het land bepaalt niet ons lot in de wereld, zelfs niet in Europa. Alleen de haven van Antwerpen is belangrijk. Het is en blijft een concurrent van Rotterdam en de intellectuele, artistieke bakermat van Amsterdam. Brussel is als pseudo hoofdstad van de EU van gewicht voor onze nationale politieke besluitvorming. 

Ook al loopt er geen grens door het land, het is nauwkeurig  opgedeeld in een Vlaamse en Waalse  regio, elk met eigen bevoegdheden en vooral taal en cultuur. Brussel ligt daar tussenin als voornamelijk hopeloos. De Walen zijn over het algemeen tevreden met deze toestand. De helft van de Vlamingen helemaal niet en de rest accepteert het gelaten.

De nationalistische conservatieve volkspartij NVA geleid door  Antwerp's burgemeester Bart de Wever, de belangrijkste stad van heel België na Brussel, heeft de verkiezingen alvast op scherp gezet. Tijdens de nieuwjaarsreceptie van zijn partij, een groot feest voor enkele duizenden partijleden, heeft Bart de Wever aangekondigd deze keer voor het premierschap van zijn land te gaan én staatshervormingen in confederale richting. 

België moet van hem een confederaal land worden. In plaats van twee deelstaten in een land moeten het twee staten worden die besluiten een samenwerkingsverband te vormen, een confederatie.

De logica van dit verhaal is dat Vlaanderen dan in beginsel onafhankelijk land is. Wallonië kan Vlaanderen dan niet langer meer hypothekeren. Naar de zin en zienswijze van de Vlaamse nationalisten is Wallonië een financiële-economische ballast voor Vlaanderen.

Hoe liggen de kansen van de NVA en het uiterst rechtse nationalistische Vlaams Belang om hun politieke zin te krijgen? Historisch behalen die twee partijen samen bijna 50% van de stemmen.

Een score die wordt bevestigd door de laatste grote peiling gehouden in december vorig jaar met dit verschil dat Vlaams Belang het wint van de NVA. NVA voorzitter Bart de Wever wint het dan wel weer van Vlaams Belang voorzitter Tom van Grieken als populairste politieke leider. `

Met deze straffe zet van de Wever hoopt het NVA de koppositie van Vlaams Belang terug te winnen en zo de toon te kunnen zetten voor de staatshervormingen. De Vlaamse socialisten zijn de derde partij  en de christen democraten de vierde. Die laatste is Vlaams gezind en zou een rol kunnen spelen bij de kroning van Bart de Wever tot premier en de gewenste staatshervorming.

De Vlaamse nationalisten vinden van oudsher tegenover zich de Waalse socialisten, met 24% de grootste partij, de liberalen (20%), de groenen en de communisten met elk 14%. Tellen we links bij elkaar op dan is Wallonië een links land geflankeerd door liberalen.

Vlaanderen is een rechts nationalistisch land geflankeerd door socialisten en christendemocraten. De liberalen van de huidige federale premier De Croo zijn de kleinste partij van Vlaanderen geworden en dreigen uit de politieke boot te vallen. 

Het kan dus zijn dat we in de toekomst een nieuw buurland hebben, Vlaanderen geheten dat dan weer wel deel uitmaakt van België. Het blijft dan ook ingewikkeld. Wat dat betreft zullen de verkiezingen weinig veranderen. 

STAAT BELGIË OP ONTPLOFFEN?

Het Café, Londerzeel 2005

Sinds de opmars van de Vlaams nationalistische conservatieve N-VA  onder leiding van Bart de Wever, tegenwoordig Burgemeester van Antwerpen, wordt de eenheid van België ernstiger bedreigd dan ooit. Voor die opmars van het N-VA kon het Vlaams Nationalisme uitgedragen door het Vlaams Belang (het voormalige Vlaams Blok) door de traditionele partijen nog in bedwangen worden gehouden een politiek “cordon sanitair”. Coalitievorming met Vlaams Belang op nationaal niveau was uitgesloten.

Nu het Vlaams Nationalisme dankzij de N-VA en de Wever een democratisch-conservatief gezicht heeft gekregen dank zij met name Bart de Wever is het tot schrik en verdriet van de Waalse socialisten en linkse Vlamingen niet meer de nationale politiek te houden. De Waalse socialisten zouden bij wijze van spreken het liefst een cordon sanitair om beide politieke partijen leggen, om  het Vlaams belang én de N-VA, om België te behouden voor de rechtse nationalistische krachten maar dat kan natuurlijk niet tenzij je van België een totaal gemankeerde democratie wil maken waarin de Waalse minderheid meer macht heeft dan een Vlaamse meerderheid. Dat zulks mogelijk zou zijn in het hart van Europa, België is immers het informele hart van de EU met de zetels van de Europese Commissie en het Europees Parlement in Brussel, zou de geloofwaardigheid van de Europese democratie ernstig aantasten.

Jaarmarkt Londerzeel 2005

Vanwaar deze alarmbel over de Belgische eenheid? Sinds de parlementsverkiezingen vorig jaar zit de Belgische federale politiek muurvast. De Waalse socialisten (PS) willen geen Federale regering vormen met de Vlaams nationalistische meerderheidspartij N-VA. De mogelijkheden zijn tot in het kleinste detail verkend maar stuitten telkens op onwil van de Waalse socialisten om de politieke waarheid onder ogen te zien dat België een tweestromenland is waar ze mee zullen moeten leven door er mee te onderhandelen en compromissen te sluiten.

Het gevolg van de blokkade is dat het land sinds de Coronacrisis zit opgescheept met een minderheidsregering onder leiding van premier Wilmés. Die heeft met haar onhandige optreden in de Coronacrisis het nog erger gemaakt. Niemand weet een oplossing. Een uitweg zouden verkiezingen zijn, maar volgens de peilingen wordt het uiterst nationalistische Vlaams Belang de grootste partij en dan zijn de rapen gaar. Wil het N-VA nog een Belgische confederatie, het Vlaams Belang streeft naar een Vlaamse republiek.

Jaarmarkt Londerzeel 2005

Nieuwe federale verkiezingen zouden wel eens een referendum kunnen worden over het voortbestaan van België en dat kan toch niet de bedoeling zijn van de Waalse Parti Socialiste? Of hebben de Waalse socialisten al een scenario klaar liggen om met dat politieke feit om te gaan? Aansluiting bij Frankrijk bijvoorbeeld of liever een Waals koninkrijk met Brussel als hoofdstad?

OP WEG NAAR EEN CONFEDERAAL BELGIË?

De twee aartsrivalen in de Belgische politiek. Links de nationalistische centrum rechtse N-VA leider Bart de Wever, formateur van een nieuwe Vlaamse regering, rechts de onbetwiste Waals socialistische leider Elio di Rupo. Zij vertegenwoordigen de scheiding der geesten die zich voltrekt tussen Vlaanderen en Wallonië of anders gezegd de Nederlands en Franstaligen.

De kaarten in België zijn bij de parlementsverkiezingen geschud. Wallonië stemt socialistisch, Vlaanderen nationalistisch. Brussel hangt daar ergens tussen in. Waar moet die stad heen? Hoofdstad van Europa zijn? Hoe doe je dat, zo lang niemand weet wat dat precies betekent. Hoofdstad zijn van een land dat in tweeën wordt gedeeld door een taalgrens die meer weg heeft van een landsgrens, is ook al moeilijk. Bijgevolg hangt de stad van houtje touwtjes werk aan elkaar met een culturele diversiteit die in de rest van België niet bestaat en niet wordt gewild.

Het socialisme van Wallonië is wat je armoede socialisme zou kunnen noemen. Het landsdeel is niet volledig weggezakt in armoede en werkloosheid dankzij de wettelijk geregelde overdrachten van Vlaanderen aan dat landsdeel. Over de hoeveelheid geld die van noord naar zuid stroomt wordt eeuwig en altijd getwist maar dat het gebeurt staat buiten kijf. België is een transfer staat en volgens veel Vlamingen is het dat altijd al geweest, zelfs toen Wallonië als geïndustrialiseerd landsdeel veel rijker was dan Vlaanderen.

Vlamingen waren gastarbeiders in hun eigen vaderland. Behalve de openlijke racistische arrogantie van de Waalse politici is er op het transferbeleid in 185 jaar niets veranderd. Het rapport over 'Het totaalbeeld van de intergewestelijke overdrachten' in het Economisch Tijdschrift van de Nationale Bank van België dateert van 18 september 2008 en behandelde de toestand in 2005, dus ten tijde van het legendarische bezoek van Bart De Wever aan Strépy. Dat eerbiedwaardig Koninklijk Instituut, dat bezwaarlijk van enige Vlaamse separatistische sympathie kan verdacht worden, kwam tot de conclusie dat het Waalse Gewest in 2005 de som van 6,1 miljard euro aan intergewestelijke overdrachten ontving. Elke Vlaamse inwoner betaalde 967 euro en elke Waal ontving 1.783 euro. Het staat er zwart op wit. Tien jaar later en een zware economische crisis verder is er weinig veranderd, behalve de Pontius-Pilatushouding van de N-VA. Volgens het Leuvense instituut Vives is het jaarlijkse transferbedrag opgelopen tot 6,4 miljard euro. Dan heeft men nog geen rekening gehouden met de rente op de staatsschuld, want dan loopt de factuur van noord naar zuid op tot 12 miljard euro ! Het is tijd dat men de (Charles) Rogierlaan omdoopt in de Vlaamse Solidariteitslaan. (Jean-Marie Dedecker, tegenwoordig burgemeester van Middelkerke, in de Knack

Daarom stelt Vlaanderen zoals het heeft gestemd. De Vlamingen zijn het beu om te betalen aan de Walen onder het mom van solidariteit. Solidariteit zonder verantwoordelijkheid is een lege huls, een smoesje om de ander geld uit de zak te kloppen. Solidariteit zonder verantwoordelijkheid is de schuilnaam voor een uitvretersmentaliteit.  Het ach en wee over de zogenaamde racistische, egoïstische Vlaming van Waalse zijde is daarom  hypocriet. Het is te gemakkelijk om op kosten van een ander de goedzak uit te hangen.

Is er een oplossing in zicht voor deze toestand? Ik vrees dat het moeilijk gaat worden. Het Vlaams Belang streeft naar een Vlaamse Republiek, politiek niet haalbaar maar wel begrijpelijk in het licht van de Vlaamse geschiedenis. Als tussenoplossing wil de andere, grootste nationalistische partij N-VA van de Belgische federale staat een confederale staat maken.

Een confederatie of statenbond is een samenwerking van onafhankelijke staten die samen een staat vormen. Hierbij bestaat een overeenkomst of verdrag tussen de verschillende onafhankelijke landen die overeenkomen om bepaalde aangelegenheden zoals de buitenlandse belangen en veiligheid gemeenschappelijk te regelen. (Wikipedia: confederatie)

In een confederaal België heeft Vlaanderen als onafhankelijke staat elk moment het recht om te beslissen wat ze als land samen zal doen met de andere deelstaten en wat niet. Het zou een geschikt eindpunt van de Vlaamse emancipatie kunnen zijn en een neiuw begin voor België. Maar wat met Brussel?

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 5

Sinds de opdeling van België in een Vlaams en Waals landsdeel, is Brussel een twee snijdend zwaard voor de beide landsdelen en taalgemeenschappen. De tweetalige stad met een Franstalige meerderheid verdeelt de beide gemeenschappen maar dwingt ze ook tot samenwerking. Geen van beide gemeenschappen is bereid Brussel af te staan aan de ander. Voor de Walen is en blijft Brussel de hoofdstad van een verenigd België. Zonder dat Verenigde België kan Wallonië niet overleven. Voor de Vlamingen is Brussel dan weer hun oude hoofdstad, banier in hun strijd voor onafhankelijkheid of in ieder geval meer autonomie binnen een confederatie.  Brussel is een Europees Jeruzalem waar Vlamingen en Walen om strijden maar ook tot elkaar veroordeelt. 

Ondertussen zet de Franstalige politiek alle middelen in ter voorkoming van verdere (con)federalisering van België.  Ze gebruiken daarvoor alles wat ze binnen hun politieke bereik vinden, het koningshuis, het Franse kapitaal en wettige procedures die eigenlijk bedoeld zijn ter bescherming van de Franstalige minderheid tegenover de Vlaamse meerderheid (plus minus 3:5).

België is daardoor een land geworden van langdurige, onvoorspelbare en voor de burger ondoorzichtige procedures die op hun beurt tot even ondoorzichtige en onbegrijpelijke afspraken leiden. De Belgische politiek als eeuwige puzzel voor de burger. Structureel en procedureel wordt België met veel houtje-touwtje werk bij elkaar gehouden. Het gevolg is dat de eenvoudige democratische meerderheidsregels die in een normaal democratisch land dienen om tot besluitvorming te komen in België niet of slecht werken. Tijdens crisissen en die zijn er voortdurend, bedisselt de top van de politieke partijen onderling de oplossing. Het parlement staat bijgevolg grotendeels buitenspel. Je ziet daarom op TV zelden een interview met een parlementslid.

(verschijnt elke vrijdag)

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 3

Café Du Parc, Brussel, september 2015

Je denkt in alle politieke onschuld dat de Franstaligen, die Brussel na de afscheiding van Nederland in 1832 drastisch verfranst hebben, de kroon op hun werk zetten met de vestiging van Waalse parlement in Brussel. Wonderlijk genoeg is dat niet gebeurd. Het Waalse parlement zetelt in de zo goed als onbekende stad Namen. 

Hoe komt dat zo? Waarom zien de Franstaligen net als de Vlamingen de stad Brussel ook niet als hun politiek-bestuurlijke hoofdstad? Is dat alsnog uit respect voor het laatste restje Vlaams in Brussel? Of wat ook kan, zien de Franstalige Brusselaars de Walen liever niet in hun binnenstad? Of andersom, zien de Walen het niet zitten met Brussel met zijn facade van Grande Dame waarachter veel armoede schuilt? Of is het uit politieke berekening? Met Brussel als zelfstandig Gewest zijn er in het federale België immers twee Franstalige Gewesten. Het overwegend Franstalige Brussel en het geheel Franstalige Wallonië. Twee is meer dan een en dat kan in de toekomst politiek strategisch van belang zijn.

Het gerucht wil dat Wallonië niet wil opdraaien voor de hoge sociale kosten en de dure infrastructuur van de Grande Dame. Als forenzenstad van Vlamingen én Walen, de wegen naar Brussel zitten tegenwoordiger nog voller dan die in de Nederlandse Randstad,  loopt Brussel veel belastinggeld mis. De kosten voor de hoofdstedelijk infrastructuur en de sociale programma’s zijn erg hoog door het hoge aantal werklozen (ongeveer 17%) en de vele migranten. Het kan natuurlijk ook dat Vlaanderen betaalt aan Wallonië om uit Brussel weg te blijven. Over de bestuurlijke kosten zullen we het nog maar niet hebben.

(verschijnt elke vrijdag)

HET NIEUWE LINKS NATIONALISME IN WALLONIË

De taalstrijd in België is een emancipatiestrijd van de Vlamingen. 
Enkel de stad Brussel met zijn 19 gemeenten is officieel tweetalig. 
Vlaanderen en Wallonië zijn eentalig.

Naar aanleiding van de crisis over de ondertekening van het CETA verdrag tussen de EU en Canada met als spil de Waalse premier Paul Magnette is de volgende conclusie over België nog altijd heel behartenswaardig.

 “Als men er in België, gastheer en stichtend lid van de EU, niet in slaagt twee volken met verschillende belangen en sociaal-economische posities in solidariteit doen samenleven, dan is dat slecht nieuws voor de EU. België is de EU in het klein. De crisis van Belgenland is dus ook de crisis van een Europees samenwerkingsmodel. Maar tot een splitsing van België komt het vooralsnog niet.” De conclusie liegt er niet om. In crisis in België kan een crisis zijn voor Europa. Reden temeer om de zaak van het geblokkeerde CETA handelsverdrag door de Waalse politiek van dichterbij te bekijken.

Carl Devos (hoogleraar politieke wetenschappen aan de Universiteit Gent) & Nicolas Bouteca schreven deze conclusie in een analyse van de Belgische crisis over de opsplitsing van het kiesdistrict Brussel-Halle-Vilvoorde in de Internationale Spectator nr.11 van november 2007. Die kieskring was een doorn in het oog van de Vlamingen vanwege de groeiende verfransing van de ring om Brussel. Uiteindelijk is vijf jaar na de verschijning van dit artikel (2012) de splitsing van de kieskring BHV wettelijk vastgelegd zodat in het Vlaamse gedeelte niet langer op Franstalige politici gestemd kan worden.

In Nederland wordt hierover nogal eens lacherig gedaan over deze zogenaamde taalstrijd. Meertaligheid is toch een mooi iets vinden we in Nederland. Dat achter die taalstrijd eeuwenlange frustraties aan Vlaamse zijde schuil gaan en een al even oude arrogante Franstalige politiek, ziet men daarbij over het hoofd.

Om de verfransing een halt toe te roepen in de dorpen en steden om Brussel 
wordt de Nederlandse taal nadrukkelijk gepromoot. 

Vanaf de Franse bezetting in 1795 is er een bewust politiek gevoerd van Franstalige kant om België te verfransen en de Vlaamse taal, verworden tot een streektaal, naar de marges terug te dringen. “In alle domeinen van het dagelijks leven werd toen het Frans opgelegd.” (zie voornoemd artikel blz.523)  Het Vlaams was bijna een ballingen taal. Je kon je moeders’ taal in je eigen land niet spreken.

Maar wat heeft dit te maken met het verzet van de Waalse socialisten tegen het CETA verdrag tussen de EU en Canada? Dat begint al met de vraag waarom een regio van amper 3,5 miljoen inwoners meent dat een verdrag tussen de EU met 450 miljoen inwoners (27 EU lidstaten) en Canada met 35 miljoen met een gerust geweten geblokkeerd kan worden, zelfs na 7 jaren van onderhandelen? Hoe kan dat en hoe kun je dat dan ook nog democratisch noemen?

Om met het laatste te beginnen. Voor Wallonië is democratie iets heel anders dan voor de meeste andere landen waar immers de normale spelregel geldt dat een meerderheid beslist; een gewone meerderheid bij gewone wetten een bijzondere meerderheid bij grondwetswijzigingen. In België geldt deze gewone democratische spelregel van een gewone meerderheid, de helft plus een, ondanks de toepassing van het algemeen kiesrecht, niet altijd.

Dat gaat terug tot de invoering van het algemeen kiesrecht (1893) waardoor het voor de Vlamingen mogelijk werd op basis van besluitvorming per meerderheid hun (taal)rechten ten koste van de Francofone voorrechten te versterken. Het Vlaams is dus pas na het algemeen kiesrecht en de Vlaamse taalwetten in de periode 1932- 1935 de officiële taal van Vlaanderen geworden.

Er bestaat dus aan weerskanten van de taalgrens een historisch gegroeid wantrouwen. De invoering van de taalgrens en de erkenning van de Nederlandse taal als voertaal in Vlaanderen versterkte dat onderlinge wantrouwen. Na de Tweede wereldoorlog werd Vlaanderen ook nog rijker dan Wallonië en rijkdom is een krachtig emancipatiewapen. Voor de Walen zat er niks anders op dan zoveel mogelijk hun verworven rechten te behouden door middel van een institutionele ondermijning van besluitvorming per meerderheid. 

België wordt een land van georganiseerd wantrouwen. De eenvoudige democratische meerderheids- spelregels veranderen in allerlei ingewikkelde, onoverzichtelijke procedure regels. Belgen - Vlamingen en Walen gelijk - zijn  dan ook uitblinkers geworden in het gebruiken van procedure regels om hun zin te krijgen, desnoods tegen de democratische meerderheid in. Dat daarbij machtspolitiek niet wordt geschuwd moge duidelijk zijn.

Voor Wallonië is het vanuit dit perspectief gezien en met deze achtergrond het dus helemaal niet zo gek om met een minderheid van 3.5 miljoen inwoners een verdrag te blokkeren voor ruim 450 miljoen Europeanen en Canada met ruim 35 miljoen inwoners. Ze zijn politiek een uiterst beschermde minderheid en dat kun je strategisch en tactisch uitspelen zowel binnen als buiten België.

Een tweede meer hedendaagse factor is dat de in Wallonië regerende Socialistische partij (PS) geen zitting heeft in de Belgische federale regering. Dat is voor het eerste sinds de opsplitsing van de Belgische Socialistische partij in een Waalse en een Vlaamse partij (1978). Dat de PS geen deel uitmaakt van de federale machtsstructuur waarin de Vlaams Nationalistische N-VA wel goed is vertegenwoordigd, is voor de PS een heel bittere pil. Temeer daar de PS bij de Waalse parlementsverkiezingen in 2014 opnieuw de grootste partij werd met 30% van de stemmen. 

De huidige premier Michelle van de Waalse liberale partij MR werd de tweede partij bij die verkiezingen maar zit dus dank zij de liberale Vlaamse Open VLD, de Vlaamse Christen democraten en de Vlaamse nationalisten van Bart de Wever wél in de federale regering. De Waalse liberalen leveren zelfs de premier. 

In Wallonië wordt dat door de linkse kiezers, aangewakkerd door de PS, als dubbel verraad beschouwd. Vandaar dat het verzet van de PS tegen het CETA akkoord door veel Walen wordt beschouwd als een heldendaad, als een opgestoken vinger tegen de federale regering Michelle en uiteraard de Vlaamse N-VA. Die laatste heeft nu ook zijn lesje gehad. Zonder instemming van Wallonië kan het federale België geen Europese politieke rol spelen. Waals premier Paul Magnette heeft met zijn actie dus 2 binnenlandse vliegen in een klap geslagen.

Tot slot heeft Magnette met zijn verzet tegen CETA het nieuwe linkse smoel van de PS nationaal en internationaal op de kaart gezet. Hij heeft het nieuwe linkse nationalisme een gezicht gegeven in België, in Europa en zelfs in de rest van de wereld. In België is Magnette de uitdager en tegenspeler geworden van de Vlaamse conservatieve nationalist Bart de Wever, burgemeester van Antwerpen en leider van de N-VA. Of dat Wallonië economisch en politiek geen windeieren zal opleveren, is nog maar de vraag. Wallonië blijft immers ondanks of dank zij de PS de armere regio en een minderheid in België.

BELGIË KRAAKT IN ZIJN VOEGEN

Bart de Wever mag je als leider van de Vlaams nationalistische N-VA sinds de verkiezingen rustig de onderkoning van België noemen. Met ruim 20% van de stemmen bij de laatste parlementsverkiezingen laat hij op federaal niveau alle andere partijen ver achter zich. De socialisten en de christendemocraten haalden amper 12%. Alleen door de lagere kiesdeler hebben de Waalse socialisten maar een zetel minder in het parlement. Een merkwaardige zaak overigens dat je met minder stemmen bijna evenveel zetels kunt halen in het parlement. Dat lijkt in strijd te zijn met elk democratisch beginsel van evenredige vertegenwoordiging op federaal niveau.(digitale fotocompositie van Petrus)

Dat België in zijn voegen kraakt, is niet alleen vanwege het Vlaams nationalisme dat met de NV-A in rustiger vaarwater is terecht gekomen maar nog altijd wel als een zwaard boven het verenigde België hangt. De Vlamingen zelf ervaren dat niet zo, maar de Franstaligen in Wallonië en in Brussel voelen het als een bedreiging van hun bestaan. Vlaamse onafhankelijkheid of alleen al het streven naar onafhankelijkheid voelt voor Franstaligen als het verlies van elk houvast in het leven en dat is beangstigend. Mensen willen nu eenmaal zekerheden in hun leven en schrikken terug voor wat ze als gevaarlijke avonturen zien. De Franstaligen zijn zo bezien de conservatieven, ze willen houden wat ze hebben, de Vlamingen zijn de avonturiers.

Ik ken Wallonië niet zo goed als Vlaanderen maar wie er wel eens komt, ziet aan de dorpen, steden, het landschap en de wegen dat het een landstreek in verval is. Niet sinds kort, maar al decennia lang. Met de ondergang van de kolen en staal industrie is Wallonië, notabene een van de eerste geïndustrialiseerde regio's in de wereld, ten onder gegaan. Alle inspanningen ten spijt is het tot op de dag van vandaag niet gelukt een nieuwe basis voor welvaart en vooruitgang te vinden.

Vlaanderen bij avondlicht, 2014

Brussel ken ik van de dagelijkse gang naar mijn werk en wandelingen door enkele wijken. Vooral in het centrum van Brussel ervaar je de grootsheid van het verleden van die stad. Ooit was het een trotse hoofdstad van een wereldrijk in wording, een Brabantse stad met veel geschiedenis. In de Europese wijk zie je het moderne Europa. Er wordt daar altijd druk gebouwd. Je zou kunnen denken dat er gewerkt wordt aan een Europees Washington, een nieuw machtscentrum in de wereld. In zekere zin is dat ook zo, zelfs vanuit militair oogpunt. Het machtige NATO hoofdkwartier – het Europese Pentagon- ligt immers tussen de Europese wijk en de luchthaven Zaventem.

Maar afgezien van de grootsheid uit het verleden en de Europese wijk gaat het niet zo goed met Brussel. Veel wijken en openbare gebouwen waaronder ook treinstations liggen er onderkomen bij, verouderd en hulpeloos. Soms lijkt het erop dat de infrastructuur met houtje touwtje plus de moed der wanhoop bij elkaar moet worden gehouden. Brussel is geen etalage van Europese welvaart en vooruitgang. Hier en daar zie je er wel een glimp van maar het totaalbeeld is toch dat van een onderkomen en verwaarloosde stad.

Vlaanderen lag er tot nu toe het beste bij maar ook dat wankelt en zucht onder de nieuwe economische wereldordening. De eens zo glanzende auto industrie is op zijn retour met de sluiting van Opel, Ford en Volkswagen fabrieken. De auto industrie is nog slechts een schim van de miljarden industrie die het ooit was. Na de sluiting van de mijnen waren de auto industrie samen met de nieuwe chemische industrie de pijlers van de nieuwe welvaart in Vlaanderen. In tegenstelling tot Wallonië is na de Tweede Wereldoorlog Vlaanderen in goede doen gekomen en lang gebleven waardoor het een welvaartsstaat heeft opgebouwd die gelijk is aan die van zijn buurlanden.

In de Europese wijk van Brussel wordt altijd gebouwd.

Maar wie om zich heen kijkt, ziet dat de welvaartsstaat, meer nog dan in de buurlanden, begint af te brokkelen of misschien zelfs wel te wankelen. Het wegennet is onderkomen geraakt, openbare gebouwen staan te verouderen en soms zelfs te vervallen. De ruimtelijke ordening vertoont op veel plaatsen tekenen van permanente improvisatie om verval tegen te gaan. Vlaanderen stagneert, dat is wel duidelijk daar heb je geen economische groeicijfers voor nodig. En als Vlaanderen stagneert, dan stagneert heel België zoveel is ook wel duidelijk.

Wat moet er gebeuren om Vlaanderen en België weer welvaart te geven? De politieke en economische elite worstelen al een hele tijd met deze vraag. Een onafhankelijk Vlaanderen leek de oplossing te zijn, los van het stagnerende en immer in zichzelf gekeerde Wallonië dat ook nog Vlaams geld kost. Maar meer en meer dringt het besef door dat ook dat niet de oplossing is. De nationalistische NV-A met zijn historische meerderheid die het bij de laatste parlementsverkiezingen heeft behaald, heeft zijn prioriteit verlegd van onafhankelijkheid naar economische hervormingen. Dat blijkt uit de totstandkoming van deze nieuwe centrum-rechtse regering die uiteraard vervloekt wordt door de links oppositie en de immer machtige vakbeweging. Er worden, zeker voor Vlaanderen, felle woorden gebruikt maar die verraden ook een zekere machteloosheid. Men beseft diep in zijn hart dat er wat moet gebeuren, maar wat dan is de vraag?

Boom aan de Rupel.

Politiek is er in ieder geval al een staaltje stuurmanskunst geleverd. Tot ieders verrassing is het gelukt om een Waals-Vlaamse eenheidsregering te vormen met daarin de Vlaams nationalistische partij N-VA, de nog altijd politiek machtige Vlaamse Christendemocraten, de Vlaamse én de Waalse liberalen. Dat de Waalse liberalen het hebben aangedurfd om aan deze regering mee te doen als enige Waalse partij is een grote verrassing. Daarmee is het de enige partij die deze regering de benodigde legitimiteit in Wallonië verschaft. Daarom is het moedig en verstandig van N-VA leider Bart de Wever, burgemeester van Antwerpen, en de voormalig Vlaamse Christendemocratische premier Kris Peeters om het premierschap af te staan aan De Waalse Liberaal Charles Michel, zoon van de Waalse politicus Louis Michel. Daarmee krijgt deze regering in Wallonië extra legitimiteit.

De vraag is nu wat de Waalse socialisten, nog altijd de grootste partij in de regio, onder leiding van ex Premier di Rupo gaan doen. Zullen ze samen met de socialistische vakbeweging oppositie tot de dood gaan voeren met het risico dat de Vlamingen alsnog hun handen van België afhalen of zal het besef doordringen dat wil België tot de Europese top blijven behoren, dringend hervormingen moeten worden doorgevoerd? Het is nu aan de Waalse socialisten om hun verantwoordelijkheid voor heel België op te nemen. Dat heeft de Vlaams nationalistische leider Bart de Wever heel goed gezien. België krijgt nog een kans van hem.